Doda (2026-)

 

"Miniserial dokumentalny opowiadający historię Doroty "Dody" Rabczewskiej, której życie osobiste i kariera odzwierciedlają istotne zmiany w polskiej popkulturze. Produkcja przedstawi barwne i kontrowersyjne życie jednej z najsłynniejszych polskich artystek. Widzowie poznają jej burzliwe związki i bardzo emocjonalne rozstania, a także liczne konflikty z mediami i innymi celebrytami.

Miniserial przedstawi Dodę jako bezkompromisową artystkę, która nieustannie dąży do celu, bez względu na koszty – od jej debiutu w Teatrze Buffo po decyzję o zakończeniu kariery muzycznej.

Poświęcona artystce seria pokaże także nieznaną dotąd stronę Dody i będzie towarzyszyć jej podczas rodzinnych uroczystości, spotkań z przyjaciółmi, a także opowie o jednych z najbardziej bolesnych doświadczeń w jej życiu."

Mini serial o biednej, małej, zranionej i zawiedzionej dziewczynce. Fabuła jest wszystkim doskonale znana, z serialu nie dowiadujemy się niczego nowego. Jeśli ktoś zna, choć pobieżnie, historię kariery Dody - to to będzie dla niego stratą czasu.

3/10

Avatar: Ogień i popiół (2025)

 

"Jake Sully (Sam Worthington) i Neytiri (Zoe Saldaña), stojąc na czele zjednoczonych klanów Na'vi, muszą zmierzyć się z nowym, jeszcze bardziej bezwzględnym zagrożeniem, które przybywa z Ziemi - ogniem, który spopiela wszystko na swojej drodze. Tym razem historia prowadzi nas do wulkanicznych krain Pandory, gdzie żyje tajemniczy klan Zaran - wojownicy żyjący w harmonii z ogniem i popiołem. Sojusze zostaną poddane próbie, granice wytrzymałości przekroczone, a walka o przyszłość Pandory stanie się bardziej osobista niż kiedykolwiek."

Jedna z moich ulubionych "serii". Co prawda znów dostajemy pływanie, gadanie i walkę "o wszystko", ale mnie to nie przeszkadza, mnie to nie nudzi w tym przypadku. Ponad 3 godziny filmu i człowiek cały czas wpatrzony w ekran. 

7/10

"Wyjątkowi" Meg Wolitzer

 

"Obejmująca czterdzieści lat opowieść o młodzieńczych marzeniach i dorosłym życiu, istocie talentu, naturze miłości i sile zazdrości.

Powieść, która spodoba się miłośnikom prozy Jeffreya Eugenidesa, autora Middlesex i Intrygi małżeńskiej.

Na letnim obozie dla artystycznie uzdolnionej młodzieży sześcioro nastolatków z Nowego Jorku zaprzyjaźnia się i zawiązuje grupę Wyjątkowi – tak właśnie o sobie myślą, każdy bowiem przejawia jakiś artystyczny talent. Pochodzą z różnych środowisk, ale wszystkich łączy przekonanie, że pewnego dnia dokonają wybitnych rzeczy w sztuce. Jules i Ash chcą zostać aktorkami, pierwsza ma spory talent komediowy, druga – dramatyczny; zmysłowa Cathy marzy o karierze tancerki, Ethan wspaniale rysuje i jest geniuszem animacji, Jonah - gra na gitarze, zaś Goodman interesuje się architekturą. Dorosłe życie pełne wyzwań, szans i rozczarowań zweryfikuje ich plany – zarówno zawodowe, jak i osobiste.

Meg Wolitzer z czułością i zarazem ironią przypatruje się życiu bohaterów na przestrzeni wielu lat – od połowy lat siedemdziesiątych do współczesności. W jej powieści odnajdziemy obraz życia mieszkańców Nowego Jorku od fatalnego końca prezydentury Nixona do ataków z 11 września i ich konsekwencji. Przede wszystkim odnajdziemy jednak uniwersalną opowieść o dojrzewaniu i wyzwaniach dorosłego życia. Opowieść, która przez narracyjne zabiegi i retrospekcje ukazuje, jak i dlaczego stajemy się tym, kim się stajemy. Czy może zdecydować o tym nieodwzajemniona miłość? Zazdrość o sukces innych? A może dramatyczne, niedające się zapomnieć zdarzenie z młodości?"

Zdecydowanie nie ja jestem targetem dla tego typu opowieści. Jedyny, jak dla mnie, wielki plus tej powieści, to fakt, że autorka genialnie oddaje ten specyficzny moment w życiu, kiedy człowiek jest przekonany o własnej unikalności i świetlanej przyszłości.

"Był jak dziecko, któremu wydłuża się głowa, gdy przemierza drogi rodne niczym lody włoskie wychodzące z automatu."

"Ten mężczyzna chciał wejść na drabinę pierwszy i pokazać jej swoje jaja, gęstą, ciemnią linię włosów, która je owijała w jakiejś atawistycznej ochronie. Śliskość tych jąder w cienkim woreczku sprawiała, że nawet wielki, silny, atletyczny facet wydawał się delikatny."

"(...) fiut tak twardo opierał mu się o podbrzusze, że był jak skrzydło bramki we flipperze, kiedy ktoś uderza z całej siły w guzik z boku maszyny."

Zdecydowanie mamy tu przerost formy nad treścią. W dużej mierze historia przegadana, a bohaterowie infantylni. Nie mamy tu nic nadzwyczajnego, nic wielce urzekającego. Zupełnie nie trafiła do mnie ta książka.

3/10

"Bezprawie" Remigiusz Mróz

 

"Oficer policji, który zakatował niewinnego chłopaka, zgłasza się do kancelarii Żelazny Chyłka Klejn w poszukiwaniu ratunku. Żaden z prawników nie chce podejmować oczywiście przegranej sprawy, okazuje się jednak, że funkcjonariusz działał pod przykrywką w organizacji przestępczej – i swoimi czynami ocalił życie Chyłce i Oryńskiemu.

Joanna tymczasem toczy własną walkę sądową – jej siostra ma zostać pozbawiona praw rodzicielskich, a jej córka trafić pod opiekę ojca, niebezpiecznego psychopaty, który zgotuje dziecku piekło. Chyłka zrobi wszystko, żeby siostrzenica nie wpadła w jego ręce – nawet jeśli będzie oznaczało to przekroczenie wszystkich obowiązujących zasad prawnych."

Kolejna część z Chyłką i Zordonem, którą wciągnęłam na raz. Co prawda ten duet coraz mniej zaskakuje pod względem swojej skuteczności i przekraczania granic, niemniej wciąż ciekawi. Autor jak zwykle wyśmienicie wciąga czytelnika w ich świat i toczone gierki.

"Chyłka zawarła z Pestkami dość jasną umowę, choć niepoświadczoną notarialnie - ona i Kordian będą im czytać od najmłodszych lat, w nagrodę dzieci nie wyrosną na debili."

"Trzeba się wystrzegać metafor, bo zatykają rury rozumienia."

"Jak ktoś wyleje na Ciebie wiadro gówna, nigdy nie doczyścisz się do końca."

Mróz świetnie wykorzystuje motyw niepewności – pokazuje, że pierwsza wersja wydarzeń nie zawsze jest prawdziwa, a dowody mogą prowadzić zarówno do rozwiązania zagadki, jak i do dalszych pytań. Bardzo dobrze się czyta historie, które do samego końca zaskakują czytelnika. 

7/10

"Prosektorium. Tajemnice polskich medyków sądowych" Dawid Góra

 

"Kiedy kończy się życie, przychodzą oni. Mają konkretne zadanie – określić przyczynę zgonu. To dzięki nim okazuje się, że śmierć „ze starości” jest tak naprawdę brutalnym zabójstwem, a w samobójstwie „pomogły” osoby trzecie.

Odcinają części ciała, aby wysłać je do badań laboratoryjnych. Tną mózg, kawałek po kawałku, aby znaleźć w nim choćby najmniejszą nieprawidłowość. Odmierzają ilość krwi, która wylała się do wnętrza ciała. Zbierają materiał spod paznokci, szukają znamion prądowych, opisują każdą najmniejszą ranę.

Medycy sądowi. Ludzie, którzy czytając w zwłokach, potrafią zrekonstruować nawet najbardziej skomplikowaną historię zbrodni."

Z ogromną ciekawością sięgnęłam po tę książkę, gdyż bardzo mnie interesuje ten temat (a serial "Kości" jest jednym z moich ulubionych). Reportaż ten zabiera czytelnika za kulisy miejsca na co dzień niedostępnego dla osób postronnych, pozwalając lepiej zrozumieć, na czym naprawdę polega praca w prosektorium i dlaczego zasługuje ona na ogromny szacunek.

"Aby coś robić dobrze, trzeba mieć pozytywne odczucia związane z tematem."

"Umiejętność przyznania, że się czegoś nie wie, nie świadczy o dyletanctwie, lecz dystansie do samego siebie i swoich możliwości."

"Mam szacunek dla swojego układu nerwowego, więc wolę pracować na zwłokach niż na żywych pacjentach."

"Jest natomiast głęboki sens cieszyć się małymi codziennymi szczęściami."

Świetny reportaż. Książka jest napisana w bardzo przystępny sposób. "Prosektorium" to zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji o tematyce medycyny sądowej i jedna z najlepszych książek, jakie w tym roku wpadły w moje ręce. Ta książka przedstawia sytuacje, które szybko przekonają czytelnika o tym, jak krótkie i kruche jest nasze życie.

8/10

"Anonimowa dziewczyna" Sarah Pekkanen, Greer Hendricks

 

"Gdy Jessica Farris zgłasza się do udziału w badaniu psychologicznym prowadzonym przez tajemniczą doktor Shields jest przekonana, że będzie musiała jedynie odpowiedzieć na kilka pytań, po czym odbierze wynagrodzenie i na tym skończy się jej rola.

Jednak gdy pytania stają się coraz bardziej natarczywe i dogłębne, a sesje badawcze przeradzają się w zadania do wykonania, podczas których Jessica dostaje wytyczne, jak ma się ubrać i zachowywać, dziewczyna zaczyna mieć odczucie, że doktor Shields zna jej myśli... i wie, co Jess ma do ukrycia.

W im większą Jess popada paranoję, tym bardziej jasne staje się dla niej, że nie wie już, co w jej życiu jest realne, a co stanowi jeden z eksperymentów manipulacyjnych doktor Shields. Uwikłana w sieci podstępnych oszustw i zazdrości, dziewczyna szybko się przekonuje, że niektóre obsesje bywają zabójcze..."

Genialna książka, nie mogłam się oderwać. Trzeba ją cierpliwie czytać, gdyż akcja narasta powoli, a napięcie nie spada ani na chwilę. Powieść trafia w głąb psychologicznych mechanizmów. Warto docenić twórczy pomysł na wykorzystanie tych psychologicznych aspektów w fabule. Koncepcja badania psychologicznego i manipulacji, które prowadzą do rozwijającej się paranoi.

"Człowieka motywują do łamania kodeksu moralnego pierwotne racje: potrzeba przetrwania, nienawiść, miłość, zawiść, namiętność. I pieniądze."

"Normą jest prezentowanie światu niczym niewyróżniającej się fasady. Większość kontaktów społecznych opiera się na błahych konwersacjach. Gdy jedna osoba ufa drugiej na tyle, by odsłonić prawdziwego siebie - najgłębsze lęki i ukryte pragnienia - rodzą się niezwykła intymność i bliskość."

"Wszyscy mamy powody, dlaczego tak, a nie inaczej oceniamy ludzi, nawet jeśli są one tak głęboko ukryte, że sami ich nie rozpoznajemy."

"Nie każdy ma w sobie tyle odwagi, by się zmierzyć ze swoimi demonami."

Świetny pomysł na książkę. Nietypowy. Niezwykle szybko się ją czyta. Książka pokazuje, jak sprytną i ukrytą manipulacją można w bardzo prosty sposób uzależnić osobę, na której nam zależy. Człowiek nie jest tak naprawdę świadomy, do jakich czynów jest w stanie się posunąć, jeśli w grę wchodzi druga bliska nam osoba. A przedstawienie dwóch punktów widzenia sprawia, że nie wiadomo po której stronie kryje się prawda.

8/10

"Las papierowy" Katarzyna Puzyńska

 

"Syn podkomisarz Michaliny Murawskiej ma poważne kłopoty. Policjantka postanawia wysłać go do malowniczego Lipowa, które wydaje się idealnym miejscem na przeczekanie. Odbywa się tam właśnie coroczny zlot czytelników książek miejscowej pisarki. Już na początku imprezy dzieje się coś niepokojącego. Na leśnej drodze uczestników zatrzymuje tajemniczy autostopowicz. Czeka zawsze w tym samym miejscu, a w samochodach zostawia mroczną wiadomość.

Następnego ranka goście biorą udział w grze terenowej. Dobrze rozpoczętą kryminalną zabawę przerywa prawdziwe zabójstwo. Zostaje zamordowany jeden z wolontariuszy. Murawska rozpoczyna prywatne śledztwo. Wspierają ją prokurator Grzegorz Hala i podkomisarz Kaja Dalke. Dalke pochodzi z Lipowa i wiele wskazuje na to, że pozostawiła tu jakieś tajemnice.

W Zalesiu również dużo się dzieje. Komisarz Iwo Wilkowski próbuje odnaleźć porwanego chłopca, a dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz przyjmuje zaproszenie początkującej youtuberki, która odkryła zamurowane pomieszczenie w pewnym starym domu. Szybko okazuje się, że nie są tam same…

Jak wiążą się tajemnicze wydarzenia z Lipowa i Zalesia? Kto zginie następny?

Las papierowy to kontynuacja Nic takiego i Nocy trzydziestej. „Zalesie” to seria łącząca elementy thrillera, klasycznego kryminału i powieści z rozbudowanym wątkiem psychologicznym. To również powrót do ukochanego przez rzesze Czytelniczek i Czytelników Lipowa."

Po raz kolejny dałam się zaskoczyć. I choć początek był trudny, to później, po raz kolejny, Autorka mnie uwiodła. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta w wir wydarzeń i z ogromną ciekawością śledziłam rozwój wszystkich wątków. A tych, jak to u autorki bywa, jest naprawdę sporo.

"Póki człowiek nie nauczy cieszyć się tym co ma, to nigdy się nie skończy [tj. zazdrość]. Zawsze ktoś będzie miał coś lepszego."

"Las papierowy, który sprawił, że nic już nie czuła. Bo gdyby tylko zaczęła się zastanawiać..."

Zagadka kryminalna została skonstruowana znakomicie. Napięcie towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Ciekawym smaczkiem dla czytelników jest również powrót do Lipowa, miejsca doskonale znanego fanom innej serii autorki. Ogromnym atutem tej książki są krótkie, dynamiczne rozdziały, z których każdy prowadzony jest z perspektywy innego bohatera. Świetnie się czytało, naprawdę.

7/10

"Projekt Hail Mary" Andy Weir

 

"To jedna z tych książek science fiction, które trafiają zarówno do fanów gatunku, jak i do osób, które na co dzień po fantastykę sięgają rzadziej. Historia o samotności, nauce i odpowiedzialności za los całej planety, opowiedziana w sposób przystępny, angażujący i zaskakująco emocjonalny.

Punktem wyjścia jest sytuacja skrajna. Ryland Grace budzi się na pokładzie statku kosmicznego, nie pamięta kim jest ani dlaczego się tam znalazł. Stopniowo odkrywa, że bierze udział w misji ostatniej szansy, której powodzenie może zadecydować o przyszłości Ziemi. Samotność, ograniczone zasoby i presja czasu sprawiają, że każda decyzja ma ogromne znaczenie, a napięcie rośnie z każdą kolejną stroną."

Nie jestem fanką gatunku science fiction, ale po książkę sięgnęłam głównie dlatego, że obejrzałam film. I muszę przyznać, że jest to wspaniała historia. Nie jest to literatura wybitna, ale fiction dość ciekawie skonstruowane, bez wpadek w części science. Jestem zaskoczona, jak autor potrafi pisać o nauce (i to zagadnieniach trudnych) w sposób niezwykle prosty.

"Jestem naukowcem! To już konkretne odkrycie! Czas, żebym skorzystał z pomocy nauki. No dobra, mój genialny mózgu. Wykombinuj coś! ... jestem głodny."

"Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym wytłumaczyć komuś, kto nigdy nie śpi, czym jest sen. Widzisz, na jakiś czas tracę przytomność i mam halucynacje. Swoją drogą, zajmuje mi to jedną trzecią życia. A jeśli przez dłuższy czas nie mogę tego robić, popadam w obłęd i w końcu umieram. Ale nie ma powodu do obaw."

"Zresztą gdybym dostawał pięć centów za każdym razem, ilekroć miałem ochotę palnąć jakiegoś rodzica, który nie rozmawiał ze swoim dzieckiem o najbardziej elementarnych sprawach, to… cóż… nazbierałbym tyle pięciocentówek, że mógłbym napchać nimi skarpetę i okładać nią rodziców ignorantów."

Historia wciągająca i wzruszająca. Uważam, że jest to pozycja dająca do myślenia w kontekście zmian zachodzących na planecie na naszych oczach. Autor umie przedstawić ciężkie naukowe zagadnienia w sposób przystępny, to zdecydowanie jest duży atut tej pozycji. Dużo ciekawostek popularnonaukowych - lubię to!

7/10

"Wieża strachu" Przemysław Borkowski

 

"Gdy nie patrzysz dość uważnie, dostrzegasz tylko to, co chcesz zobaczyć.

W centrum Warszawy, na trzydziestym piętrze ekskluzywnego apartamentowca, w jednym z mieszkań policja znajduje zwłoki kobiety i mężczyzny. Początkowo śledczy przyjmują, że mają do czynienia z typową zbrodnią małżeńską, jednak kolejne makabryczne, trudne do wytłumaczenia odkrycia wywracają ich wszystkie hipotezy do góry nogami.

Sprawą zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, znana ze swojej nieustępliwości i bystrego umysłu. Kiedy niespodziewanie pojawia się świadek, który może rzucić nowe światło na szokującą zbrodnię, jest niemal pewna, że śledztwo zmierza ku końcowi. Niestety zarówno jego zeznania, jak i sekcja zwłok ofiar, zamiast odpowiedzi, przynoszą tylko nowe, coraz bardziej niepokojące pytania.

Gdy jedni bohaterowie biorą swój osąd za pewnik, inni kwestionują wszystko, co widzą. W tym kameralnym thrillerze o mroku trawiącym ludzką duszę nic nie jest takie, jakim się wydaje."

To mroczna opowieść o niepewności, strachu, szaleństwie i desperackim chwytaniu się rzeczywistości. Z pewnością nie jest to łatwa lektura, za to bogata w nieoczekiwane zwroty akcji. Zdecydowanie skłania do refleksji. 

"To ciekawe zresztą, że wyszła za malarza. Prawnicy, zwłaszcza ci ze starych rodów, wiązali się raczej między sobą, jak niegdyś arystokracja. Albo psy z rodowodem, dodała w myślach nie bez pewnej złośliwości."

"Nie mogła się oprzeć i tu również podeszła do szyby. Widziała w dole plac Grzybowski i kościół Wszystkich Świętych. Ogromna świątynia z tej wysokości wyglądała jak eksponat z parku miniatur. Patrzyła na jej dach i dziwiła się, jak ładnie był wykończony. Budowniczowie nie mogli przecież wiedzieć, że ktoś kiedyś będzie patrzył na niego z góry. Może więc był to widok przeznaczony specjalnie dla Boga?"

"To nic, pomyślała. Chwila słabości. Ten dziwny mężczyzna mówiący niepokojące rzeczy zamieszał jej trochę w głowie, ale to przecież nic takiego. Ogarnie się zaraz. Jest profesjonalistką, zimną suką, prokuratorem Rzeczypospolitej Polskiej, Dość tego. Zakazuje sobie takich głupot."

To jest historia, w której nic nie jest takie, jak się na początku wydawało. Borkowski miesza w głowie czytelnikowi, a granica pomiędzy rzeczywistością a snem zaciera się coraz bardziej z każdą kolejną stroną tej książki. Jako całość jest to niezły kryminał z dużą dawną egzystencjalnych rozważań. Autor miał ciekawy pomysł na fabułę.

7/10

Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu (2026)

 

"Złowrogie Imperium upadło, a imperialni watażkowie wciąż są rozproszeni po całej galaktyce. Nowo powstała Nowa Republika, która stara się chronić wszystko, o co walczyła Rebelia, zwraca się o pomoc do legendarnego mandaloriańskiego łowcy nagród, Dina Djarina, i jego młodego ucznia, Grogu."

Gwiezdne Wojny - zawsze będę na nie czekała i zawsze je propsowała. Na tym polega właśnie miłość do tej serii. Niezależnie od tego, co mówią i piszą domorośli krytycy - dla mnie to był dobry seans i dobrze się na nim bawiłam.

7/10