"Nie zabiłam" Klaudia Muniak

 

"Twierdzi, że nie zabiła. ale przecież już raz popełniła zbrodnię.

Trzydziestoczteroletnia Sabina Gancarek nie mała łatwego dzieciństwo, a teraz przeżywa równie trudną dorosłość. Kiepsko odnajduje się wśród ludzi, nie ma rodziny i pracy, a zaburzenia depresyjno-lękowe próbuje opanować za pomocą leku, który dopiero niedawno wszedł do użycia. Z uwagi na możliwe efekty uboczne zażywający go pacjenci pozostają pod obserwacją.

Gdy w wyniku brutalnego morderstwa ginie kobieta odpowiedzialna za zwolnienie Sabiny z pracy, bohaterka trafia na celownik policji. Czy terapia, której się poddała, mogła obudzić mroczną część jej natury? Gdzie Sabina była w noc morderstwa i gdzie będzie, gdy… dojdzie do następnego?

Klaudia Muniak opowiada o lęku wobec nowinek medycznych i o tym, jak wychowanie w przemocowej rodzinie wpływa na dalsze życie. To thriller, którego czytanie wywołuje jeden skutek uboczny – sprawia że wszystko inne schodzi na drugi plan."

Świetny thriller, w którym w samym centrum jest bohaterka i jej walka z traumą, lękami i własnym umysłem. Od książki po prostu nie da się oderwać i nie można o niej szybko zapomnieć. Szczególnie, gdy sobie uświadomimy z czym muszą się mierzyć chorzy na depresję lękową i jak łatwo może ją wywołać nieszczęśliwe dzieciństwo.

"Kontakt z psychiatrą nadal stanowi rodzaj naznaczenia […] Tymczasem wstydzić się powinni ci, którzy zadbali o to, aby nasza dusza się rozleciała."

"Nie ma sensu udawać, że jest dobrze. (...) Przekonałam się na własnej skórze, że wymuszona życzliwość wyrządza więcej szkód, niż mogłoby się wydawać."

"Ludzie potrzebujący realnej pomocy są nazwiskami w rubryce, niechlubną statystyką, którą trzeba odhaczyć, w dodatku generującą całkiem pokaźne koszty. Komu są więc oni potrzebni?"

Tego mi było trzeba, na taki thriller czekałam. Książkę dobrze się czyta. Czasami monotonna, ale ogólnie bardzo dobra historia. Polecam wszystkim którzy lubią tematy medyczne, thrillery psychologiczne oraz wątki kryminalne. 

7/10

Pułapka (2026-)

 

"Odnosząca sukcesy pisarka Lisa Konrad (Friederike Becht) nie opuściła domu od niemal dziesięciu lat, odkąd była świadkiem morderstwa swojej siostry, Anny. Gdy rozpoznaje mordercę w telewizji, postanawia zastawić na niego pułapkę i sama stać się przynętą."

Historia z potencjałem na całkiem niezły serial (nawet mini), a zrobiony bardzo mizernie. Aż ża; straconego potencjału.

4/10

"El Narco. Narkotykowy zamach stanu w Meksyku" Ioan Grillo

 

"Książka autorstwa brytyjskiego dziennikarza Ioan Grillo pracującego dla meksykańskiej gazety opisuje krwawą walkę baronów narkotykowych o kontrolę nad handlem heroiną, kokainą i marihuaną, a także walkę władz Meksyku z przerażającą spiralą przestępczości mafii narkotykowych. Autor wciąga czytelnika narracją i fabularyzowanymi scenami wydarzeń, demonstrując kulisy dramatu, zastraszającej korupcji policji, bezgranicznej bezwzględności przestępców i niewyobrażalnego przepływu milionów dolarów. Będąc w centrum wydarzeń Ioan Grillo błyskotliwie definiuje przyczyny wojny narkotykowej, która tylko w ciągu ostatnich pięciu lat pochłonęła prawie 40 tysięcy istnień ludzkich wśród policji, przestępców i ludności cywilnej. Wojny, która spowodowała, że świat usłyszał o 1,5 milionowym mieście Juarez jako najniebezpieczniejszym miejscu na globie."

Uważam, że "El Narco..." to kawał dobrej dziennikarskiej pracy i świetny reportaż. Autor nie skupia się jedynie na opisie karteli, wojen jakie prowadzą, okrucieństw do jakich są zdolni. To także świetna analiza przyczyn ich powstania i funkcjonowania.

"Wsparcie CIA dla grup w Ameryce Środkowej powiązanych z narkobiznesem jest dobrze udokumentowane i powinno wreszcie opuścić kategorię teorii spiskowych i stać się faktem historycznym. (...) Cała sprawa jest zawiła i nie ułatwiają jej niektórzy autorzy wysuwający bezpodstawne oskarżenia przeciwko CIA, podczas gdy inni niezbyt wiernie opisują winy tej agencji."

"Sergio Gomez został pośmiertnie nominowany do Grammy krajów Ameryki Łacińskiej, rywalizując z martwym Valentinem Elizalde w 2008 roku. Żaden z nich nie wygrał."

"Ataki planuje się tak, by były możliwie najbardziej krwawe - trzeba przecież przyciągnąć uwagę mediów."

Książkę czyta się dobrze, brutalność karteli przedstawiona w sposób drastyczny, miejscami aż się wierzyć nie chce, że ktoś jest zdolny do takich okropności. Jeden z lepszych reportaży na jakie trafiłem w ostatnim czasie. Nie tylko dla fanów netfliksowego ‘Narcos’.

7/10

"Nie zabijaj" Agnieszka Płoszaj

 

"ON ZABIJA W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI.

ONA ZROBI WSZYSTKO, ABY GO ZATRZYMAĆ.

Influencer zamordowany na planie zdjęciowym.

Telewizyjna wróżbiarka przybita do stołu.

Modelka, która zachłysnęła się sławą.

Każde z nich szukało szczęścia w mieście grzechu.

Wszyscy popełnili ten sam niewybaczalny błąd.

Zoja Sterlak i Mariusz Kardas stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Żądza wymierzenia kary, która ich zdaniem kieruje mordercą, prowadzi do grupy fanatyków religijnych. Słynąca z intuicji i nieszablonowych działań policjantka czuje jednak, że za serią zabójstw kryje się coś więcej.

Czy to możliwe, że cały ten brutalny spektakl to artystyczna wizja psychopatycznego mordercy?

I czy Zoja zdąży go zatrzymać, zanim dokończy dzieło?"

Odnoszę takie wrażenie, że fabuła była tu strasznie nierówna. Pierwsza połowa rozkręcała się powoli, było mnóstwo pobocznych postaci, szczegółów i wątków, potem akcja się rozkręciła całkiem fajnie, a na koniec znów spadło mocno. To wszystko było dla mnie jakieś zbyt pretensjonalne, żeby nie powiedzieć naiwne.

"Pycha, próżność i na końcu hipokryzja. Trzy obrzydliwe cechy naszych czasów."

"Puste worki nadyma wiatr, bezmyślnych ludzi, próżność..."

"Dobra nie można zepsuć, a zła nie można naprawić."

Czyta się sprawnie, ale to nie do końca to, co w powieściach kryminalnych lubię. Coś mi tu nie kliknęło. Ale wierzę, że wielu odbiorcom się spodobała i spodoba.

6/10

Mniej obcy (2026)

 

"Mniej obcy" to napędzana muzyką opowieść inspirowana życiem legendarnego polskiego rockmana Jana Borysewicza. Film śledzi losy zbuntowanego gitarzysty, którego pierwsze spotkanie z rockiem rozpala obsesyjne pragnienie stworzenia zespołu zdolnego dorównać idolom. Dzięki talentowi i bezkompromisowej determinacji bohater przechodzi drogę od skromnych początków do pozycji lidera jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych w kraju, którego piosenki znają całe pokolenia. Sukces przychodzi gwałtownie, ale niesie ze sobą wysoką cenę. Rodzinne tragedie, osobiste upadki, konflikty z władzą i przekraczanie kolejnych granic zaczynają podkopywać zarówno jego osobiste relacje, jak i fundamenty zespołu. Napędzany bezkompromisową potrzebą wolności, bohater musi zmierzyć się z ceną buntu i cienką granicą między twórczą wielkością a autodestrukcją."

Od młodości kocham Lady Pank, po dziś dzień. Jeden z niewielu "bliskich mi" polskich zespołów. Z niekłamaną przyjemnością obejrzałam ten film i w nosie mam wszystkich krytyków. Żaden film inspirowany życiem znanego muzyka czy aktora nie będzie w 100% odzwierciedleniem jego życia. Piosenek Lady Pank miło było posłuchać, a niedociągnięcia scenariuszowe rekompensuje udana rola główna.

8/10

"Dziewczyna na klifie" Lucinda Riley

 

"Dwie irlandzkie rodziny, cztery pokolenia kobiet i łącząca je tragiczna przeszłość, sięgająca czasów I wojny światowej. Przejmująca opowieść o poszukiwaniu własnych korzeni, o rodzinnych sekretach, o kłamstwach, krzywdach i rozstaniach, ale też o miłości i nadziei. Młoda rzeźbiarka Grania Ryan po latach nieobecności wraca do Irlandii, do rodzinnego domu położonego nad smaganą wichrami zatoką Dunworley. Pewnego dnia, podczas spaceru, zauważa na krawędzi klifu dziewczynkę o rudych włosach. Okazuje się, że to Aurora Lisle, osierocona przez matkę ośmiolatka, która wraz z ojcem mieszka w pobliskim pałacu. Szybko nawiązują nić porozumienia. Zaniepokojona tym matka Granii, Kathleen, zaczyna snuć poruszającą opowieść o zawikłanych losach dwóch rodzin. Z jej słów i starych listów Grania poznaje historię miłości i tragedii. Zdaje też sobie sprawę z istnienia klątwy, która może położyć się cieniem na jej szczęściu…"

Uwielbiam historie przeskakujące w czasie oraz rodzinne tajemnice. I lubię też autorkę. Jednak tym razem coś nie zagrało. Trochę naiwna, ale dobrze się ją czytało. Jak zazwyczaj bywa, historie i postacie z przeszłości o wiele ciekawsze niż współczesne.

"Życie zachowuje wszystko w naturalnej równowadze, bo skąd byśmy wiedzieli, że jesteśmy szczęśliwi, gdybyśmy czasem nie byli smutni? Albo zdrowi, gdybyśmy nigdy nie chorowali?"

"Życie każdego człowieka pełne jest fascynujących wydarzeń, a gra w nim wielu aktorów: złych i dobrych."

"(...) w dzisiejszych czasach ludzie mają zbyt duże oczekiwania. Zmieniła się hierarchia potrzeb. Małżonkowie nie muszą się już martwić, czy będą mieli dosyć jedzenia dla dzieci albo skąd wezmą następny grosz. A przede wszystkim, czy maluchy przetrwają niebezpieczną chorobę dziecięcą. Teraz nie chodzi o to, żeby w zimie mieć czym ciepło się opatulić, ale którego projektanta ciuchy najlepiej nadają się do pracy. W dzisiejszych czasach kobiety zachodniego społeczeństwa nie całują mężów na pożegnanie, nie wiedząc, czy ich jeszcze zobaczą, bo ci nie wyruszają na wojnę. Najważniejsze życiowe sprawy znacznie wyszły ponad poziom zwykłego przetrwania."

Wątek miłosny - przewidywalny i nieco nużący. Całość - doskonała na letnie popołudnie. Do przeczytania i zapomnienia.

5/10

"Uwikłana" Katarzyna Wolwowicz

 

"Tymon i Joanna wyruszają na długo wyczekiwany urlop. Przez niemal miesiąc będą podróżować statkiem wycieczkowym i zwiedzać różne kraje. Ich miłość kwitnie, a ekscytacja podróżą sięga zenitu. Nie spodziewają się jednak, że w kajucie obok zamieszka rodzina, której długo skrywane sekrety wkrótce doprowadzą do tragedii.

Lygia i Adam wydają się zgodnym małżeństwem. Choć przez ostatnie lata borykali się z problemami zdrowotnymi córki i kłopotami finansowymi, wytrwali i wyszli na prostą. W końcu mogą sobie pozwolić na prawdziwe wakacje i mają nadzieję, że pasmo nieszczęść dotykających ich rodzinę zostanie przerwane, lecz życie potrafi pisać najgorsze scenariusze. Po zwiedzaniu Stambułu Lygia zaczyna źle się czuć, a jej stan z każdą godziną się pogarsza. Następnego dnia zostaje zabrana do szpitala, gdzie lekarze podejrzewają otrucie. Adam zdaje się cierpieć z powodu choroby żony, jednak Joanna mu nie ufa. Przekonuje Tymona, że dla dobra Lygii powinni zająć się tą sprawą i poprowadzić ją jak prawdziwe śledztwo.

