"Oddział D" Freida McFadden

 

"Nocna zmiana to nie tylko praca. To walka o przetrwanie.

Amy od dawna obawiała się nocnego dyżuru na Oddziale D – szpitalnej jednostce całodobowej opieki psychiatrycznej. Istnieją bardzo konkretne powody, dla których nigdy nie chciała objąć tej obowiązkowej zmiany. Powody, o których nikt nigdy nie może się dowiedzieć.

Z upływem kolejnych godzin Amy nabiera przekonania, że w obrębie tych ściśle strzeżonych murów dzieje się coś strasznego. Gdy pacjenci i personel zaczynają znikać bez śladu, staje się jasne, że wszyscy na oddziale są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Oddział D był dla Amy miejscem z najgorszych koszmarów.

A teraz może okazać się pułapką bez wyjścia."

Najmocniejszym elementem książki jest klimat — ciężki, mroczny, niepokojący i pełen psychologicznego napięcia. Krótkie rozdziały oraz dynamiczna akcja sprawiają, że historia rozwija się bardzo płynnie. 

"W końcu dopiero gdy poznasz kogoś naprawdę obłąkanego, możesz się przekonać, że jesteś całkiem zdrowy."

"Najlepsze kłamstwa trzymają się blisko prawdy."

Autorka ta ma swój wyjątkowy niepodrabialny styl. Świetnie buduje napięcie, dlatego też jest mistrzynią thrillerów psychologicznych. Freida McFadeen tak opowiada,  że przez chwilę poczułam się jakbym była razem z główną bohaterką w środku Oddziału Psychiatrycznego. Jakiegoś mocnego zwrotu akcji zabrakło na końcu, ale nie oznacza to, że zakończenie jest mdłe. Jest ciekawe.

7/10

Nancy Drew i ukryte schody (2019)

 

"Szesnastoletnia Nancy Drew jest znudzona życiem w małym miasteczku - aż pewnego dnia razem z byłą przeciwniczką postanawia rozwiązać zagadkę tajemniczego domu."

Ot, taki przewidywalny film dla młodszej młodzieży. Przyjemny filmik, nie powiem. Szybka akcja, trochę humoru i fajni bohaterowie. Ogólnie to nie jest źle.

5/10

"Śnieg przykryje" Michał Śmielak

 

"Czy trzeba kogoś zabić, aby odebrać mu życie?

Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do Lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań, zorganizowanych przez rodzinę, tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności.

Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć.

Co tak naprawdę wydarzyło się feralnego dnia przed dwudziestu pięciu laty? Komu zależy na tym, aby sprawa zaginionych w Lesie Ponurym nigdy nie ujrzała światła dziennego? Co działo się z Ryszardem przez dwadzieścia pięć lat i kim był naprawdę?

Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni?"

Naprawdę świetna książka. Od samego początku byłam bardzo zaskoczona i zaintrygowana. Świetnie poprowadzona akcja, pełna niespodzianek. Polecam nastawić się na czytanie powieści obyczajowej z elementami thrillera psychologicznego, końcowo kryminału, w przeciwnym razie grozi rozczarowaniem wśród osób nastawionych na krwawy kryminał.

"- Widzi pan, to Polska. Jedyny kraj, w którym trzeba się tłumaczyć z tego, że się nie pije."

"Czas leci jak cholera. Wie pan, trzy rzeczy powinni usunąć z tego świata, żeby człowiek nie czuł, że się starzeje. Lustra, drzewa i dzieci. To po nich widać najlepiej, jak to wszystko zapierdala."

"Od pierwszego kieliszka wódki to ona przemawia zamiast człowieka, a jest najlepszym kłamcą na świecie. Ma w tym wprawę od tysięcy lat.'

"Tego, czego po­trze­bo­wa­ła, aku­rat nie było na sta­nie. Może kie­dyś po­wsta­ną sprze­daw­cy ma­rzeń, świę­te­go spo­ko­ju, czy­ści­cie­le pa­mię­ci, twór­cy no­wych roz­dzia­łów w życiu i opie­ku­no­wie ludz­kiej god­no­ści. Na dziś ich nie było, więc sznur był wszyst­kim, czego po­trze­bo­wa­ła."

Chyba najlepszy kryminał tego autora, jaki do tej pory przeczytałam. Do tego ważny głos w dyskusji o alkoholu, jeśli jakakolwiek bywa. To jedna z tych książek, przy których warto dobrze ustawić oczekiwania. To historia oparta bardziej na ludziach, relacjach i emocjach niż na samej intrydze kryminalnej. Napięcie nie dominuje tu każdej strony, ale jest obecne w tle, stopniowo budowane i wplatane w losy bohaterów.

8/10

The Outrun (2024)

 

"Kiedy 29-letnia studentka biologii Rona powraca na Orkady po ponad dziesięciu latach, wspomnienia z dzieciństwa łączą się z ostatnimi latami życia spędzonymi w Londynie. Zabiera nas z powrotem do czasów, kiedy zagubiła się w imprezowej scenie Hackney i zakochała w Dayninie, ale wtedy też stopniowo alkohol przejął kontrolę i Rona straciła wszystko i wszystkich, na których jej zależało. Teraz trzeźwa, ale samotna i z dala od otaczającego ją świata, przebywa z religijną matką i pomaga cierpiącemu na chorobę dwubiegunową ojcu na farmie owiec, gdzie dorastała. Bez żadnych oczekiwań Rona podejmuje pracę dla RSPB, przeprowadzając badanie nieuchwytnego ptaka derkacza, co zmusza ją do odwiedzenia każdej zamieszkałej wyspy Orkadów. Utknęła w spirali wstydu i żalu. Rona próbuje znaleźć stabilność w swojej nowej rutynie, jednocześnie tłumiąc wspomnienia o tym, co spotkało ją w Londynie, ale przeszłość podąża za nią i powoli mistyczna kraina, która ją otacza, zaczyna przejmować jej wewnętrzny świat. W chwili słabości, gdy wszystko wydaje się rozpadać, decyduje się na odizolowanie na małej wyspie Papay. Wraz z wichurami, ciemnościami i przejmująco zimnym morzem odnajduje pocieszenie i radość wśród małej społeczności. Z dnia na dzień Rona zaczyna godzić się ze wszystkimi rzeczami w swoim życiu, które sprawiły, że wyruszyła w podróż ku wyzdrowieniu i w końcu znajduje nadzieję na swoją przyszłość."

Film o trudnej walce, która nigdy się nie kończy. Ostatnia scena jest imponująca. Odpowiadał mi rytm narracji, skupienie na drobnych sprawach: zakupach, siedzeniu przy komputerze, rozmowach z sąsiadami, przyzwyczajaniu się do samotności. Saoirse Ronan dała koncertowy występ. 

7/10

"Czas śmierci" Max Czornyj

 

"Każdy jest mordercą, wszystko zależy od perspektywy i okoliczności.

Grzechy kościoła, seryjny morderca rokrocznie składający ofiarę, sztuka artystycznego profilowania.

Ta książka odbierze wam dech!

Kościelni dygnitarze powierzają bratu Hektorowi delikatną misję. Ma przekonać pewnego księdza do zrezygnowania z kapłaństwa oraz wyznania mrocznego sekretu.

Tymczasem zbliża się dzień, w którym Jubileuszowy Morderca składa swoją coroczną ofiarę. Śledczy za wszelką cenę chcą go powstrzymać. Jednocześnie komisarz Sara Adam prowadzi sprawę tajemniczego samobójstwa nastolatki. Prosi o pomoc Manuela, artystę wykonującego niezwykłe profile przestępców.

Losy ich wszystkich połączy przerażająca zbrodnia. Każdy ma swoje głęboko skrywane tajemnice. Seryjny morderca nazywający się Achillesem zna je wszystkie. Twoją też."

Książka ma świetnie zbudowaną akcję i intrygę, ciężko połapać się kto za wszystkim stoi. Max Czornyj ma niebywałą zdolność do pochłaniania pełnej uwagi czytelnika już od pierwszej strony snutej historii, która z każdą sekundą bardziej fascynuje i wciąga.

"Bez au­to­ra i czy­tel­ni­ków nie ma rów­nież bo­ha­te­rów po­wie­ści."

"Śmierć ma swoje dłu­gie szpo­ny. Cza­sem ścią­ga nimi ludzi z tego świa­ta, a cza­sem przy­cią­ga in­nych, by po­dzi­wia­li jej dzie­ło."

"Chciał zło­rze­czyć i bluź­nić, lecz nie po­tra­fił. W jego gło­wie po raz pierw­szy wy­świe­tlił się ciąg ob­ra­zów, który był ni­czym wizja."

"Sara Adam nie miała wąt­pli­wo­ści, że Bóg, o ile ist­niał, nie mie­szał się w spra­wy at­mos­fe­ry Ziemi. Tak samo jak umy­wał ręce od wszyst­kie­go in­ne­go, a szcze­gól­nie od dzia­łal­no­ści tych, któ­rzy na­zy­wa­li się jego słu­ga­mi."

Wątki, które z pozoru tak się różnią od siebie, w pewnym momencie okazują się mieć punkty wspólne w postaci delikatnych i zakamuflowanych nici, które się ze sobą łączą i splatają. Autor stworzył ciekawą historię, nie bojąc się połączenia duchownego z policją (prawie jak Ojciec Mateusz ;)). Zakończenie jest może, jak dla mnie, troszkę przekombinowane, ale ogólnie jestem na tak i polecam książkę każdemu.

7/10

"Zaleca się kota" Shō Ishida

 

"Zapiszę panu kota. I będziemy obserwować.

W jednej ze starych dzielnic Kioto kryje się tajemnicza klinika Kokoro. To poradnia, do której można trafić jedynie dzięki skomplikowanym instrukcjom, a tamtejsi specjaliści stosują odrobinę niekonwencjonalne metody leczenia: przepisują towarzystwo kota. Osłupiali pacjenci opuszczają poradnię z transporterami i lakoniczną instrukcją, nie spodziewając się, jaką rewolucję spowodują tymczasowi towarzysze.

Urocza Bii wywróci do góry nogami życie wyczerpanego pracą w korporacji Shūty i pomoże mu na nowo odnaleźć sens życia. Niezależna Marugo oczaruje pełnego gniewu Kogę i pozwoli mu naprawić relację z otoczeniem. A dzięki Mimicie – szkockiemu kotu zwisłouchemu z niewystarczająco oklapniętymi uszami – gejsza Abino zacznie leczyć złamane przed laty serce.

Pełne wdzięku koty wprowadzą w życiu swoich opiekunów niemały chaos, ale zmiany, które w ten sposób zapoczątkują, wytyczą ścieżkę ku zdrowieniu, odkrywaniu siebie i nadziei. Bo okazuje się, że by załagodzić napięte relacje w pracy, czasem wystarczy uroczy filmik z kotem, a podarcie na strzępy ważnych służbowych dokumentów nie musi być życiowym błędem."

Ta książka jest nie tylko o kotach, ale i o ludziach. O magii, która się dzieje, której często nie zauważamy. Autorka umiejętnie połączyła kilka odrębnych opowieści w jedną spójną całość. Lektura tej powieści pozwala nieco zwolnić i zanurzyć się w charakterystycznym klimacie Japonii.

"Bez obaw, zdecydowaną większość problemów da się rozwiązać kotem."

"Przywiązują się tylko ludzie. Może i mały, ale koty mają własny świat. A kiedy wkraczają w nowy, nie oglądają się za siebie. Nawet jeśli czeka je tam cierpienie."

"Mówią, że to koty są zmienne i kapryśne... Ale nawet w połowie nie dorównują w tym ludziom."

"Podejrzewam, że wiele zależy od tego, ile czasu się razem spędziło. Ale jeśli było go niewiele, to wcale nie znaczy, że uczucie musiało być płytkie. Jeden dzień czy jeden rok, człowiek czy kot... Zdarzają się towarzysze na całe życie. Nawet jeśli już nigdy się ich nie spotka."

Ciepła i urocza książka. Mądra, wzruszająca i emocjonalna - nie tylko dla miłośników kotów. Jest to dla mnie rodzaj takiego "comfort read". Historie poruszają czułe struny i można w nich łatwo znaleźć ukryty przekaz oraz wziąć z nich coś dla siebie.

7/10

Aż po kres (2026)

 

"Jada (Nawell Madani) poświęciła wszystko, aby zostać matką, więc gdy jej syn zaczyna chorować, cały jej świat rozpada się na kawałki, a jej walka o jego uratowanie przybiera brutalny obrót."

Przyzwoity film, który można spokojnie obejrzeć. Historia, jakich wiele, choć momentami mało prawdopodobna. Bez wielkiego szału, bez większego wzruszenia czy zaskoczenia.

6/10

As palestry (2026)

 

"Chcąc ocalić życie bliskiej osoby, znany prawnik podejmuje się obrony człowieka, którego uważa za winnego - zmagając się na każdym kroku z własnym sumieniem."

Typowe hinduskie kino. Dużo zamieszania i film jednak, jak dla mnie, za długi. Do obejrzenia i zapomnienia o nim.

5/10

Domek na prerii (2026-)

 

"Pełen nadziei dramat rodzinny, epicka opowieść o przetrwaniu i geneza Dzikiego Zachodu w jednym. Ta nowa adaptacja kultowego, autobiograficznego cyklu książek "Domek na prerii" Laury Ingalls Wilder przedstawia zmagania i triumfy osób, które kształtowały amerykańskie pogranicze."

Przepiękny. Fantastyczne zdjęcia. Aktorzy świetnie dobrani. Naprawdę czuć klimat tamtych trudnych czasów. Przyroda równie piękna jak niebezpieczna, do tego napięte nastroje społeczne, rodząca się w pocie i bólach Ameryka. Rozczaruje się ten, kto oczekuje kopii serialu sprzed lat - tego nie da się podrobić i nie tego chcieli twórcy. Mi się bardzo spodobał. I liczę na kontynuację. 

7/10

"Śmierć nie ucieknie" Przemysław Borkowski

 

"Julia Gierszewska jest młodą piosenkarką u progu wielkiej kariery. Pewnego dnia po przebudzeniu zastaje w mieszkaniu martwe ciało swojego menadżera, a po suto zakrapianej nocy kobieta nie potrafi określić jak doszło do tego, że mężczyzna nie żyje. Kto go zabił? Ona? A może ktoś inny?

W panice Julia wychodzi z domu, wsiada do taksówki i prosi kierowcę, by jechał przed siebie. By wywiózł ją daleko poza Warszawę.

Z czasem nabiera podejrzeń – czy ten człowiek, który pomaga jej uciec, jest aby na pewno jej sprzymierzeńcem? Stopniowo przestaje być również jasne, kto kogo powinien bardziej się bać: ona jego, czy on jej.

Tymczasem sprawą zamordowanego menedżera zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, która kiedy raz podejmie trop, nie odpuści, choćby miała to przypłacić własnym życiem."

Bardzo ciekawy i wciągający kryminał. Z wielką przyjemnością przeczytałam drugą część tej serii. Ciekawy styl, świetni bohaterowie, krótkie rozdziały i narastające napięcie - czego chcieć więcej?

"- Wszystkiego w życiu należy spróbować - odparła. - Z wyjątkiem gówna."

"Postarała się nadać swojemu głosowi ton, jakim mówią pewne swoich przekonań kretynki. Takie, z którymi niemożliwa jest żadna dyskusja."

"Jej nazwisko gwarantuje nagłośnienie tematu we wszystkich mediach. Gówno jest więc może i to samo, ale wentylator, w który może wpaść, już znacznie większy."

"Zadziwiające, że jakaś decyzja, podjęta pod wpływem chwili, bez namysłu, decyzja, która w danym momencie nie wydaje się jakoś szczególnie istotna, może raz na zawsze zmienić tory naszego życia."

Siłą powieści jest połączenie wszystkich motywów w spójną całość, mimo osadzenia ich w bardzo zróżnicowanych sceneriach i sytuacyjnych okolicznościach. Akcja pędzi, nieustannie zmienia kierunek i nie wiadomo, jak się dalej potoczy, co tylko podsyca ciekawość czytelnika. Są morderstwa, są tajemnice sprzed lat i bardzo mroczna historia z ciekawymi bohaterami. A zakończenie to wisienka na torcie.

7/10