Dorota Jasna czuje, że wszystko, co dobre w życiu, jest już za nią. Niebawem skończy pięćdziesiąt lat, nie ma męża ani dzieci, a jej jedyną rodziną są schorowani rodzice, którymi musi się opiekować. Dobrą stroną jej egzystencji wydaje się być praca, którą wykonuje z ogromnym zaangażowaniem. Jako strażniczka w więzieniu widziała już niejedno i myślała, że nic nie zdoła jej zaskoczyć, aż do chwili, gdy poznaje Hannibala, mężczyznę skazanego za zamordowanie kilku kobiet.
Tymczasem w Jeleniej Górze dochodzi do makabrycznego odkrycia. W jednym z pustostanów zostają znalezione zwłoki, a modus operandi łudząco przypomina zbrodnie sprzed roku. Czy Hannibal faktycznie jest sprawcą zarzucanych mu czynów, czy skazano niewinnego człowieka?
Co wspólnego ma nadmorski przedsiębiorca z Marią Łagowską, lekarz medycyny sądowej współpracującą z jeleniogórską policją? Czy Oldze uda się rozwikłać kolejną skomplikowaną zagadkę?"
Autorka po raz kolejny stworzyła historię, którą pochłonęłam za jednym podejściem. W powieści pojawia się wiele wątków i każdy z nich wywołuje wachlarz emocji. Mnie bardzo zaciekawił motyw Hannibala, który przebywa w więzieniu, oraz pracującej tam Doroty.
"Facet interesuje mnie najbardziej wtedy, gdy okazuje się ode mnie inteligentniejszy i bardziej skomplikowany."
"Bardzo, ale to bardzo fascynowało mnie, jak rozkłada się ciało. Jak będzie się zmieniało z dnia na dzień. Chodziłem tam, gdy tylko mogłem, i przyglądałem się jej z bliska."
"Czasem lepiej się zaktywizować, niż pozwolić sobie na krótki odpoczynek, który może doprowadzić do dłuższej niedyspozycji."
"Udawała, że jest dzielna, że wierzy, iż to nic takiego, że w ogóle się tym nie martwi, bo przecież lekarze przed operacją potwierdzili, iż na dziewięćdziesiąt procent to jest niegroźna zmiana, a więc nic jej nie będzie. Ale prawda była zupełnie inna."
Książka pełna niesamowitych zwrotów akcji oraz napięcia, które wypływa z każdej strony. Emocjonalna i nieodkładalna. Fantastyczna. Polecam.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz