W mroku słońca (2025-)

 

"Młoda matka, uciekająca przed przeszłością, otrzymuje niespodziewaną szansę na nowy początek, gdy podejmuje pracę zbieraczki na prestiżowej farmie kwiatów w Prowansji. Jednak tajemnicza śmierć właściciela firmy rzuca na nią cień podejrzeń - staje się główną podejrzaną. W miarę jak narastają oskarżenia, odkrywa szokującą prawdę. To ona jest niespodziewaną spadkobierczynią majątku zmarłego, co ujawnia jej głęboko skrywane powiązania z tą zamożną rodziną."

Historia z potencjałem, ale czegoś mi tu zabrakło. Do obejrzenia w między czasie albo pod prasowanie. Nic nadzwyczajnego i do zapamiętania.

5/10

Purpurowe serca (2022)

 

"U Cassie (Sofia Carson) zostaje zdiagnozowana cukrzyca, jednak nie stać jej na insulinę, więc łapie się każdego zarobku, aby związać koniec z końcem. Ma też swój zespół i występuje jako niebywale utalentowana wokalistka w lokalnym barze, gdzie odrzuca zaloty podchmielonych klientów czy napaleńców. Jednym z nich jest Luke (Nicholas Galitzine), uwikłany w swoje kłopoty żołnierz piechoty. Problemy finansowe obojga sprawiają, że rodzi się pomysł zawarcia małżeństwa: dla niego oznaczałoby to większy zarobek i spłatę długu, dla niej skorzystanie z ubezpieczenia i pełen dostęp do opieki zdrowotnej. Zgadzają się pobrać jeszcze przed oddelegowaniem Luke'a do Iraku. Dają sobie tylko rok, planując potem złożyć pozew o rozwód... Co mogłoby pójść nie tak?!"

Bardzo przeciętny film, choć momentami mnie wzruszał. Liczyłam jednak na lepszą historię.

5/10

"Dobra zła dziewczyna" Alice Feeney

 

"Czasami złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom, więc dobrzy ludzie muszą robić złe rzeczy.

Edith Elliot nie miała poprawnych relacji ze swoją córką. Mimo to Clio zaufała jej jeden, jedyny raz. Lecz matka znów ją zawiodła.

Dwadzieścia lat później relacje między kobietami nadal są napięte. Clio umieszcza osiemdziesięcioletnią matkę w domu opieki, gdzie ta nawiązuje więź z jedną z pracownic. Problem w tym, że nowa znajoma, Patience, z nikim nie jest szczera. Tymczasem Edith szuka w niej wspólniczki, planując ucieczkę z placówki. I właśnie wtedy w domu opieki dochodzi do morderstwa.

W tej historii jest jeszcze ktoś. Kobieta, która postanawia wyjść z cienia i namieszać w życiu wszystkich.

Każda z bohaterek skrywa jakąś tajemnicę i niewiele wiedzą o sobie nawzajem. Muszą sobie zaufać, jeśli chcą odzyskać spokój i odsunąć od siebie podejrzenie o udział w zbrodni.

Ale czy ktoś, kto żyje w kłamstwie, będzie gotów zmierzyć się z prawdą?"

Powieść bardzo skupia się na relacji matka-córka. Nie do końca poprawnej relacji. A jeśli ktoś, tak jak ja, ma taką ze swoją matką - może znaleźć wiele elementów łączących ją z jedną z głównych bohaterek. Co jest bardzo ciekawym doświadczeniem.

"Żal jest za­wsze tylko twój, tak jak po­czu­cie winy. To nie coś, czym mo­żesz się po­dzie­lić."

"Wię­zie­nia mają różne kształ­ty i roz­mia­ry, a cza­sa­mi bu­du­je­my wła­sne, nie zda­jąc sobie z tego spra­wy."

"Cza­sa­mi złe rze­czy przy­tra­fia­ją się do­brym lu­dziom, więc do­brzy lu­dzie muszą robić złe rze­czy."

"To nie­sa­mo­wi­te, jakie słowa wy­cho­dzą z ust zde­spe­ro­wa­nych ludzi, gdy pró­bu­ją wy­peł­nić nie­zręcz­ną ciszę."

To jedna z tych książek, które z pozoru są thrillerami, ale w rzeczywistości zostają z tobą, bo przypominają ci o rzeczach, których wolałabyś nie pamiętać. Porusza również temat dobrych i złych decyzji. Zmusza do zastanowienia nad kwestią, czy złe uczynki można usprawiedliwić? Czy człowiek, robiąc coś złego w dobrej wierze, nadal jest dobry? Dla mnie bardzo ważna powieść.

7/10

"Wymarzona rodzina" Marcel Moss

 

"38-letnia Clarice wiedzie życie, o którym zawsze marzyła: ma kochającego męża Federico, duży dom i pracę, która sprawia jej satysfakcję. Spełnia się też jako mama małej Jenny. Gdy pewnego dnia wyznaje mężowi, że znów jest w ciąży, oboje nie posiadają się ze szczęścia.

Clarice wierzy, że nikt i nic nie będzie w stanie zburzyć jej poukładanego życia. Istnieje tylko jeden problem: to wszystko dzieje się wyłącznie na ekranie jej smartfona. A konkretnie w aplikacji MyDreamFamily pozwalającej użytkownikom tworzyć symulacje idealnego życia. Prawdziwa Clarice nienawidzi swojego nieporadnego męża, wścibskich teściów i stresującej pracy kuratora rodzinnego. Początkowo traktuje MyDreamFamily jako sposób na ucieczkę od trudnej codzienności. Z czasem jednak wirtualny świat zaczyna jej zastępować prawdziwe życie.

Clarice czuje, że jeśli nie zrezygnuje z Federico, zatraci się w symulacji i zniszczy prawdziwą rodzinę. Co jednak zrobi, gdy jej internetowy mąż zaproponuje, by wyszli ze swoim związkiem poza ekrany smartfonów?"

Czytając tę powieść Mossa miałam takie "o rany, trochę śmieszno, trochę straszno...". Z jednej strony się człowiek zastanawia, na ile można się wciągnąć w takie wirtualne gry, a z drugiej jednak ma świadomość, że łatwo i jakie to bywa niebezpieczne... Jak łatwo ulec iluzji, kiedy człowiek czuje się zupełnie samotny?

"Moja żona jest dla mnie wszyst­kim. Za­wsze li­czy­ła się tylko ona. Cza­sem prze­ra­ża mnie to, jak bar­dzo się od niej uza­leż­ni­łem. Jest wodą, a ja rybą. Ona bez pro­ble­mu sobie beze mnie po­ra­dzi. Ja bez niej nie ist­nie­ję."

"Twoje za­in­te­re­so­wa­nie, czu­łość i tro­ska co­dzien­nie wy­wo­ły­wa­ły sze­ro­ki uśmiech na mojej twa­rzy i sta­no­wi­ły dowód na to, że naj­pięk­niej­sze rze­czy przy­tra­fia­ją nam się wtedy, kiedy tra­ci­my na­dzie­ję. Spra­wi­łeś, że od­zy­ska­łam wiarę w sens życia."

"Jeśli stu­denc­kie sza­leń­stwo cze­goś mnie na­uczy­ło, to tego, że męż­czyź­ni dzie­lą się na dwie grupy: tych, któ­rzy za­pew­nią ko­bie­cie cały wa­chlarz do­znań, i tych, dla któ­rych bę­dzie ona kimś wię­cej niż prze­lot­nym epi­zo­dem."

"Nie za­cho­wuj się jak na­iw­ne dziec­ko, które wie­rzy, że lu­dzie za­wsze do­trzy­mu­ją obiet­nic."

Książka, które uderza swoją autentycznością. I świadomością, jak łatwo ulec "pokusie", jak łatwo się zatracić w wirtualnym świecie. Świetnie odzwierciedla czasy, w jakich przyszło nam żyć. Dodatkowym plusem jest zakończenie, którego zupełnie się nie spodziewałam, a które wiele wyjaśniło. Panie Autorze, jest Pan niesamowity!

8/10

"Krew na rękach" Agnieszka Peszek

 

"Anna od lat pracuje jako pielęgniarka, ale czuje, że nadszedł czas na zmianę. Kiedy wreszcie decyduje się odejść ze szpitala, trafia na nietypową ofertę pracy – opiekę nad ciężko chorym starszym panem.

Jego syn Daniel jest gotów zapłacić każdą cenę za najlepszą pomoc. Praca wydaje się idealna. Ustronny, elegancki dom, dobre warunki i jeden pacjent.

Jednak już po kilku dniach coś zaczyna Annę niepokoić. Jej rzeczy zmieniają miejsce, a ona sama czuje się coraz bardziej osłabiona, jakby ktoś powoli odbierał jej siły. Początkowo zrzuca wszystko na stres i nowe otoczenie, ale nie może oprzeć się wrażeniu, że w tym domu dzieje się coś dziwnego.

Gdy budzi się w karetce skuta kajdankami, nie ma już wątpliwości.

Ktoś kłamie.

Ktoś manipuluje.

Ktoś ma krew na rękach.

Pytanie brzmi: kto? I dlaczego…?"

Świetnie skonstruowana i przemyślana intryga. Przedstawiona jest ona z różnych perspektyw, co wzmacnia zainteresowanie i towarzyszące czytaniu emocje. To thriller psychologiczny, który przykuwa uwagę czytelnika, angażuje i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury.

"Mój mózg nie pod­po­wiada mi żad­nych ob­ra­zów. Jakby ktoś wy­ma­zał je z mo­jej pa­mięci ma­gicz­ną gumką."

"Mam na kon­cie sporo kasy ze spad­ku po babci, ale jest on na sta­rość, nie na prze­że­ra­nie go, gdy je­stem w kwie­cie wieku, bo cały czas tak na sie­bie pa­trzę."

"Ni­gdy nie wy­pi­sy­wa­łem so­bie żad­nych po­sta­no­wień no­wo­rocz­nych. Ni­gdy nie wy­zna­cza­łem ce­lów tylko z tego wzglę­du, że zmie­niał się rok. Ro­bię to na bie­żąco. Cele od za­wsze mają w moim ży­ciu spore zna­cze­nie. Po­ma­gają iść do przo­du."

To powieść z gatunku tych, o których nie da się szybko zapomnieć. Polecam serdecznie każdemu, kto lubi ciekawe, zawiłe intrygi i zagłębianie się w zagmatwane umysły bohaterów – nawet tych negatywnych.

8/10

"Śmierć letnią porą" Mons Kallentoft

 

"W regionie Östergötland panuje rekordowo gorące lato. Wczesnym rankiem zostaje znaleziona zgwałcona czternastoletnia dziewczynka, błąkająca się nago po największym w mieście parku. Nic nie pamięta, więc komisarz Malin Fors i jej kolega Zeke muszą spróbować dotrzeć do rozwiązania zagadki, dysponując niewielką liczbą tropów.

Rodzice innej dziewczyny zgłaszają jej zaginięcie. Wkrótce przy podmiejskim kąpielisku dokonane zostaje straszliwe odkrycie. Linköping nawiedziła śmierć letnią porą. W ciągu kilku ciepłych lipcowych dni sen o lecie przeradza się w koszmar…"

Kolejna ciekawa powieść tego autora. Na czytniku mam jeszcze resztę tej serii i nie ukrywam, że będą ją (stopniowo) czytać z przyjemnością.

"Na świecie już i tak jest zbyt wiele słów, a zdecydowanie za mało ciszy."

"Nie ma znaczenia to, co się dzieje, ale jak człowiek to przyjmuje. Po czym przypomina sobie słowa filozofa Ciorana: Prawdziwego człowieka poznaje się po jego odmowie wobec bycia rozczarowanym."

Książkę czyta się szybko, a szczegółowe opisy każdego z głównych bohaterów pomagają zżyć się z nimi. Kryminał bardzo schematyczny i dlatego dość przewidywalny - stąd oczko niżej w ocenie, niż poprzednia część. Jednak mroczny klimat nasycony jest tu wątkami społecznymi i tajemnicami, co z kolei daje plus do ogólnego wrażenia. Tak czy siak, warto sięgnąć i przeczytać.

6/10

"Substytucja" Remigiusz Mróz

 

"Kiedy wieść o szokujących zdarzeniach w podwarszawskim miasteczku obiega świat palestry, żaden adwokat nie pali się do podjęcia obrony nastolatki, która razem z kolegą zamordowała swoich rodziców. Horror, który przed śmiercią przeszło małżeństwo, podaje w wątpliwość człowieczeństwo podsądnych.

W sytuacji braku adekwatnej reprezentacji oboje składają do sądu wniosek o ustanowienie obrońcy z urzędu. Adwokatem, który zostaje im przydzielony, jest świeżo upieczony ojciec dwójki dzieci, Kordian Oryński. Nie jest gotów zrezygnować, wierzy bowiem, że nikomu nie można odmówić obrony. Przebywająca na urlopie macierzyńskim Joanna Chyłka nie jest co do tego przekonana. Czy bowiem istotnie każdy na nią zasługuje?"

Sądziłam, że Mróz mnie już niczym nie zaskoczy. I Chyłka również. A tu proszę, zaskoczenie. Ta książka to kolejna jazda bez trzymanki.

"Twoją jedyną zaletą jest to, że w gruncie rzeczy jesteś biodegradowalny."

"Stała na stanowisku, że nie broni się czynu, tylko osoby, a jedno z drugim nie jest tożsame. Prawnik nie może nikomu odmówić, podobnie jak lekarz nie może odejść od stołu operacyjnego, na którym leży seryjny zabójca."

"A ci, którzy za młodu nie są karmieni miłością łyżkami, w dorosłym życiu muszą zlizywać ją z ostrza noża."

"Joanna zachodziła w głowę, jakim cudem tak małe struny głosowe są w stanie generować tyle decybeli. Wydawało się to przeczyć prawom natury."

Powrót Chyłki w dobrym stylu. Podobało mi się, że oprócz skupienia się tylko na sprawie, duża część książki poświęcona jest relacji Chyłki i Zordona. Ciekawa fabuła, brutalne morderstwo, komplikacje i uknute intrygi. Wszystko to co lubię.

8/10

Cuda z nieba (2016)

 

"Film oparty na prawdziwej historii Annabel Beam, dziewczynki, która za życia odwiedziła Niebo. Narratorką opowieści jest jej matka Christy Beam (Jennifer Garner). Annabel większość dzieciństwa spędziła w szpitalach, przykuta do łóżka przez rzadką chorobę, która nie dawała jej szans na normalne życie. Kiedy poczuła się na tyle dobrze, by móc wyjść na zewnątrz i pobawić się z siostrami, zdarzył się wypadek, który mógł kosztować ją życie... Annabel wpadła do środka wielkiego, spróchniałego drzewa. Znaleziono ją nieprzytomną. I kiedy wszyscy, łącznie z lekarzami, byli przygotowani na śmierć dziewczynki, ta obudziła się i opowiedziała niezwykłą historię o tym, jak spotkała Jezusa. Niejako na potwierdzenie tych słów, lekarze stwierdzili, że jej dotychczasowa choroba cofnęła się..."

Cóż za piękna i wzruszająca historia! Spłakała mnie ona okrutnie. Siła tej małej, siła jej matki i całej rodziny, wiara i uzdrowienie. Nie sądziłam, że takie połączenie mnie wzruszy i poruszy, a jednak. Cudny film.