Czy jednak zdołają odkryć, co tak naprawdę doprowadziło do tragedii? Czy przeszłość, zwłaszcza ta bardzo odległa, może wpłynąć na dzisiejsze decyzje? I czy kłamstwa i tajemnice, nawet te skrywane głęboko, wyjdą w końcu na jaw…?

Tymon Hanter powraca, by udowodnić, że dobro i zło nie zawsze są od razu widoczne, a gdy zawierzamy pierwszemu wrażeniu, możemy się srogo pomylić..."

Kolejna świetna książka Autorki. Po raz kolejny Katarzyna Wolwowicz udowodniła, że doskonale potrafi budować napięcie i tworzyć historie, od których trudno się oderwać. To książka, która zabiera czytelnika w podróż pełną tajemnic, niedopowiedzeń i zaskakujących zwrotów akcji.

"Serce biło jej jak oszalałe i obawiała się, że przez jego łomot nie zdoła uśpić dziewczynek. Myślała, że one też słyszą ten dźwięk, że wyczuwają jej zdenerwowanie, że przejmą jej emocje, które narastały w niej od wielu dni, a dzisiaj osiągnęły punkt kulminacyjny. Przecież wszędzie piszą o tym, że dzieci przejmują emocje rodziców. Myślała, że będą tak samo zlęknione, niespokojne i podekscytowane, że podobnie jak ona przez kolejne noce nie zmrużą oka, nie wiedząc, co powinny dalej robić i jak postąpić. Ale na szczęście tak się nie stało."

"Nieraz z powodu zbyt silnego skurczu mięśni albo gwałtownych drgawek wzywała do niej karetkę pogotowia. Nie powinna być przecież po alkoholu, kiedy lekarz i sanitariusz zjawią się w jej domu, bo od razu ściągnęliby pomoc społeczną i zabrano by jej dzieci. Czasem miała do siebie pretensje, że ten scenariusz jawił jej się niczym wybawienie. Ale wiedziała, że to tylko z powodu przemęczenia i ogromnego poczucia bezsilności."

"Uczucie ulgi rozlało się po jej ciele i pierwszy raz od dawna poczuła, że może przestać się martwić. Może nawet mogła pozwolić dziś sobie na radość, i to właśnie zamierzała zrobić."

„Uwikłana” to książka pełna emocji, napięcia i nieoczywistych odpowiedzi. To lektura dla wszystkich miłośników thrillerów, którzy cenią wielowymiarowych bohaterów, zagadki oraz historie, które pozostają w pamięci jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Mam wrażenie, że Katarzyna Wolwowicz czuje się dobrze w roli autorki kryminałów, przy których można odpocząć i się zrelaksować. W jakimś sensie otulających czytelnika niczym najmiększe koce, dających przestrzeń na oderwanie się od tego, co dzieje się na co dzień.

7/10

Habeas Corpus (2026-)

 

"Profesorka prawa kieruje studentami, którzy mają dowieść niewinności pewnego skazanego. Odkrywa jednak, że jej najlepsza podopieczna nie umie uwolnić się od przeszłości."

Daleko mu do "Sposobu na morderstwo", ale jak na brazylijskie klimaty - całkiem przyzwoicie zrobiony mini serial. Momentami jednak bywa nudny i przewidywalny, ale w ostatecznym rozrachunku da się obejrzeć.

6/10

"Alfa" Grzegorz Brudnik

 

"Komisarz Lichy powraca!

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Do czasu.

Prokurator, która nie chce wracać w rodzinne strony. Były gliniarz, który nie chce wracać do służby. Połączy ich przerażająca zbrodnia, o której jeszcze latami szeptać będą mazurskie wsie.

Czy opowieść o Niechcianych Córkach to tylko kolejna lokalna klechda? Czy wspominane z trwogą dawne czarownice wciąż kryją się po wsiach i rzucają uroki?

Gdy zima huczy na Mazurach, a nad jeziorami niesie się wycie wilków, gdy zewsząd słychać nawoływanie śmierci, Lichy musi w końcu zdecydować, jak bardzo pragnie żyć.

Grzegorz Brudnik powraca z długo wyczekiwaną opowieścią o komisarzu Rafale Lichym, by sprawdzić, czy zagubiony człowiek może zagubić się jeszcze bardziej. W tej wędrówce przez skute lodem jeziora, przysypane śniegiem lasy i otulone zimową mgłą Giżycko towarzyszy mu wierny przyjaciel, którego czuły nos będzie dla nich jedynym przewodnikiem.

Kto pierwszy, ten umiera."

Doskonale napisana powieść. Autor potrafi stworzyć klimat jak mało kto. Są takie serie kryminalne i tacy bohaterowie, do których wraca się z przyjemnością. Dla mnie takim bohaterem jest Rafał Lichy i jego Sierść. Cieszę się, że komisarz Lichy jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

"Cza­sa­mi do­brzy lu­dzie ro­bią złe rze­czy, ale to nie zna­czy, że są źli."

"Faceci to bez cienia wątpliwości jakiś inny gatunek - westchnęła."

"Ludzie w miastach nic nie wiedzą. Oślepiają ich ekrany smartfonów, ogłusza bezustanny jazgot. Ale ponad jeziorami dźwięk się niesie czysty i niezakłócony. Dociera do każdej mazurskiej wsi. My, mam na myśli siebie i wielu takich jak ja, znamy wszystkie plotki i wszystkie historie. Twoją też."

Autor powrócił w świetnym stylu. Ileż tu było emocji - od śmiechu po łzy. Język, którym się posługuje autor, tak bardzo mocno do mnie przemawia. Od ironii, przy której się uśmiechałam, aż bo żal i ból, przy którym chciało się płakać. Świetnie się czyta.

8/10

"Czas łaski" John Grisham

 

"Porywający dramat sądowy, w którym emocje sięgają zenitu.

Sprawiedliwość i prawo to nie zawsze to samo. W żadnej z książek Johna Grishama nie widać tego tak wyraźnie jak w czasie łaski.

Miasteczko Clanton w stanie Missisipi znów jest podzielone, a adwokat Jake Brigance – znany z powieści i filmu „Czas zabijania” – ponownie znajduje się w centrum wydarzeń.

W Clanton do zabójstw dochodzi raz na kilkadziesiąt lat. Nic więc dziwnego, że takie wydarzenie elektryzuje społeczność całego hrabstwa. Zwłaszcza gdy ginie prominentny biały, znany w okolicy zastępca szeryfa Stuart Kofer.

Sprawcą jest syn jego kochanki, szesnastoletni Drew Gamble. Wobec zacietrzewienia części mieszkańców miasteczka szanse chłopaka na to, że uniknie kary śmierci, są nikłe. Chyba że jego obroną zajmie się Jake Brigance, który już raz dokonał niemożliwego: doprowadził do uznania za niewinnego czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o zabicie oprawców jego córki.

Jake nie ma ochoty bronić Drew Gamble’a, ale jeśli on się tego nie podejmie, to kto? Kiedy uważnie przygląda się sprawie, dostrzega jej drugie dno. I jak przed laty ryzykuje własną karierę, bezpieczeństwo finansowe i życie swojej rodziny, by obronić chłopca przed końcem, którzy wszyscy mu wieszczą – komorą gazową."

John Grisham po raz kolejny pokazuje nam, że zawód adwokata, który widzimy przez pryzmat wyprasowanego garniturku, wcale nie jest taki fajny. Sama natomiast sprawa poprowadzona z pazurem pokazuje, jak ciężkim tematem jest zbrodnia w afekcie. Jak społeczeństwo próbuje umywać ręce po całej zbrodni. Sporo się dowiedziałam o zawiłościach procesowych i kruczkach sądowniczych.

"Z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną miało się robić coraz bar­dziej go­rą­co. Nadal był mokry od potu, a kawa nie mogła go ochło­dzić, ale jej po­trze­bo­wał; była jego starą przy­ja­ciół­ką i nie wy­obra­żał sobie, że miał­by roz­po­cząć dzień bez kawy."

"Przez całe życie był ulicznym zawadiaką i znał podstawową zasadę: Traf w podbródek, a będą załatwieni."

"Obowiązki i groźby były jednak niczym w porównaniu z przemocą."

Historia dla miłośników dramatów sądowych, zdecydowanie. A John Grisham jest w tym gatunku mistrzem. Rewelacyjna książka, słucha się świetnie. Opis rozprawy i cała otoczka procesu - fantastyczne. 

7/10