Jak ogólnie za polskimi komediami niespecjalnie przepadam, tak "Teściowie" mnie ujęli mnie od pierwszej części. Pierwsza była świetna, druga trochę mniej, za to trzecia jest genialna, najlepsza ze wszystkich! Bardzo mnie ucieszył powrót Marcina Dorocińskiego, bardzo. Ubawiłam się setnie, dawno się tak nie śmiałam. I na pewno, z przyjemnością, obejrzę jeszcze nie raz.
8/10
W Pirenejach mieszka, ukryty przed światem, kultowy reżyser filmów grozy Morbus Delacroix. To uwielbiany przez rzesze fanów mizantrop i ekscentryk. Judith, studentka filmoznawstwa, znawczyni i miłośniczka jego dzieł, pisze pracę poświęconą jego twórczości. Ku jej zdziwieniu mistrz, który unika kontaktów z ludźmi, zgadza się na spotkanie, a nawet zaprasza ją do swojej górskiej samotni.
Tymczasem w Tuluzie zostaje zamordowany specjalista od efektów specjalnych, który współpracował przy produkcji wielu obrazów Delacroix; ktoś przywiązał go do szpitalnego łóżka i uśmiercił. Wszystko wskazuje na to, że to zabójstwo ma związek z pewnym zakazanym filmem. Spirala śmierci nakręca się niepowstrzymanie…
Dla komendanta Martina Servaza jest to być może największa zagadka w karierze. Za jej rozwiązanie przyjdzie mu zapłacić ogromną cenę…"
Książka jest przeznaczona dla osób o dość mocnych nerwach i mocnej psychice. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale myślę, że nie ostatnie.
"Ale duszy, w przeciwieństwie do przedmiotu, nie da się naprawić. Co najwyżej można próbować zapobiec jej autodestrukcji, pomóc przetrwać I nie ranić innych."
"Czy naprawdę znamy osoby, które codziennie spotykamy? Czy raczej każdy jest samotną wyspą zanurzoną w oceanie ludzi?"
"Kino grozy opowiada o nas samych Judith. Wydobywa na powierzchnię nasze najgłębsze lęki. Lęk przed śmiercią, przed bólem, przed chorobą, przed ciemnością... lęk przed potworem, który mieszka w naszym wnętrzu. [...] Bo tak na prawdę nie liczy się światło, a cień. Chodzi o to żeby uczynić widzialnym to, co niewidzialne."
Minier pisze po prostu genialnie! Ma swój niepodrabialny styl, którego cechą szczególną jest sposób opisywania makabrycznych zbrodni. Niebanalna fabuła, wyraziści bohaterowie, dynamiczne śledztwo, nieoczekiwane zwroty akcji i zakończenie - wszystko świetne i na swoim miejscu.
7/10
Tym razem napastnikiem jest kobieta – gwiazda i duma całego wydziału, zaś ofiara to student – niemal dwumetrowy były zawodnik rugby. Wkrótce inspektor Fawley i jego zespół zaczynają wyścig z czasem w poszukiwaniu prawdy. Nie zdają sobie jednak sprawy, że ktoś ich obserwuje. Ktoś, kto planuje wyłączyć Fawleya z obiegu na dobre…."
Bardzo dobra historia z potencjałem. Początek dość nużący, już chciałam odłożyć. Jednak akcja konkretnie rozkręca się w połowie i do samego końca trzyma w napięciu.
"Po co pić Prosecco, skoro można mieć prawdziwego szampana?"
"Spojrzał na nią sucho."
Fabuła jest zagadkowa, ale nie wciągnęła mnie. Słuchałam bez większych emocji, chwilami czułam się wręcz znudzona. Ale dam szanse Autorce i sięgnę po jeszcze jakąś jej powieść.
6/10
Świetny film, doskonały czarny humor. Dlaczego obejrzałam go dopiero teraz? Bawiłam się setnie oglądając go. Polecam z czystym sumieniem.
7/10
Bardzo dobry pomysł na film. Całkiem nieźle zrealizowany obraz plus świetna rola Enrico Colantoniego. Pomysł na tyle ciekawy, że oglądało się go z pzyjemnością.
6/10
Wkrótce opuszczona przez wszystkich i nękana przez męża Greta decyduje się odnaleźć porzuconą przed szesnastoma laty córkę. Ma nadzieję, że uda jej się naprawić błędy przeszłości i zbudować z dziewczyną więź. Nie wie jednak, że wkraczając do jej życia, ześle niebezpieczeństwo na nie obie.
Greta staje przed trudną decyzją: czy powinna zanurzać się w przeszłości, by zagłuszyć samotność? W pewnym momencie jest jednak za późno na wycofanie się. Decyzje kobiety zapoczątkowują bieg zdarzeń, które okazują się tragiczne w skutkach."
Można polecić rodzicom, którzy zmagają się ze swoimi nastolatkami i kobietom, które mogą odnaleźć siebie w głównej bohaterce i zacząć działać. Marcel Moss po raz kolejny sięga po tematykę na pograniczu thrillera psychologicznego i dramatu rodzinnego.
"Czasem najtrudniejsze kroki nie dają natychmiastowej ulgi, bo przeszłość przyciąga nas mocniej, niż mogliśmy się spodziewać."
"Lepiej brnąć w nieznane, które może okazać się piękne, niż ze strachu trwać przy czymś, co nie daje nam szczęścia."
"Jestem tak wyczerpana, że nie czuję już nawet winy z powodu tego, że przestałam spełniać oczekiwania innych."
"Kiedyś naprawdę czułam się piękna. Teraz widzę tylko kobietę, która chce dociągnąć do następnego dnia."
Jest to powieść poruszająca ważne, trudne tematy w sposób skłaniający do refleksji. To nie tylko ciekawy thriller psychologiczny, ale coś więcej. Coś, co każe nam się na chwilę zatrzymać w świecie, który wywiera na nas stale presję i twierdzi, że nie jesteśmy wystarczający. Polecam!
8/10
Całkiem przyjemny film pod prasowanie. Nic, co na długo zapadnie w pamięć, ale można obejrzeć. I czasem nawet się wystraszyć.
6/10
Dobra, wciągająca książka. Na pewno nietypowa, bo podejrzany zostaje aresztowany już na samym początku. Książka o wykluczeniu społecznym i manipulacji politycznej.
"Widziała świat w dużej mierze w dwóch barwach - albo coś było białe, albo czarne. Szarości wynikały według niej tylko z braku informacji. Dzieci powinny się albo uśmiechać, gdy ktoś zwraca na nie uwagę, albo się peszyć i uciekać. Tak mówiło jej doświadczenie."
"Nasza empatia kończy się w momencie, gdy komuś powinie się noga."
Książka nie jest nudna, trzyma w napięciu. Sprawa bardzo ciekawa, porusza ważny temat. Naprawdę świetny pomysł, żeby fabułę skupić na próbie udowodnienia winy mordercy, a nie na jego szukaniu. Do tego zakończenie wbija w fotel.
7/10
Bardzo liczyłam na ten film. Lubię horrory i opis zachęcił mnie do obejrzenia tego filmu bardzo. Jednak to nie to, czegoś mi zabrakło. Niestety.
5/10
Podczas gdy jedenastoletnia Nora odrabiała lekcje w swoim pokoju, jej ojciec dokonywał w piwnicy koszmarnych zbrodni. Dramat mordowanych kobiet przerwało pojawienie się w domu policji.
Mija dwadzieścia sześć lat. On odsiaduje wyrok, ona odnosi sukcesy w chirurgii, prowadząc spokojne, samotne życie pod nowym nazwiskiem. Nikt nie wie, że jest córką seryjnego mordercy.
Któregoś dnia lekarka dowiaduje się, że jedna z jej pacjentek została zamordowana. W ten sam charakterystyczny i przerażający sposób, w jaki swoje ofiary zabijał jej ojciec.
Ktoś wie, kim jest Nora. Ktoś chce, żeby wzięła na siebie odpowiedzialność za tę niewyobrażalną zbrodnię. Ale ona nie jest morderczynią jak jej ojciec. Policja nie ma dowodów na to, że zrobiła coś złego.
Pod warunkiem, że nie zajrzy do jej piwnicy."
Wyjątkowo wciągający thriller, od początku do końca trzyma w napięciu. Aż do sceny finałowej nie wiedziałam, kto jest mordercą. Doskonale się słuchało.
"Tata zawsze mówi, że jeśli chcesz zrobić coś złego, przynajmniej bądź sprytny na tyle, aby nikt cię nie przyłapał."
"Lubię być sama - zawsze lubiłam. Gdy tylko miałam wybór. Zawsze stawiałam na własne towarzystwo. Nawet gdy idę do restauracji, nawet gdy jestem otoczona gwarem ludzi rozmawiających ze sobą, wolę siedzieć sama."
"To musi być przypadek. Mam nadzieję. Choć tak naprawdę nigdy nie wierzyłam w przypadki."
"To nie moja wina, że nie jestem taka jak wszyscy. Ale to nie znaczy, że jestem taka jak on."
Przed sięgnięciem po tytuł nie spodziewałem się takiego położenia ciężaru na wątki obyczajowe, ale całkowicie mi to nie przeszkadzało, bo autorka potrafi je prowadzić. Przyjemny i lekki styl autorki tylko ułatwia słuchanie. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Polecam serdecznie.
7/10
