"Wykluczona" Katarzyna Wolwowicz

 

"Piętnastoletnia Iga ginie pod kołami samochodu, a śledztwo w jej sprawie ma zostać umorzone. Kiedy jej znajoma Joanna Bator dowiaduje się o tym, jest przekonana, że zabójcą dziewczyny był członek sekty, w której obie się wychowywały. Kobieta wie, że Iga śmiertelnie bała się kogoś z Karkonoskiej Osady. Joanna powraca zatem na łono Dzieci Dnia Apokalipsy, by wspólnie z poznanym niedawno komisarzem Tymonem Hanterem rozwikłać zagadkę śmierci koleżanki.

Tymon Hanter postanawia działać pod przykrywką w porozumieniu z komisarz Olgą Balicką z jeleniogórskiej policji. Nie jest to proste, gdyż sprawy zaczynają się komplikować, a na światło dzienne wychodzą coraz bardziej zaskakujące informacje. Czyżby Iga nie była jedyną ofiarą? A może wszystkie podejrzenia dziewczyny to jedynie wytwór jej chorego umysłu? Kiedy w biały dzień ze zboru znika dziesięcioletni Miłoszek, komisarz Hanter wie, że musi jak najszybciej rozwikłać tę zagadkę. Tylko co zrobić, kiedy każdy przesłuchiwany świadek kłamie, próbując ukryć własne grzechy? W co wierzyć, gdy wszystko, co bierze się za pewnik, nagle rozpada się jak domek z kart?"

Audiobook nagrany jak słuchowisko, całkiem przyjemne doznanie. I ciekawiej się tego słucha. Katarzyna Wolwowicz w tej powieści porusza temat sekt i pomimo że robi to dość pobieżnie, to jednak sama decyzja o osadzeniu akcji powieści w tym środowisku, zmusza do refleksji nad tym problemem. Nazwa sekty nigdy nie pada, ale opis jej działania - przywodzi na myśl tylko jedną, znaną również w Polsce.

"Asceza i minimalizm. Wszystko po to, by nic nie odciągało człowieka od wiary i pracy dla dobra ogółu."

"Spróbuj sobie wyobrazić, że zostajesz na świecie sam jak palec, a wszyscy których kochałeś i z którymi żyłeś, odcinają się od ciebie. To właśnie jest wykluczenie."

"Żyjemy w epoce pędu za pieniędzmi, kiedy ludzie cierpią na samotność. Sekty właśnie to wykorzystują, wybierając nowych członków. Poświęcają czas tym, którzy czują się samotni, którzy chcą przynależeć do grupy wyznającej te same wartości."

"Mieszkają tu bracia i siostry z naszego zboru, ale także turyści, którzy chcą poznać naszą wiarę i zwyczaje. Jesteśmy bardzo otwartą społecznością i zawsze chętnie gościmy ludzi z zewnątrz, o ile przestrzegają kilku prostych zasad."

Jeśli ktoś lubi tematykę sekt powinien być raczej zadowolony. Książka jest prosta, przyjemna, raczej dość przewidywalna - mimo pozornych zmyłek w czasie śledztwa. Można przesłuchać do ćwiczeń/sprzątania/gotowania, ale zdecydowanie nie jest to pozycja obowiązkowa.

6/10

Przełom (2025-)

 

"Kiedy sprawa podwójnego morderstwa w Linköping w Szwecji z 2004 roku została ostatecznie rozwiązana po 16 latach, to genealog odpowiadał za przełom. Po raz pierwszy w Europie mordercę znaleziono dzięki badaniom genealogicznym. "Przełom" to fikcyjna opowieść o nieoczekiwanym bohaterze, nieprawdopodobnej współpracy i polowaniu na zabójcę, ale to także opowieść o tym, jak niewyjaśniona zbrodnia wpływa na społeczeństwo i co dzieje się z ludźmi pozostawionymi bez odpowiedzi na pytania "kto?" i "dlaczego?"."

