Dokument ten sugeruje, że werdykt “niewinny” był niewłaściwy. Kolejny medialny lincz dla kasy i oglądalności. Twórcy od początku budują mroczny, sensacyjny klimat, ale kluczowy fakt – całkowite uniewinnienie Jacksona ze wszystkich 14 zarzutów w 2005 roku – zbywają zaledwie kilkoma sekundami materiału.
4/10
Intrygujący film. Głównie za sprawą tematu, jaki porusza. Przedstawia mroczne fakty wojny i rządów Hitlera. Historia przedstawiona z perspektywy zwykłych ludzi. Szok i niedowierzanie.
6/10
Gdyby Nina Dean była twoją przyjaciółką, to zostawiłaby ci siedmiominutową głosówkę, którą zaczęłaby słowami: „Sorki, że się nagrywam, ale pomyślałam, że tak będzie szybciej”.
A później opowiedziałaby o tym, co dobrze znasz.
O nowym mieszkaniu, do którego przeniosła już co prawda wszystkie swoje rzeczy, ale upłynie jeszcze sporo czasu, zanim poczuje, że to jej prawdziwy dom.
O tym, że choć odniosła duży zawodowy sukces, to czuje, że już niebawem stanie się coś złego i wszyscy odkryją jej niekompetencję.
O rodzicach, którzy bez zapowiedzi zaczęli się starzeć i o tym, jak trudno jej się z tym pogodzić. Szczególnie, gdy jedno z nich przeżywa barwny kryzys wieku średniego, a drugie gaśnie w oczach.
O tym, że jej ex bierze ślub i ANI TROCHĘ jej to nie interesuje. Po prostu wydaje jej się dosyć zabawne, że…
No i o Maxie, który już na pierwszej randce obiecał, że się z nią ożeni. Spełnienie marzeń o księciu na białym koniu czy jednak red flag?
To nie jest historia o miłości. To opowieść o każdej z nas. O dorosłości, do której nie dołączono instrukcji obsługi, samotności w świecie pełnym ludzi i poszukiwaniu sensu w krótkich momentach radości.
Dolly Alderton, jaką kochacie, znów tu jest! Tak jak w legendarnym "Wszystko, co wiem o miłości", z dystansem, ale i wrażliwością przelewa na papier to, co mamy w głowach i sercach, gdy mierzymy się ze swoim (nie)zwykłym życiem."
Pierwsze spotkanie z Dolly Alderton i to bardzo udane. Autorka ma bardzo fajne poczucie humoru, takie niewymuszone i jest świetna w obserwowaniu rzeczywistości wokół niej. Świetnie opisane perypetie dorosłych milenialsów:od ghostingu i trudów randkowania w dobie aplikacji randkowych, aż po lęk przed stratą i przemijaniem.
"Nigdy wcześniej nie doznałam tak nieznośnej, rozdzierającej i nieodparcie smutnej emocji – współczucia dla rodzica."
"Zamykam oczy i myślę o wszystkich ścieżkach, które mam przed sobą, a których jeszcze nie widzę. Żadnej z tych dróg nie mogę zaplanować, mogę tylko z wiarą podążać w ich kierunku."
"Jestem głęboko przekonana, że każdy dorosły człowiek na tej ziemi siedzi na ławce i czeka, aż rodzice po niego przyjdą, niezależnie od tego, czy jest tego świadomy, czy nie. Myślę, że czekamy aż do śmierci."
Przeczytałam „Duchy” i poczułam się jednocześnie poruszona i zadumana. Czytałam ją z napięciem, czasem wzruszeniem, a czasem lekkim uśmiechem. Po skończeniu czułam mieszankę refleksji, melancholii i ciepła. To zdecydowanie będzie jedna z moich ulubionych książek tego roku.
8/10
Analityk ds. cyberbezpieczeństwa Daniel (Josh O'Connor) orientuje się, że prawdopodobnie jest jedyną osobą, która choć nie wie jak to możliwe, rozumie ten język i może przetłumaczyć go na angielski. Jego zdaniem ludzkość ma prawo poznać prawdę, więc postanawia upublicznić przesłanie od obcych.
Ta decyzja prowadzi go do konfliktu ze stroną rządową, reprezentowaną przez agenta Scanlona (Colin Firth), która nie cofnie się przed niczym, by nie dopuścić do ujawnienia prawdy."
Pierwsza godzina bardzo obiecująca - kusi tajemnicą i thrillerem spod znaku goń i uciekaj. W drugiej połowie dochodzi baśniowy klimat oraz religijne odwołania i metafory. Ten film przypomina, za co kocham Spielberga. Oraz genialna gra Emily Blunt - ale tu nie jestem obiektywna, gdyż uwielbiam tę aktorkę.
7/10
Pewnej nocy do schroniska w Morskim Oku dociera przemoczony mężczyzna, blady i przywodzący na myśl upiora. Nie odzywa się, jest zdezorientowany, zdaje się pochodzić z innego świata. Rankiem znika, a w trakcie poszukiwań pracownicy schroniska odnajdują ciało innego turysty w Morskim Oku.
Po Tatrach rozlewa się strach. Góry zaczynają szeptać, że oto pojawił się Topielec – demoniczna istota powstała z potępionej duszy, która wedle starych tatrzańskich legend musi odkupić swoje winy przez siedem lat topienia ofiar.
Gdy Wiktor Forst podejmuje śledztwo, odkrywa, że zmarły turysta kilka dni wcześniej trafił do starej góralki, znawczyni dawnych podań, która przepowiedziała mu śmierć przez utopienie. Szybko okazuje się, że to tylko jedna z niewytłumaczalnych rzeczy, które wiążą się ze sprawą…"
Autor bardzo sprytnie prowadzi akcję i prawie do samego końca nie wiemy, czy to, czego dowiadują się bohaterowie, jest prawdą czy fałszem. Trzyma w napięciu i kiedy wszystko już się wydaje rozwiązane, to okazuje się, że to dopiero początek.
"Samotność w górach była czymś pięknym. Samotność przy drugim człowieku wprost przeciwnie."
"Widok Forsta niemogącego znaleźć sobie miejsca zawsze był dla Edmunda Osicy sygnałem, że nadchodzą problemy. Ilekroć obserwował podwładnego w takim stanie, oznaczało to, że stoi on o cal od przepaści. I zaraz zrobi krok naprzód, licząc, że przeżyje upadek."
"(...) Tam gdzie znaki zapytania są zbyt długo, pojawiają się spiski."
Początek dość spokojny, na ogromny plus przepychanki słowne Forsta z Osicą. Sam pomysł na fabułę ciekawy, jednak szybko udało mi się połączyć kropki i wymyślić kto jest mordercą. Lubię też klimat, jaki stworzył Autor - lepki, zimny, duszny. A niepokój okleja człowieka jak mokra kurtka w górach. Warto przeczytać.
7/10
Pierwsze spotkanie z Autorem niezbyt udane. Nie jest to najlepsza książka, jaką czytałam. Była ona momentami wyjątkowo irytująca. Ładna okładka i tylko tyle, niestety. Szczerze mówiąc spodziewałam się czegoś innego. Czytając opis nie sądziłam, że to będzie to aż tak słaba powieść.
3/10
Druga część z serii filmów Kolory Zła (na podstawie serii książek Małgorzaty Oliwii Sobczak). Całkiem przyjemnie się ogląda ten film, można się nieźle wciągnąć na długie godziny seansu. Świetna rola Jakuba Gierszała, zachwyca jak zawsze. Dodatkowy plus za nieźle dobraną muzykę. Twórcy uczą się na własnych błędach i ciągną tę serię we właściwym kierunku.
7/10
Poniżane, wykorzystywane i okaleczane Purnima i Sawitha w przyjaźni znajdują azyl. Do czasu… Jednak ogień nadziei, który raz zapłonął w ich sercach, nie gaśnie. A im bardziej los z nimi igra, tym one płoną jaśniej.
Z bohaterkami odważnej powieści Shobhy Rao utożsamiają się kobiety z wielu stron świata.
Seksizm, przemoc domowa, opresyjne normy społeczne to wciąż codzienność miliardów z nich."
Trudna książka. Pokazuje kim, a właściwie czym, są kobiety w dużej ilości miejsc na świecie. Kolejna książka, która pozwala wyjść ze swojego idealnego (a może i nie?) świata i zobaczyć, że nie wszędzie jeszcze dotarły hasła nowoczesności i równości...
"A czym jest miłość, Puri? - zapytała Sawitha. - Czym jest miłość, jeśli nie głodem?"
"[...] czas jest prosty. Czas nie jest żadną tajemnicą. Jest nagi i nie mruga oczami. Jak bawół orzący pole – posuwa się wolno do przodu, bez wahania i bez żadnej myśli."
"Wszystko jest zapisane w gwiazdach. Przez bogów. Nic nie możemy zmienić. Wiec jakie to ma znaczenie? Po co się martwić? bolesną, piękną historią niezwykłej przyjaźni dwóch silnych dziewczyn powinien zapoznać się każdy."
Fabuła wydaje się być niewiarygodna, a jednak prawdziwa. Szokuje i wywołuje wściekłość. Z tą bolesną, piękną historią niezwykłej przyjaźni dwóch silnych dziewczyn powinien zapoznać się każdy. Gwarantuje, że mocno każdym czytelnikiem wstrząśnie.
7/10
Zimą szarzeją ulice i szarzeją serca przemierzających je ludzi. Komisarzy Rafał Lichy snuje się po konurbacji, usiłując ustalić związek pomiędzy działaniami Ceremoniarza - seryjnego zabójcy grasującego na Śląsku, a sprawą tajemniczego zniknięcia dwóch nastoletnich sióstr sprzed szesnastu lat. By tego dokonać, musi skorzystać z pomocy swojego największego wroga. Ale komisarz Piotr Cyra ma własne plany, które pokrzyżować może tylko śmierć. Spektakularne zwieńczenie serii o Komisarzu Lichym. Szaleńcza rozgrywka, wulkan emocji i zakończenie wysysające z czytelników ostatnie pokłady empatii. Potem nie zostanie już nic."
Świetny wielowątkowy kryminał. Mroczny, przytłaczający, ale też zmuszający do refleksji. Pełen emocji i przemyśleń. Dawno już żaden kryminał nie sprawił, że pojawiły się u mnie łzy. Jedyne, co Wam zdradzę to to, że ta historia nie jest idealną bajką, w której wszyscy żyli długo i szczęśliwie. Tu zostajemy z pustką, która długo będzie przynajmniej we mnie siedzieć.
"Każdy ma swoje demony, ale tylko najodważniejsi gotowi są je uwolnić."
"Każda zmiana władzy w Polsce jest jak ta pierwsza kostka domina. Ktoś się przewróci i powali kolejnych."
"Rozmawiali o wszystkim i o niczym, więcej jednak o niczym. I w porządku. Tak właśnie rozmawiają ze sobą ludzie, którzy się lubią. Nie mają do poruszenia niczego szczególnie istotnego, a jednak chcą się do siebie odzywać. Chcą słuchać swojego głosu i po prostu czuć, że robią coś razem."
"Życie jest za krótkie, by dwa razy jeść to samo ciastko. Lepiej eksperymentować i cieszyć się każdym na nowo odkrywanym smakiem."
Aż żal było kończyć. Świetny kryminał z naprawdę przemyślaną fabułą. Świetna narracja, wciągająca akcja i dużo emocji to składowe tej książki. Opis pewnej sceny łóżkowej opisany językiem naukowym to istny majstersztyk.
8/10
Śnieg tłumi dźwięki, mróz zaciera ślady, a pod idealnie białą powierzchnią kryją się tajemnice, których nikt nie chce mówić.
Gdy na wyciągu narciarskim zostają odnalezione zamarznięte zwłoki, spokojny szwedzki kurort zamienia się w miejsce pełne strachu i niedopowiedzeń. Ofiara to młoda dziewczyna, która niedawno zaginęła po obchodach Dnia Świętej Łucji, a jej śmierć wstrząsa lokalną społecznością. Do Åre przybywa Hanna Ahlander, policjantka ze Sztokholmu, która po zawodowym i osobistym kryzysie szuka schronienia w domu siostry. Jednak wiedziona niezawodnym instynktem angażuje się w śledztwo prowadzone przez inspektora Daniela Lindskoga. Każdy trop prowadzi do kolejnych podejrzeń i sugeruje, że zbrodnia nie jest odosobnionym aktem, lecz częścią znacznie mroczniejszej układanki. Hanna i Daniel muszą zmierzyć się z siecią kłamstw, która sięga głębiej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Czy zdążą odkryć prawdę, zanim zło pochłonie kolejne ofiary?
Co skrywa śnieg to pierwszy tom kryminalnej serii Viveci Sten Morderstwa w Åre, w której lodowaty krajobraz staje się niemym świadkiem ludzkiej chciwości, przemocy i moralnej hipokryzji. Na podstawie książki powstał wyprodukowany przez Netflix serial pod tytułem Morderstwa w Åre."
Pierwsze spotkanie z Autorką bardzo udane. Jest to kryminał połączony z powieścią obyczajową. Świetny kryminał z gatunku nordic noir, którego akcja rozgrywa się w małym miasteczku Äre w Szwecji. Powieść porusza trudny temat handlu ludźmi i zmuszania ich do pracy niewolniczej.
"Przez trzydzieści sześć lat żył, nie rozumiejąc, czym jest bezwarunkowa miłość."
"Nazywana przez nich „małą wpadką", nigdy nie potrafiła zrobić niczego dobrze."
"Brakuje jej wspólnych poranków. Tego poczucia bezpieczeństwa płynącego z faktu życia we dwoje."
W powieści panuje zdecydowanie mroczny klimat, co bardzo lubię. Przeszywające zimno niemal wdziera się pod skórę z każdą kolejną stroną. Opisy ludzi, którzy przegrali walkę z surowym klimatem i zamarzli, robią ogromne wrażenie. Dużo tu refleksji różnych bohaterów. Świetnie i szybko się czyta.
7/10
