"Nie dotykaj mnie" Andrea Camilleri

 

"Zaginęła Laura Garaudo - piękna i inteligentna żona znanego pisarza. On wierzy, że kolejne tropy pozostawiane przez Laurę – od Florencji przez Wenecję aż po Londyn - są grą miłosną, serią zaszyfrowanych wiadomości skierowanych tylko do niego.

Komisarz Maurizi szybko jednak odkrywa, że za pozornie romantyczną układanką kryje się mistyfikacja, a zniknięcie kobiety okazuje się bardziej tajemnicze, niż na początku mógł przypuszczać.

Andrea Camilleri, mistrz włoskiej literatury, tym razem konstruuje fabułę, która jest jednocześnie intrygą kryminalną, studium psychologicznym i hołdem dla malarstwa jako ponadczasowego języka sztuki. Fragmentaryczna, wielogłosowa narracja, utkana z dialogów, zeznań, listów i wycinków prasowych, stopniowo odsłania obraz kobiety, która odrzuca swoje dotychczasowe życie. Czy to ucieczka? Jeśli tak, to przed czym lub przed kim? A może to rozpaczliwa podróż w poszukiwaniu... właśnie - czego?"

W genialny sposób napisana powieść. Nie tyle zagadka, co forma jej przedstawienia, jest największym atutem tej książki. Czyta się ją wybornie i nie chce się jej odłożyć, nawet po zakończeniu. A  świat sztuki, włoska melancholia i skąpane w słońcu uliczki dodają tylko świetnego klimatu. Aż zamarzyło mi się, by pojechać lub polecieć do Włoch - najlepiej wiosną lub latem.

"Zakochałem się w niej, gdy tylko weszła do mojego gabinetu. Prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia."

"Panie kochany, pies, wiadomo, jak się zachowuje, siedzi ci przy nodze, patrzy, czeka, kiedy go pogłaszczesz, dasz mu herbatnika... No a jak cię już wkurzy, to go poczęstujesz kopniakiem, odepchniesz, krzykniesz na niego, każesz iść na swoje miejsce... Pan Mattia był jak taki pies. Jakby mu pani powiedziała, żeby zjadł robaka, to by go zjadł, nawet bez soli."

"Kiedy wszedłem do mieszkania, zastałem cię w fotelu, oglądałaś telewizję. Nie ruszyłaś się z miejsca, żeby mnie przywitać, a kiedy chciałem cię objąć, powiedziałaś: "Nie dotykaj mnie"."

„Nie dotykaj mnie” zdecydowanie nie jest zwyczajną i lekką lekturą. To książka, która zmusza człowieka do najróżniejszych przemyśleń. Autor mnie zaskoczył. Ta książka to hybryda - trochę w niej kryminału, trochę thrillera czy powieści detektywistycznej, jest to też po części romans albo po prostu książka o wielkiej miłości. Dużo podróżowałam na kartach tej powieści, co było absolutnie wspaniałe. Polecam bardzo!

8/10

Zniknięcia (2025)

 

"W spokojnym miasteczku Maybrook w Pensylwanii pewnej nocy siedemnaścioro uczniów tej samej klasy w tajemniczy sposób opuszcza swoje domy o dokładnie 2:17 nad ranem. Ich nauczycielka, Justine Gandy (Julia Garner), znajduje w klasie tylko jednego chłopca – Alexa Lilly’ego (Cary Christopher). Rozpoczyna się śledztwo, które szybko zmienia życie Justine w koszmar – społeczność odwraca się od niej, a dyrektor szkoły (Benedict Wong) zawiesza ją w obowiązkach. Kobieta, nękana koszmarami i coraz bardziej zdeterminowana, zaczyna własne dochodzenie. W tym samym czasie Archer Graff (Josh Brolin), ojciec jednego z zaginionych dzieci, również zdeterminowany jest odkryć, co stało się z dziećmi. W cieniu śledztwa pojawia się tajemnicza i ekscentryczna Gladys (Amy Madigan)."

Tytuł zupełnie nieadekwatny do fabuły filmy - pierwszy zawód. To nie horror, tylko cringowa komedia. Nie rozumiem tak wysokich ocen. Fajnie budowane napięcie spalone zostało w połowie filmu. Wielkie rozczarowanie.

4/10

"Zła przeszłość" Mieczysław Gorzka

 

"Zabójca sprzed wielu lat, zwany Prorokiem, powraca. Zaczepia kobiety na ulicy, przepowiada im śmierć i za kilka dni je morduje. Podkomisarz Karina Buczko staje na czele grupy śledczej, jednak mimo szeroko zakrojonych działań, nie ma nawet podejrzanego.

Kiedyś bliska Marcinowi Zakrzewskiemu osoba przyjeżdża z Warszawy aby zbadać, dlaczego pierwsze śledztwo w sprawie Proroka zakończyło się fiaskiem. Przy okazji policja odkrywa, że z magazynu zniknęły ślady zabezpieczone w miejscach poprzednich zabójstw. Czy ktoś w policji chronił Proroka?

Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem. Jednak zanim pościg za Prorokiem na dobre się zacznie, każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z własnymi traumami i demonami przeszłości.

Takie śledztwa to specjalność nadkomisarza Marcina Zakrzewskiego. Tylko czy inne spojrzenie, jego podstawowa zasada, w tej sytuacji zadziała? Bo przeszłość jest zła i ma wielki wpływ na teraźniejszość."

Od pierwszej strony wiedziałem, że będzie dobrze – i nie zawiodłem się. Fabuła mocna, trzymająca poziom, bez niepotrzebnych przestojów. Podoba mi się również, że postać Zakrzewskiego ewoluowała, że facet trochę dojrzał.

"Każdy ma swoje de­mony, z któ­rymi albo wal­czy, albo się z nimi za­przy­jaź­nia."

"Czasem lepiej jest żyć dniem dzisiejszym, lepiej nie wiedzieć, jak to było naprawdę, bo bardzo często się zdarza, że przeszłość jest zła."

"– Mnie nie py­taj, Nowy. – Za­krzew­ski po­krę­cił głową. – Naj­waż­niej­sze jest to, co ty zde­cy­du­jesz. Nie py­taj ni­kogo o zda­nie, bo ule­gniesz pre­sji, zro­bisz nie tak, jak chcesz, i bę­dziesz miał wy­rzuty su­mie­nia. Masz po­stę­po­wać tak, że­byś się póź­niej czuł z tym do­brze."

Bardzo dobra książka – wciągająca, dobrze napisana i pełna emocji. Bohaterowie są autentyczni, zmagają się ze śledztwem i swoimi problemami. Świetnie się słucha, robi wrażenie.

7/10

Scheda (2026-)

 

"Kiedy Jan Mróz - szanowany członek lokalnej społeczności i emerytowany żołnierz Marynarki Wojennej - umiera, spokojne życie jego rodziny i innych mieszkańców małego nadmorskiego miasteczka rozpada się niczym domek z kart. Na jaw wychodzą dawno skrywane sekrety, które przez lata miały pozostać w ukryciu. Czy prawda, która w końcu ujrzy światło dzienne, uratuje rodzinę Mrozów, czy pogrąży ją jeszcze bardziej?

To mroczny dramat o skomplikowanych więzach krwi, w którym walka o spadek po zmarłym ojcu powoduje ujawnienie licznych rodzinnych sekretów i konfliktów. Po śmierci Jana Mroza jego dzieci, stają w obliczu nieoczekiwanej zmiany testamentu, która rujnuje ich plany i relacje. Serial łączy intrygujące wątki kryminalne z napiętą atmosferą hermetycznej społeczności Helu, prowadząc widzów przez labirynt miłości, zdrady i zawiści."

Może nie mam tak wysublimowanego gustu, ale uważam ten serial za naprawdę dobry. Trzyma w napięciu, ma kilka wątków, które krzyżują się ze sobą, a do tego świetne zdjęcia i całkiem niezłą grę aktorską. Nie jest, jak dla mnie, przekombinowany, a jednocześnie w kilku miejscach zaskoczył mnie mocno. Szczerze polecam jako nieskomplikowaną rozrywkę na jesienne wieczory.

7/10

"Dom obok" Klaudia Muniak

 

"Chciała zrobić im niespodziankę. Dlatego nie mówiła, że przyjeżdża. Jednak Milena nie zastała w domu ani rodziców, ani nastoletniej siostry, Laury. By dostać się do ogródka, gdzie spodziewa się znaleźć klucz do drzwi, prosi o pomoc sąsiadów, rodzinę Nowickich. Tę samą, która jakiś czas temu była zamieszana w zaginięcie młodego chłopaka.

Milena budzi się w zamkniętym pokoju. Pamięta niewiele. Brak klucza, rozładowany telefon, zgubiony pierścionek, noc u Nowickich i drogę na parking. Później nie ma już nic.

Tak zaczyna się koszmar dziewczyny więzionej przez człowieka, który podda ją niewyobrażalnym torturom. Jaki ma cel? I czy Laurze uda się odnaleźć siostrę, nim ta wyda z siebie ostatni krzyk?

W „Domu obok” kryje się zło. Bo nawet to, co stworzone z dobrych pobudek, w nieodpowiednich rękach może siać ból, zniszczenie i śmierć."

Bardzo intrygująca fabuła i zaskakujące zakończenie - a to lubię najbardziej. Historia jest pokazana z dwóch perspektyw, dwóch sióstr - ten zabieg dwutorowości też bardzo lubię. Od początku wiedziałam, że będzie to intrygujący thriller, ale nie sądziłam że aż tak.

"Pewne rzeczy zostają w nas na zawsze, pozostawiając trwałe ślady..."

"Zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują w czyichś rękach..."

"Spoglądam na dom obok. Jest nieco większy od segmentu, w którym mieszkają moi rodzice, wszystko dlatego, że to ostatni apartament w rzędzie. Należy do Nowickich. I wygląda na to, że sąsiedzi są w domu."

Książka pokazuje przede wszystkim, aby się nigdy nie poddawać i zawsze mieć nadzieję. Widzimy w jakim stopniu człowiek potrafi być wytrwałym. I na ogromny plus zasługuje fakt, że Autorka pozostawia czytelnika z pytaniem w głowie: "Czy na pewno wiesz, co się dzieje w domu obok?" A ja bardzo lubię, kiedy jeszcze jakiś czas po zakończeniu książki wciąż o niej myślę.

7/10

"Diabeł, którego znasz. Psychiatria sądowa bez tajemnic" Gwen Adshead, Eileen Horne

 

"Jak wygląda terapia seryjnego mordercy?

Ile empatii potrzeba, żeby siąść do rozmowy z kimś, kto odciął człowiekowi głowę?

Jak poradzić sobie ze stalkerką, która nawet za kratami pozostaje mistrzynią manipulacji?

Dr Gwen Adshead to światowej klasy terapeutka pracująca jako psychiatra sądowy. Codziennie spotyka się z ludźmi, których większość z nas bez wahania nazwałaby potworami. Najbrutalniejsi kryminaliści są dla niej pacjentami gabinetu terapeutycznego. Niezależnie od tego, jak okrutne zbrodnie popełnili, musi ich wysłuchać, spróbować ich zrozumieć i im pomóc.

Dzięki tej szczerej, prowokującej książce poznasz najciekawsze i bardzo różne przypadki z jej kariery zawodowej – seryjnego mordercę, stalkerkę, podpalaczkę, śmiertelnie groźnego narcyza. Staniesz oko w oko nie tylko ze sprawcami odrażających zbrodni, ale i najtrudniejszymi pytaniami o granice empatii oraz przebaczenia.

Dr Gwen Adshead przedstawia fascynujące kulisy pracy psychiatry sądowego. Obala mity na temat przestępców, zmienia nasz sposób myślenia, a także rzuca prawdziwe wyzwanie temu, co wiemy o ludzkiej naturze."

Bardzo wartościowa lektura. Wiem, że warto patrzeć głębiej. Teraz też wiem, że choć bohaterowie tych historii najczęściej nie budzą sympatii to terapia jest dla nich szansą powrotu do człowieczeństwa.

"Bywa to dla nas bolesne, ponieważ jak mówi pewne porzekadło, nienawidzić kogoś to jak wypić truciznę i czekać, aż to ten drugi od niej umrze."

"Działające na miejscu zespoły medyczne robią wszystko, co w ich mocy, żeby wspierać i leczyć stale rosnącą wśród więźniów liczbę pacjentów, sama się przekonałam, że zapotrzebowanie na pomoc psychiatryczną w więzieniach znacznie przekracza możliwości służby zdrowia, tymczasem przebywanie w zamknięciu powoduje nasilenie wszelkich chorób psychicznych."

"To wczesne doświadczenie zawodowe nauczyło mnie, że bez względu na przeszłość pacjentów, jeśli tylko wykazują zainteresowanie własnym umysłem, istnieje szansa, że z panującego w nim bezładu zdołamy uzyskać jakiś sens."

Ta książka pokazuje, jak cienka jest granica między dobrem a złem. Ilu tragediom można byłoby zapobiec, gdyby osoby skrzywdzone przez los były obejmowane należytą opieką? Ilu z nich nie zeszłoby na drogę destrukcji? Autorka ciekawie i szczegółowo kreśli trudne życie osób z kryminalna przeszłością. Co ciekawe psychoterapia w dużym stopniu koncentruje się na emocjach. Każda historia jest bardzo indywidualna.

8/10

"Nie wymiękaj" Stephen King

"Policja miasta Buckeye otrzymuje tajemniczy list, zawierający przerażającą groźbę. Wkrótce straci życie czternaście osób – trzynaście niewinnych i jedna winna. Zabójstwa mają być aktem pokuty za śmierć niewinnego człowieka.

Detektyw Izzy James nie wie, co ma o tym sądzić. Czy ktoś naprawdę ma zamiar zamordować czternastu ludzi w akcie zemsty? W miarę rozwoju sytuacji Izzy zdaje sobie sprawę, że zagrożenie jest śmiertelnie poważne, i zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Holly Gibney.

Tymczasem Kate McKay, kontrowersyjna działaczka na rzecz praw kobiet, rusza w drogę z serią wykładów, które przyciągają zarówno jej zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników. Jeden z tych ostatnich zamierza pozbawić ją życia. Holly zostaje zatrudniona jako ochroniarka Kate. Staje przed trudnym zadaniem – musi zmagać się nie tylko ze zdeterminowanym przeciwnikiem, ale też uporem pracodawczyni.

Równoległe wątki zbiegają się w spektakularnym, budzącym dreszcz finale. Nowa książka Stephena Kinga to prawdziwa uczta dla miłośników stylu Mistrza, jedna z najbogatszych i najbardziej porywających powieści, jakie stworzył."

Nie mogę powiedzieć, że to zła książka, ale nie było w niej oczekiwanego przeze mnie napięcia. Czyta się tę książkę szybko i gładko, ale tym razem King mnie do siebie (mimo że jego twórczość uwielbiam i doceniam) nie przekonał za bardzo.

"O prawdziwej damie powinni pisać w prasie tylko trzy razy - kiedy się rodzi, kiedy wychodzi za mąż i kiedy umiera."

"Kłamstwa są najskuteczniejsze, kiedy osoba okłamywana chce w nie wierzyć. I gdy zawierają ziarno prawdy."

"Bez względu na to, co sądzicie o aborcji, jeden fakt jest niezaprzeczalny: tych ludzi zamordowano za ich przekonania."

Zamiast trzymającej w napięciu opowieści autor prezentuje manifest ideologiczny z nudnym kryminałem w tle. Jest to, jak dotąd, najsłabsza chyba powieść z serii o Holly Gibney. Przynajmniej z tych, które przeczytałam.

6/10

"Obława" Piotr Kościelny

 

"Komisarz Sikora powraca i kolejny raz musi zmierzyć się z czymś, co wykracza poza jego wyobraźnię…

Pościg za kanibalem trwa. Miasto ogarnia paraliżujący strach. Każdy może być jego kolejną ofiarą. Zespół z wydziału zabójstw skupił się na ludobójcy a nie wie, że do miasta właśnie zmierza przerażające zło. Sikora musi zmierzyć się z potworem z którym miał już do czynienia w przeszłości. Pierwszy raz od dawna ma wątpliwości czy z tej walki wyjdzie zwycięsko. Kiedyś nie miał nic do stracenia, teraz na szali jest życie jego syna."

Autor znany jest z brutalnych, dosadnych historii, w których nie brakuje najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki. Również tutaj nie oszczędza czytelnika. Powieść jest więc intensywna. To mroczny, brutalny kryminał, który nie pozwala czytelnikowi na chwilę oddechu.

"- Powiem ci coś, czego może jeszcze nikt ci nie mówił. Ty jako komendantka możesz tego nie wiedzieć, ale ludzie tacy jak ja, zajmujący się najbardziej ohydnymi zbrodniami, czasem wracają do domu. Jadą autobusem i pasażerowie się od nich odsuwają. Wiesz czemu? - Pewnie mi powiecie. - Bo śmierdzą trupem."

"- Nie wierzgaj tak. Zestresowane mięso szybko się psuje i nie smakuje tak dobrze. A mi zależy na tym, żebyś był smaczny..."

"- Mogę ci udowodnić, że potrafię sprawiać ból. - Oprawca pochylił się i popatrzył Grześkowi w oczy. - Wierzę ci, chłopie. Gdy tylko poczułem smród z twojej gęby, dotarło do mnie, że kontakt z tobą naprawdę może boleć. O szczypaniu w oczy nie wspomnę."

Sięgając po tą książkę wiedziałam, że będzie grubo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Finał jak zwykle jest ogromną furtką do kontynuacji. Mnie tylko rozczarowuje pod tym względem, że sprawa kanibala ciągnie się aż za długo.

7/10

Zwierzęta (2026)

 

"Gdy ich syn zostaje porwany, kandydat na burmistrza Los Angeles i jego żona zostają uwikłani w sieć kłamstw i intryg. Próbując zdobyć pieniądze na okup, muszą podejmować trudne decyzje i ujawniać sekrety, które mogą doszczętnie zrujnować ich świat."

Mimo że więcej w tym filmie rodzinnego dramatu niż rasowego thrillera, to jednak ten film do mnie przemówił, mnie się spodobał. Świetna rola Gillian Anderson, równie dobry Ben Afflek, choć początkowo bardzo mnie jego bohater wkur...zał. Ale na tym chyba polega dobra gra aktorska, jeśli aktor w swojej roli potrafi w człowieku wywołać jakiekolwiek emocje. No mnie się film podobał, szczególnie, dla niektórych zbyt cukierkowe, zakończenie.

7/10

"Kobieta z tajemnicą" M. Mackenzie

 

"Kaylee Evans, dziennikarka z Vancouver, otrzymuje zlecenie napisania artykułu o bezdomnych w swoim mieście. Aby lepiej poznać to środowisko, kobieta upodabnia się do ludzi mieszkających na ulicy.

Gdy ubrana w stare, zniszczone rzeczy, niosąc kubek z ciepłym napojem, wpada na biznesmena Cole’a, jej życie wywraca się do góry nogami. Mężczyzna bardzo szorstko reaguje, kiedy bezdomna kobieta brudzi jego śnieżnobiałą koszulę. Nie dość, że obraża Kaylee, to jeszcze jej grozi.

Ich drogi przecinają się ponownie w klubie ze striptizem. Cole udaje się tam na spotkanie z prostytutką, z kolei Kaylee, szukając łazienki, wpada na niego, co prowadzi do następnych niedomówień. Po chwili oboje orientują się, że już wcześniej się poznali. Cole dopisuje sobie całą historię i dochodzi do wniosku, że Kaylee musi być dziewczyną na godziny.

Wszystko, co Cole myśli o Kaylee, nie jest prawdą. Kobieta nie bez powodu nie chce do siebie nikogo dopuścić. Nie bez powodu tak obsesyjnie pilnuje swojej tajemnicy. Czy mężczyzna nadal będzie polegał tylko na swoich fałszywych osądach? Czy zaakceptuje prawdę, kiedy ta wyjdzie na jaw?"

Książka została napisana przyjemnym i lekkim w odbiorze językiem. Autorka miała bardzo ciekawy pomysł na fabułę, ale to nie do końca moje klimaty. Sądzę jednak, że dla fanów literatury obyczajowej i romansów może to być całkiem niezła pozycja.

"-...kochanie, nigdy nie skreślaj człowieka, tylko dlatego, że nie ma pieniędzy. Za każdym z tych ludzi kryje się historia, często bolesna..."

"To dziwne, że czasami potrzeba lat, by poznać drugą osobę a czasami wystarczy chwila, gdy okazuje się, że jesteście do siebie podobni i rozumiecie się bez używania tysiąca słów."

"Wy dziennikarze szukacie tylko sensacji. Jesteście sępami czyhającymi na ludzkie tragedie, aby wyszarpać resztki człowieczeństwa..."

Byłam święcie przekonana, że ta ten tom zakończy się zupełnie inaczej, ale się myliłam - zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło. M. Mackenzie zadbała, aby czytelnik miał zapewnioną odpowiednią dawkę emocji. Intrygom i kłamstwom nie było końca. Ciekawa, choć jak już napisałam - nie do końca moje gusta.

6/10