Ciekawy serial, choć przez cały czas miałam wrażenie, że już coś takiego widziałam, że już taki serial gdzieś widziałam. Nie wiem. Niemniej w ciekawy sposób przedstawiona jest opowieść o tym, jak taka zbrodnia i jej wyjaśnienie lub nie wpływa na lokalne społeczeństwo. Ten wątek był chyba najlepiej zrobiony.

6/10

"Zaproszenie" Agnieszka Pietrzyk

 

"Mówią, że piekło wybrukowano dobrymi chęciami. Nie kłamią.

Prezes banku, Artur Martynow, otrzymuje zaproszenie na tajemnicze spotkanie. Przypuszcza, że to żart jednego z kumpli, ale gdy zjawia się na miejscu, nie ma tam kolegów ani spodziewanej imprezy. Jest za to domek, w którego rozświetlonym oknie widać scenę gwałtownej kłótni małżeńskiej.

Artur postanawia interweniować. Wprawdzie nic nie idzie po jego myśli, ale tak poznaje Annę. Znajomość z tą kobietą zmieni jego spokojne, ułożone życie.

Tymczasem tajemniczy nadawca znów o sobie przypomina. Martynow daje się wciągnąć w grę, której stawką jest niejedno ludzkie życie."

Niezwykle intrygująca powieść, której swoją tajemniczość wciąga czytelnika i nie pozwala mu się oderwać. Czy chęć niesienia pomocy innym może uzasadniać zbrodnię?

"Przez ostatnich pięć dni lało. Pojawiły się pierwsze efekty tego nadmiaru wody. Zwykle szare pola i łąki teraz lśniły wszystkimi odcieniami soczystej zieleni, a przykurczone wierzby zadziwiały bujnością swojego listowia. Zrobiło się naprawdę malowniczo, jak to czasami bywa na Żuławach."

"Drugiego człowieka najlepiej zmanipulować, dając mu prawo wyboru."

"Wszyst­kie ana­li­zy mówią, że w pew­nym wieku już nie jest się skłon­nym do zmian. Nawet do zmia­ny ra­chun­ku ban­ko­we­go."

"Tam, gdzie wszyst­ko wska­zu­je na sa­mo­bój­stwo, trze­ba do­szu­ki­wać się udzia­łu osoby trze­ciej."

Czyta się lekko, cały czas dzieje się jakaś akcja, która nie jest wprost przewidywalna. Kilka razy zmieniałem swoją teorię. Sam pomysł na fabułę, na wielopoziomową intrygę, w którą wikłane są kolejne osoby, był dla mnie świetny. Wszyscy wydawali mi się dziwni, podejrzani, zupełnie nie potrafiłam z przekonaniem wskazać kto stoi za anonimami. Ta gra nieustannie mnie intrygowała.

7/10

Nasienie świętej figi (2024)

 

"Iman to ambitny prawnik z klasy średniej, pracujący dla rządu Iranu, który niedawno awansował na stanowisko sędziego śledczego. Wraz ze wzrostem dochodów i prestiżu społecznego jego rodzina otrzymuje od władz jasne instrukcje, czego się od nich oczekuje. Tymczasem ulice płoną z powodu protestów, które wybuchają po śmierci 22-letniej Mahsy Amini. W 2022 roku dziewczyna została zatrzymana za rzekomo niewłaściwe noszenie hidżabu i wkrótce potem zmarła w areszcie policyjnym. Wkrótce Iman zaczyna rozumieć swoją nową rolę. Ma zatwierdzać wyroki skazujące aktywistów na karę śmierci bez należytych procesów."

Co za wzruszający film, mimo wielu momentów zła, które widzimy. Film obok którego nie można wejść obojętnie. Robi wrażenie, ogromne.

7/10

"Galeria umarłych" Chris Carter

 

"„Służę od trzydziestu siedmiu lat, i gdyby zapytano mnie, co chciałbym wymazać z pamięci, powiedziałbym, że to, co zobaczyłem w tym pokoju” – tymi słowami porucznik Wydziału Policji Los Angeles wita detektywów Huntera i Garcię z jednostki ds. wyjątkowo brutalnych zbrodni na miejscu najbardziej szokującego morderstwa, jakie widzieli.

Nieoczekiwany obrót zdarzeń sprawia, że detektywi zostają zmuszeni do współpracy z FBI i wspólnego wytropienia seryjnego mordercy; psychopaty, który kocha to, co robi, bo mord jest dla niego czymś więcej niż tylko zabójstwem – jest dziełem sztuki.

Witajcie w Galerii umarłych."

Kolejny świetny kryminał Cartera. Nic dodać, nic ująć. Jak dla mnie - ta część serii jest lepsza od poprzedniej, zdecydowanie. 

"Nikt nie wie wszystkiego. Nieważne, jak bliskim wydaje się przyjacielem. Każdy ma jakieś sekrety."

"Aby wy­peł­nić czas dłu­gich, sa­mot­nych nocy, Hun­ter się­gnął po książ­ki. Czy­tał do­słow­nie wszyst­ko, co tylko wpa­dło mu w ręce, zu­peł­nie jakby lek­tu­ry do­da­wa­ły mu sił. Książ­ki stały się jego sank­tu­arium. For­te­cą. Tar­czą, chro­nią­cą przed nie­koń­czą­cy­mi się kosz­ma­ra­mi."

"Ży­je­my w po­sra­nym świe­cie, sztucz­nym, gdzie nic już nie jest praw­dzi­we. Wszę­dzie, gdzie spoj­rzysz, wi­dzisz sztucz­ność, nawet w cia­łach in­nych ludzi: sztucz­ne kości po­licz­ko­we, sztucz­ne usta, sztucz­ne nosy, sztucz­ne włosy, sztucz­ne rzęsy, sztucz­ne pier­si, sztucz­ne mię­śnie, sztucz­ne po­ślad­ki, sztucz­ne uśmie­chy, sztucz­ne zęby, sztucz­ne pa­znok­cie, sztucz­ny kolor skóry, oczu, wło­sów… wszyst­ko jest sztucz­ne. Całe nasze życie to jedno wiel­kie kłam­stwo."

"Je­stem wi­zjo­ne­rem, który do­strzegł, co jest praw­dzi­we, co jest naj­waż­niej­sze i naj­cen­niej­sze na świe­cie. Nie­ste­ty nie da się ko­lek­cjo­no­wać „praw­dy”."

Kolejna świetna historia detektywa Huntera. Poziom ten sam, narracja nie pozwala się oderwać. Autor drobiazgowo opisuje morderstwa, a to bardzo działa na wyobraźnię i za to go uwielbiam. Jak zawsze akcja zaczyna się już od pierwszej strony i trzyma w napięciu do samego końca. Świetnie się czyta, nie można się oderwać. 

7/10

Venom 3: Ostatni taniec (2024)

 

"Eddie i Venom są zmuszeni do ucieczki przed przeciwnikami z różnych światów. Eddiego ściga FBI, aby go przesłuchać w sprawie zagadkowej śmierci policjanta i innych niewytłumaczalnych wydarzeń, które miały miejsce w katedrze w San Francisco. A Venom to klucz do wolności strasznego Knulla, który przy pomocy swoich wysłanników przeszukuje miliony planet, by ten klucz znaleźć. Duet będzie zmuszony do podjęcia druzgocącej decyzji."

Najsłabsza i najbardziej nierówna część całej trylogii. Miałam nadzieję, że jako zwieńczenie historii - powali mnie na kolana, ale się pomyliłam. A szkoda!

