Po latach dorosły Jan przeżywa załamanie nerwowe, spowodowane rozpadem małżeństwa i utratą pracy, i postanawia wrócić do rodzinnego miasta. Tam pomocną dłoń wyciąga do niego dyrektor kliniki psychiatrycznej i proponuje mu etat.
Wkrótce Jan staje się świadkiem samobójstwa. Razem z dziennikarką Carlą Weller trafia na ślad dramatycznych zdarzeń, które rozegrały się w murach kliniki. Zdarzeń, które miały bezpośredni związek z jego przeszłością."
Jedna z lepszych powieści, jakie ostatnio czytałam. Ujęła mnie na swój sposób.
"Czy dlatego uznajemy, że coś stało się przypadkiem, bo nie potrafilibyśmy znieść myśli, że mogłoby być inaczej?"
"Tak, życie jest dziwne, pomyślał i spojrzał w górę na bezchmurne, niebieskie niebo. Każdy dzień przynosi coś nowego. Życie jest jak to cudownie błękitne niebo. Nigdy nie można powiedzieć, kiedy się z powrotem zachmurzy i spadnie z niego śnieg. Dlatego dobrze jest rozkoszować się każdą piękną chwilą, ponieważ jutro może być już na to za późno."
"Czasami życie stawia pytania, na które nie ma odpowiedzi (...). Ale niekiedy daje nam szansę, by zacząć wszystko od początku."
"(...) zła sława kroczy w ślad za człowiekiem. Nie możesz się jej pozbyć tak łatwo jak psiej kupy z buta."
Pisarz Wulf Dorn spisał się świetnie - napisał super ciekawą książkę. Jest w niej dużo emocji, niesamowitych i mocnych wrażeń. Doskonale trzyma w napięciu, dynamiczna i szybka akcja nabiera błyskawicznego tempa. Bardzo dobrze skrojony thriller psychologiczny, ani na moment nie oderwałam się od czytania, wchłonęłam jak gąbkę książkę mrożąca krew w żyłach. Warta uwagi, poważnie.
8/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz