Dawny dom pięcioosobowej rodziny stał się właśnie miejscem zbrodni: czworo ludzi brutalnie zamordowano, a ostatnie dziecko – szesnastoletnia dziewczyna – zaginęła bez wieści. Czyżby udało jej się uciec? A może zniknięcie jest dowodem na to, że sama uczestniczyła morderstwie? Policjantki muszą zmierzyć się z całą serią zagadek. A zaginiona – ofiara lub podejrzana – woła do nich: szukaj mnie…"
Książki Lisy Gardner wciągają i czyta się je z prawdziwą przyjemnością. Książka porusza trudny temat - przemoc wobec dzieci. Dodatkowo przedstawiony został ważny społecznie wątek rodziny zastępczej i tego, jak wygląda “opieka” sprawowana przez takie rodziny i nadzór państwa.
"Po co ludzie mają dzieci? Dlaczego sprowadzają nas na ten świat, skoro nie chcą nam dać ani odrobiny siebie? Nie potrzebujemy wiele. Jedynie miłości, schronienia, dobrego słowa od czasu do czasu. Zdumiałoby was, jak niewiele trzeba, żeby nas uszczęśliwić."
"To gdzie są te idealne rodziny? Czy to twoja rodzina? Twojego przyjaciela, sąsiada? Nie sądzę, żeby dało się taką wskazać. Te, które najprawdopodobniej podziwiamy, to po prostu te, które najlepiej skrywają swoje sekrety. Nie, prawdziwe idealne rodziny mają wady, siniaki i blizny. Muszą zawalić i przyznać się do błędów. Muszą robić wszystko tak, żeby nauczyć się, jak choć część rzeczy robić dobrze."
Fabuła, jak zawsze, jest skrupulatnie zaplanowana, Lisa Gardner powoli odkrywa karty, wodzi czytelnika za nos i podrzuca mylne tropy, przez co pomysły na zakończenie zmieniają się jak w kalejdoskopie.
6/10