5/10

Misie (2025)

 

"Gdzie się podziali fajni faceci? „Misie” to komedia o współczesnych związkach, która bierze na warsztat mężczyzn niegotowych na „coś poważnego”, którzy lubią życie „bez zobowiązań”. Tytułowe misie to mężczyźni, którzy bardziej przypominają wiecznych chłopców, niż dojrzałych partnerów. W rolach zbuntowanych, czasami narcystycznych lub pogubionych życiowo „misiów” zobaczymy: Krzysztofa Zalewskiego, Przemysława Bluszcza, Sebastiana Karpiel-Bułeckę, Karola Osentowskiego, Wojciecha Solarza i Pawła Koślika. Honor mężczyzn będą próbowali uratować Karol Dziuba i Sebastian Stankiewicz. Jakich mężczyzn pragną teraz kobiety i czy fajni faceci faktycznie istnieją, czy są już tylko legendą? Cztery przyjaciółki grane przez Małgorzatę Mikołajczak, Paulinę Gałązkę, Monikę Mariotti i Monikę Pikułę będą miały wiele w tym temacie do powiedzenia."

Pamiętam, że chciałam iść na ten film do kina (jak go grali) ze względu na Krzyśka Zalewskiego. Oj, jak ja bym żałowała tych 25 zł za bilet... Nie miałam zbyt wielu oczekiwań względem filmu, ale on zawiódł nawet te minimalne. Szkoda czasu, serio serio. Może i zawiera "ziarnko prawdy", ale nic poza tym.

3/10

"Rozmówca" Chris Carter

 

"Tanya Kaitlin nie może doczekać się relaksującego wieczoru po ciężkim tygodniu, jednak zaraz po wyjściu spod prysznica słyszy dzwonek swojej komórki. Jej najlepsza przyjaciółka, Karen Ward, próbuje nawiązać z nią połączenie wideo. Tanya odbiera telefon i wtedy zaczyna się koszmar…

Karen jest zakneblowana i przywiązana do krzesła we własnym salonie. Jeśli Tanya się rozłączy albo przestanie patrzeć w wyświetlacz, morderca przyjdzie też po nią. Głęboki, szorstki, demoniczny głos na drugim końcu linii jej to obiecał.

Hunter i Garcia badają te groźby i zostają wciągnięci w szaloną karuzelę zła. Tropią drapieżnika, który przetrząsa ulice i media społecznościowe w poszukiwaniu ofiar, a następnie je zadręcza tajemniczymi listami, karmiąc się ich strachem."

Jak to u Cartera - książka dostarcza emocji i szybko się ją czyta. Jednak czuję się rozczarowana zakończeniem. 

"Czasami cisza to najlepsza forma konwersacji."

"Wkurzanie faceta trzymającego magnum 357 zawsze jest błędem. Wkurzanie seryjnego mordercy trzymającego magnum 357 to już czysty debilizm."

"Czy to nie jest jedno z założeń psychologii? Powiedz coś z wystarczającą pewnością siebie, a większość ludzi ci uwierzy, nawet jeśli to kłamstwo."

"Piłam kawę na po­ste­run­ku, wiem, że wasza sma­ku­je, jakby ją fil­tro­wa­no przez brud­ną pie­lu­chę."

Po raz kolejny schematycznie - ale to wciąż bardzo dobry schemat. Dobry i solidny kryminał, polecam.

6/10

"Wrzenie" Izabela Janiszewska

 

"Po tragicznej stracie Larysa Luboń porzuca dziennikarstwo i zaczyna pracę jako nocna taksówkarka. Pewnego deszczowego wieczoru do jej samochodu wsiada tajemniczy pasażer, który stawia przed nią osobliwe wyzwanie – powierza jej swoje życie i wciąga ją w niebezpieczną grę.

W tym samym czasie komisarz Leon Mruk prowadzi śledztwo w sprawie brutalnych zabójstw kobiet. Na celowniku ma już podejrzanego, ale najpierw musi dowieść, że to właśnie on odpowiada za przerażające zbrodnie. Nie będzie to jednak proste, ponieważ za przeciwnika ma wybitnego mistrza manipulacji, który nie zamierza poddać się bez walki.

Bohaterowie muszą odnaleźć drogę do prawdy w mrocznym labiryncie kłamstw. Jednak w ciemności niekiedy trudno jest odróżnić dobrych od złych, a najdrobniejszy błąd może wiele kosztować.

Sensacyjny kryminał, od którego nie sposób się oderwać.

Powrót Larysy Luboń zachwyci zarówno wiernych fanów, jak i tych, którzy dopiero odkryją tę nieszablonową postać."

Lekkość pióra, dobre dialogi i poczucie humoru - wszystko tutaj mamy. Jednak nic nie jest tak proste, jakby się mogło wydawać, ponieważ w tej historii to, co wydaje się czarne, może okazać się białe, a bohaterowie nie zawsze są tymi, za kogo ich uważamy.

"Prawda, zwłaszcza ta gorzka, nikogo nie uwalnia."

"Ludziom często wydaje się, że ciemność to zasłona, za którą mogą się schować."

"Cudza dusza to ciem­ny las. Nigdy nie po­znasz, co w dru­gim sie­dzi. Może nie każdy, kto robi zło, jest zły."

"Istnieje taki brud, którego przykryć nie zdoła nawet najgrubsza warstwa bieli."

Autorka potrafi zapewnić czytelnikowi rozrywkę na wysokim poziomie i trzymać w napięciu od początku do samego końca. Do tego klimat opowieści, który mniej skupia się na miejscu wydarzeń, a właśnie na opisywanych sytuacjach. To dodaje charakterku.

7/10

"Mężczyzna, który rozmawiał z hienami" Przemysław Piotrowski

 

"To miało być proste zlecenie. Jednak kiedy przyjaciel prosi o pomoc, dżentelmen nie odmawia. Zwłaszcza kiedy ten przyjaciel ocalił dżentelmenowi życie. I to nie raz.

Bernard Dubois przyleciał do Kenii jako prywatny detektyw. Na kontynencie, na którym się wychował, nie było go blisko dwadzieścia pięć lat. Korzystając z okazji, jego przyjaciel, Moses, namówił go do udziału w safari. Miało być prawie jak dawniej – zabójczo piękny krajobraz, dzika afrykańska przyroda i… grupa influencerów z Polski.

Kilka dni później, stojąc nad rozszarpanym przez hieny ciałem, Bernard nie może uwierzyć, że Afryka znów z niego zakpiła. Demony, o których chciał zapomnieć, budzą się do życia. Teraz, odcięty od świata, uzbrojony jedynie w swój intelekt i doświadczenie, musi odkryć prawdę. I odnaleźć mordercę.

Tylko jak, skoro wszyscy wokół noszą maski?"

Genialny kryminał. Czysta uczta czytelnicza. Oprócz mocnej treści - daje również wiele do przemyślenia. Uwielbiam takie książki.

"Ocenianie innych przychodzi większości nader łatwo, mało kto jednak potrafi i chce naprawdę zrozumieć drugiego człowieka. Kilka razy w życiu i ja popełniłem ten błąd. Później bardzo tego żałowałem."

"Nadchodzi mnie myśl, że świat się kończy. I nie ma dla nas ratunku."

"Moim przekleństwem jest wrodzony perfekcjonizm, co bywa moją zmorą, ale czasem się przydaje."

"Permanentny strach i totalne wyczerpanie najwyraźniej odbierają chęć wywoływania konfliktów."

Porównanie do polskiego Herkulesa Poirota trafione w punkt. Interesujący wątek kryminalny (z zaskakującym i niebanalnym rozwiązaniem), wyraziści bohaterowie, afrykańska fauna i flora z safari jako główne miejsce akcji - świetnie się to czyta, naprawdę. Nie można się oderwać.

8/10