Shearwater, niewielka wyspa u wybrzeży Antarktydy, to dziś niemal całkowite pustkowie. Z dawnego centrum badań pozostał jedynie bank nasion i ostatnia rodzina, której powierzono zadanie dopilnowania, by bezcenny zbiór trafił w bezpieczne miejsce. Dominic Salt i jego troje dzieci żyją tu w izolacji, każde z nich zmagając się z tym, co utracili — i z tym, czego wciąż nie potrafią wypuścić z rąk.
Gdy podczas gwałtownej burzy na brzeg trafia nieznajoma, wszystko zaczyna się zmieniać. Rowan — zraniona i niechętna do zwierzeń — powoli zyskuje ich zaufanie. Ale jej obecność rodzi też pytania. Kim naprawdę jest? I co tak naprawdę dzieje się na wyspie?
W miejscu, gdzie każda decyzja może zaważyć na przyszłości świata, bohaterowie będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, czy można zaufać komuś, kto sam czegoś się boi — i czy możliwe są jeszcze nowe początki."
Mądra i głęboka powieść. Najbardziej urzekającą cechą tej powieści jest jej klimat. Autorka w wyjątkowy sposób przenosi nas na surową, nieprzyjazną człowiekowi wyspę na krańcu świata.
"Ale takie jest życie. Musimy kochać całym sobą, wiedząc, że obiekty naszych uczuć umrą."
"To naprawdę cholernie smutne, że trzeba coś utracić, żeby pojąć prawdziwy sens miłości."
"Patrzę na nią w zdumieniu, nie wiem, jak to możliwe, że ktoś mógłby się tak bardzo mylić. Czuję coś wręcz przeciwnego. Czuję się uwięziona w stracie, we wspomnieniach, w zmarnowanym czasie."
Z tej powieści można wiele wynieść i nad wieloma sprawami się zadumać. Nie jest to książka, o której szybko zapomnę. Przestrzeń opisana przez Autorkę jest przepiękna! Pomimo surowości i poczucia zagrożenia, trudno nie dostrzec również jej kruchości. Autorka pisze o świecie w obliczu katastrofy ekologicznej, o ludziach zdolnych niszczyć wszystko, po to, by się wzbogacić. W tej historii można odnaleźć własne lęki dotyczące ginących gatunków. Zdecydowanie warto przeczytać tę powieść.
8/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz