Fizyczne i psychiczne rany leczy na prowincji, w domu, w którym jako dziecko spędzał wakacje z kuzynami. Opiekując się śmiertelnie chorym wujem, Toby stopniowo dochodzi do siebie. Czuje się już naprawdę dobrze, kiedy musi się zmierzyć ze wstrząsającym odkryciem: w pniu rosnącego w ogrodzie starego wiązu zostaje znaleziony ludzki szkielet.
Badania dowodzą, że kości należą do jednego ze szkolnych kolegów Toby’ego, a śledztwo policji wkrótce koncentruje się właśnie na nim. Usiłując dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się w gospodarstwie wuja, Toby odkrywa mroczne sekrety z przeszłości swojej i własnej rodziny. Okazuje się, że to, co pamięta z dzieciństwa, jest tylko wyobrażeniem, a prawda jest zupełnie inna…"
Książka o stracie. Przenikliwa, mądra i wzruszająca, jednak... ledwo przez nią przebrnęłam. Pomysł na fabułę ciekawy, ale powieść napisana tak, że ciężko się ją czyta nie nudząc się w trakcie.
"A jeżeli szczęście w jakiś sposób zostało ze mnie wycięte, a ja nadal istnieję bez niego, to kim jestem?"
"Chodzi chyba o to, że człowiek przyzwyczaja się do siebie takiego, jakim jest. I trzeba jakiegoś wielkiego wstrząsu, żeby przebić tę skorupę i zajrzeć, co się może pod nią kryć."
"Miałem wrażenie, jakbym znalazł się w jednym z tych horrorów, gdzie ciała drugoplanowych postaci dostają się we władanie upiornych istot, którym nie do końca jednak udaje się je opanować, a nasz bohater dostrzega drobne wpadki i odkrywa rozgrywającą się na jego oczach intrygę..."
Nazbyt przeciągnięta, jak dla mnie. A przez to momentami nużąca. Potrafi uśpić nawet najbardziej wytrwałego czytelnika. Doczytałam do końca z ciekawości zakończenia - kolejny zawód. No jedna ze słabszych książek, jakie czytałam.
4/10
