Nareszcie Harry Hole przekonująco zmaterializował się w serialu. Serial w doskonały sposób oddaje klimat książek o nim. To sprawny, emocjonujący kryminał z tłem obyczajowym i rysem psychologicznym głównego bohatera. A sam Harry dokładnie taki, jakiego sobie wyobrażałam. Dodatkowy plus za genialnie dobraną muzykę.
8/10
Po dwóch latach spędzonych w pilnie strzeżonym więzieniu Joona Linna, były komisarz sztokholmskiej policji, zostaje poproszony o pomoc w ujęciu zabójcy znanej osobistości. Czy zbrodnia miała związek z terroryzmem? Wkrótce dochodzi do następnych morderstw, a ofiary przed śmiercią słyszą dziecięcą rymowankę o królikach. Linna podejmuje wyzwanie i współpracując z policjantką Sagą Bauer, próbuje powstrzymać nieuchwytnego Łowcę Królików."
Każda kolejna część z serii o Jonnie Linnie wciąga bardziej i bardziej, więc i tu nie spotkałam się z zawodem. Fantastycznie zbudowani bohaterowie, do których możemy poczuć sympatię i im kibicować. Doskonale zbudowana akcja, trzymająca nieustannie w napięciu - czyta się świetnie!
"Ten, kto siedzi w więzieniu, umiera niepostrzeżenie."
"Każda zbrodnia jest tylko krokiem na drodze, małą cząstką ostatecznego rozwiązania."
"Króliki to nerwowe zwierzęta – kulą się, siedzą w zupełnym bezruchu z nadzieją, że są niewidzialne… To cisza napawa je paniką i sprawia, że zaczynają biec."
Jedna z niewielu serii, która utrzymuje bardzo wysoki poziom. Książka wciąga czytelnika bez reszty. Rewelacyjna narracja, mocne wątki. Polecam fanom kryminałów.
7/10
Niespełna trzydziestoletnia Ulka wikła się w romans z szefem. Gdy dowiaduje się o tym jego żona, wybucha skandal. Zwolniona z pracy dziewczyna ucieka z miasta. Przez przypadek trafia do wioski pod Wrocławiem, gdzie omyłkowo zostaje wzięta za poszukiwaną kryminalistkę. Jakby miała mało kłopotów, trafia do domu człowieka podejrzanego o ukrywanie zwłok w ogrodzie…
„Czy ten rudy kot to pies?” – wciągająca kontynuacja perypetii Ulki i Beaty z „Martwego Jeziora” to książka pełna nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, które prowadzą do zaskakującego finału!"
Historia, od której nie można się oderwać. Świetna fabuła, która sprawia, że aż żal rozstawać się z tak ciekawymi bohaterami. Olga Rudnicka po raz kolejny pokazuje, że polscy pisarze potrafią wysoko postawić poprzeczkę.
"Weszła ci na głowę, robi, co chce, biegasz za nią jak pies, zero seksu. Już teraz się zachowujesz tak, jakbyś był żonaty."
"Słuchaj tego. (...) Na kolanach szoruję podłogę w kuchni. Wiesz, miska z wodą, szmata, te klimaty, a tu wchodzi Mariusz, patrzy, patrzy i nagle pyta: "Myjesz podłogę?". No to mówię, że nie, skądże znowu. Tak sobie postawiłam na środku kuchni miskę z wodą, żeby ożywić wnętrze, a klęczę nad nią tylko po to, aby zrobić sobie inhalacje, używając środków chemicznych."
"Jednak chyba lepiej wpaść przy porządkowaniu niż przy szpiegowaniu. Na szczęście zawsze pozostaje uniwersalna broń masowego rażenia: łzy!"
Świetna i wciągająca. Lekka komedia obyczajowa. Mieszanka wybuchowa pomyłek i wypadków losowych. Autorka fajnie splata ze sobą wątek kryminalny, obyczajowy i romantyczny z odrobiną poczucia humoru i absurdalnymi zbiegami okoliczności, czego efektem jest typowo kobieca lektura.
7/10
Agatha Christie serwuje nam kryminał z przenikliwymi obserwacjami dotyczącymi postępu oraz nieuniknionych zmian pokoleniowych i obyczajowych."
Bardzo dobry kryminał, której główną bohaterką jest urocza panna Marple. Powieść świetnie napisana i naprawdę wciągająca. Zauroczyły mnie opisy zarówno ludzi, hotelu, jak i jedzenia.
"Czasem widzimy ludzi, którzy robią coś niemądrego, nawet niebezpiecznego. Ale czy mamy prawo interweniować? Jestem zdania, że z reguły nie."
"Był kimś, kogo gospodyni określała mianem "postrzeleńca", a postrzeleńcy zdawali się pozostawać zawsze pod specjalną opieką Opatrzności. Nie przejmując się ani zastanawiając mogli się nawet szczęśliwie przeprawić przez ruchliwe skrzyżowanie."
Książka inna, niż pozostałe powieści Christie. Akcja jest spokojniejsza, ale wciąż ciekawa. Autorka opisuje zmiany zachodzące w mieście i w duszach ludzkich, daje upust nostalgii za minionymi czasami.
7/10
Laura i Szymon wierzą, że wygrali los na loterii. Tworzą zgodną parę i odnoszą sukcesy zawodowe – ona prowadzi popularną restaurację, a on jest szanowanym przedsiębiorcą. Jedyne, czego brakuje im do pełni szczęścia, to dziecko. Gdy po długim procesie adopcyjnym przyjmują pod swój dach sześcioletnią Amelkę, są przekonani, że ich życie wreszcie stanie się kompletne.
Sielanka trwa jednak tylko kilka tygodni. Pewnego dnia Amelka mówi Laurze w tajemnicy coś, co zmienia wszystko. Laura, która dotąd bezgranicznie ufała mężowi, zaczyna dostrzegać rysy na jego nieskazitelnym wizerunku.
Gdy sekret wychodzi na jaw, a media rozpoczynają bezlitosną nagonkę, Szymon znika, zostawiając Laurę samą z pytaniami, strachem i coraz mroczniejszymi faktami z jego przeszłości.
Zdesperowana kobieta postanawia za wszelką cenę dotrzeć do prawdy – nawet jeśli oznacza to konfrontację z traumami, o których nikt nie chciał mówić."
To nie jest książka dla osób o słabych nerwach. To studium nienawiści, która trawi wszystko na swojej drodze. Marcel Moss po raz kolejny udowodnił, że potrafi wejść do głowy czytelnika i zostawić tam totalny bałagan.
"[...] a jeśli to, czego tak bardzo nie chcemy stracić, wymknie się nie przez naszą nieuwagę, ale przez zagrożenie, którego jeszcze nie dostrzegamy?"
"Mówię sobie, że to tylko słowa. Lecz słowa, wiem to aż za dobrze, mają wagę cegieł. Budują, ale i niszczą. Czasem wystarczy jedno nieodpowiednie, by cała mozolnie stawiana konstrukcja rozpadła się jak domek z kart."
"Czasem mam wrażenie, że nieustannie trzeba się tłumaczyć z tego, że coś się udało. Że duma jest grzechem. Trzeba umniejszać swoje zasługi, przepraszać za bycie ambitnym i żartować z siebie, by nie wyjść na „zadufańca”."
"Wiele kobiet odczuwa dziś presję na macierzyństwo. Zachodzą w ciążę wbrew sobie, byle tylko zadowolić swoich bliskich i wyzbyć się wrednych komentarzy ze strony koleżanek, które zostały matkami."
Jest to książka, w której nic nie jest takie jakby mogło się wydawać. To thriller psychologiczny oparty na tajemnicy i niepewności. Historia rozwija się spokojnie, ale z każdą kolejną stroną pojawia się coraz więcej pytań. To historia o zaufaniu, tajemnicach i o tym, jak łatwo może rozpaść się życie, które z pozoru wydawało się idealne. Polecam!
8/10
Jednak kiedy nowa asystentka, Rut Vogel (Sissela Benn), zaczyna pracować dla Gösty, jego pogląd na kryzys uchodźczy powoli zaczyna się zmieniać. Rut zaczyna kwestionować nie tylko decyzje Gösty, ale i rządu. Upiera się, że za tymi dokumentami stoją prawdziwi ludzie w prawdziwym niebezpieczeństwie, a Gösta jest zmuszony rozważyć moralne konsekwencje tej gry. Kiedy plotki o hitlerowskim "ostatecznym rozwiązaniu" rozchodzą się wraz z doniesieniami o nazistowskich nalotach na żydowskie domy w Oslo, Gösta nie może dłużej biernie przyglądać się działaniom swojego rządu. Powierza swojemu zespołowi nową misję - uratować choć jednego Żyda szwedzkiego pochodzenia, wykorzystując luki prawne, papierkową robotę i biurokratyczną zręczność. Ilu ludzi zdoła uratować ten gryzipiórek, zanim reżim Hitlera zacznie to zauważać?"
To połączenie opowieści o holocauście i Gangu Olsena. Sama historia jest nawet ciekawa, tylko problem w tym, że film przedstawia ją w mało ciekawy sposób.
6/10
O katastrofie lotu 571 słyszał cały świat. Kanibalizm, wola przetrwania, niemal zwierzęce instynkty. Drużyna rugbystów oraz podróżujących z nimi osób trafiła do piekła. A potem okazało się, że to piekło ma siedem kręgów, a oni zmierzają na sam dół. Każdy kolejny dzień udowadnia, że zawsze może być gorzej.
Istnieje wiele szczegółów, na które dotąd nie zwracano uwagi, a które zmuszają do postawienia pytań. Czy naprawdę o tamtych wydarzeniach wiemy tak dużo? Prawda jest niewiarygodna. Prawda jest makabryczniejsza od najbardziej makabrycznych horrorów.
Katastrofy i wypadki to tragedie uczestników, ale również ich rodzin.
Ta książka to próba spojrzenia na wydarzenia oczami ich uczestników oraz – prawdopodobnie po raz pierwszy – oczami ich bliskich. W przypadku lotu 571 akcja poszukiwawcza była częściowo prowadzona przez członków rodzin zaginionych rugbystów, uciekano się do czarów, przesądów oraz rozmaitych guseł. Czy w świecie true crime jest miejsce na czarną magię? Odpowiedzi możecie się domyśleć.
Narracja pierwszoosobowa sprawi, że poczujecie się, jakbyście naprawdę tam byli. Czy macie odwagę?"
Max Czornyj zaprosił nas do opowieści z piekła rodem, gdzie rządzi… Apatia. Gra wyobraźni. Zmęczone zmysły. Dzięki narracji pierwszoosobowej jeszcze bardziej i głębiej można poddać się emocjom. Autor pokazał granice ludzkiej wytrzymałości.
"Szef ma swojego szefa, a szefem wszystkich szefów są pieniądze."
"Problemem jest społeczeństwo. Chce konsumować, konsumować coraz więcej, tylko nie ma pojęcia, co to znaczy. Skupiamy się na zbieraniu przedmiotów, zbieraniu rzeczy. Inaczej mówiąc, w kolacji POWINNO chodzić o ludzi, o spotkanie z rodziną, żeby pobyć z nią i szczerze porozmawiać po dniu pracy."
"Z anegdotami jest jednak pewien problem – zazwyczaj są śmieszne tylko dla tych, którzy znają ich kontekst."
Nie mogłam się oderwać od tej książki. To nie bajka. A prawda sprawia, że pozycja jest do pochłonięcia w jeden dzień.
8/10
Skrzyżowanie "Brokeback Mountain" i "Train Dreams". Melodramatycznej głębi brakuje paliwa i niestety przytłacza to, co stanowi serce filmu. Stara się być subtelnie poetycki i głęboko wrażliwy. Dla mnie jest tylko obojętnie smętny.
5/10
Co jest nie tak z Polską? Jakie są źródła patologii życia publicznego? Takie pytania zadaje sobie wielu z nas, obserwując polską rzeczywistość. Jan Śpiewak zabiera nas w podróż po Patopaństwie. To opowieści o kraju, w którym feudalizm i dziki kapitalizm podają sobie ręce nad głowami obywateli. O januszexie, który przebrał się za europejskie państwo. O szlacheckim folwarku, który nigdy nie umarł, a w III RP wręcz się odrodził.
Dlaczego polskie osiedla mieszkaniowe przypominają chów klatkowy, zamiast być dobrymi miejscami do życia? Dlaczego pijemy więcej alkoholu niż w czasach PRL-u? Dlaczego pracujemy dłużej i w gorszych warunkach niż większość Europy? Czemu media tradycyjne i społecznościowe promują patologie? Dlaczego Polacy spłacają najdroższe kredyty hipoteczne w Unii? Dlaczego miliony Polaków nie mają dostępu do transportu publicznego? Czemu polskie instytucje przypominają folwarki? Dlaczego w polityce od 35 lat są te same twarze? Dziesiątki trudnych pytań, setki niewesołych odpowiedzi.
Autor przypomina, że państwo może zrobić dla obywateli wiele dobrego, jeśli tylko realizuje interesy wspólnoty, a nie najsilniejszych. Razem możemy niemal wszystko, osobno niewiele. Tymczasem – witajcie w Patopaństwie."
Świetna pozycja. Każdy powinien ją przeczytać, by lepiej zrozumieć w jak wrogim systemie żyjemy. A także by łatwiej dostrzec poziom manipulacji, na jaki jesteśmy wystawieni z każdej strony.
"Przedstawiciel polskiej elity traktuje transport publiczny podejrzliwie i sceptycznie. Autobusy i pociągi są dla przegranych, wygrani podróżują samolotem i samochodem."
"Inteligencja stała się wehikułem czasu, który sprawia, że nasz kraj często i w wielu aspektach przypomina czasy szlacheckie wraz z ich podstawowymi patologiami: podziałem społecznym na „chamów” i „panów”, bezkarnością silnych, klientelizmem, kompleksem wyższości połączonym z kompleksem niższości oraz egoizmem i skrajnym indywidualizmem podniesionym do rangi cnoty."
"Na czele polskiego społeczeństwa stoi warstwa o feudalnych korzeniach: inteligencja, której rodowód sięga czasów szlacheckich. Najważniejsze wady tej grupy to: egoizm, kompleks niższości połączony z poczuciem wyższości, kolesiostwo oraz pogarda dla dobra wspólnego i osób słabszych."
Czytało się bardzo dobrze, choć historyczny początek jest dość ociężały, a rozdział o mediach bardzo chaotyczny. Niemniej książka jest godna polecenia. Wiele można się dowiedzieć, nawet gdy uważało się (jak ja), że to wszystko się już wie.
8/10
Nic ciekawego. Bardzo średni, często głupkowaty. Idzie się pośmiać, ale tylko raz na pół godziny. Mimo wszystko rasistowski, seksistowski i pełny oklepanych żartów, które mówiłby tylko twój pijany wujek na weselu.
4/10