7/10

"Przeklęci" Marcel Moss

 

"Rok 1951. W położonym między Tatrami i Pieninami malowniczym Polskim Spiszu dochodzi do tragicznego pożaru kaplicy, w którym giną wychowankowie miejscowego sierocińca. Podpalenia dokonuje ich opiekunka, znana z brutalnych metod wychowawczych siostra Felicja Roman, która po wszystkim popełnia samobójstwo.

Rok 2021. Podróżujący po Spiszu Michał Korcz udaje się samotnie do pobliskiego lasu, z którego już nie wraca. Śledczy sądzą, że chciał odwiedzić znajdujące się tam ruiny kaplicy i oddać cześć ofiarom w 70. rocznicę tragedii. Miejscowi zaś wierzą, iż padł ofiarą ciążącej na tej okolicy klątwy.

Gdy policyjne śledztwo nie przynosi rezultatu, zrozpaczona matka Michała zwraca się o pomoc do prowadzonej przez Ignacego „Igiego” Sznydera i Sandrę Milton agencji „ECHO”.

Detektywi podejmują się zlecenia i wraz z nową pracownicą, błyskotliwą Amelią „Velmą” Rutką, stawiają czoła demonicznej legendzie o Siostrze Diabeł. Im głębiej zanurzają się w przeszłość, tym więcej odkrywają przerażających faktów.

JESTEM NAJWIĘKSZYM ZŁEM, A MOJE MIEJSCE JEST W PIEKLE. TO JA JESTEM PRZEKLĘTA. NIE WY."

Nad twórczością Mossa nie ma co się rozwodzić. Wszedł do czołówki polskich autorów ostatnich lat z przytupem. A jego płodność twórcza jest niezrównana. Ciekawe, ile jeszcze pomysłów skrywa jego organ pod czaszką...

"Uwa­żam, że Bóg kocha wszyst­kich ludzi i chce dla nich jak naj­le­piej, ale w nie­któ­rych przy­pad­kach nawet on nie jest w sta­nie sprzeciwić się szatanowi."

"Tra­gicz­na śmierć ro­dzi­ców po­cią­gnę­ła za sobą ko­lej­ne dra­ma­ty, które ode­bra­ły dziew­czyn­ce god­ność i do­pro­wa­dzi­ły ją na skraj wy­trzy­ma­ło­ści fi­zycz­nej i psy­chicz­nej."

"Moje życie pry­wat­ne nie ist­nie­je, a w domu cze­ka­ją na mnie je­dy­nie kwiat­ki, które wy­star­czy pod­lać raz na ty­dzień."

Kolejna powieść, która wywarła na mnie ogromne wrażenie i kolejna, która będzie mi się kotłować w głowie jeszcze jakiś czas. Czy Szanowny Pan Autor nie mógłby normalnie? Nie, bo nie byłby sobą... To, w jaki sposób zbudowane jest napięcie, jak czytelnika Autor wodzi za nos, jakie serwuje nam zakończenie... Ciekawe, czy pisząc o piekle oswaja temat, bo się tam znajdzie za te zabawy z nami, czytelnikami? ;) No to, co się w tej małej główce dzieje, to to przechodzi wszystko.

8/10

Godzilla (2014)

 

"Porucznik Ford Brody (Aaron Taylor-Johnson) powraca do domu z zagranicznej misji. Spędzanie czasu z bliskimi przerywa mu telefon z japońskiego konsulatu. Okazuje się, że jego ojciec Joe (Bryan Cranston) został zatrzymany podczas próby wejścia na objęty obecnie kwarantanną teren elektrowni atomowej. Ford leci do Japonii. Na miejscu dowiaduje się, że ojciec prowadzi obsesyjne śledztwo w sprawie wypadku, w którym piętnaście lat wcześniej zginęła jego żona. Joe jest przekonany, że fatalna awaria reaktora nie była skutkiem anomalii sejsmicznych, jak utrzymują władze. Ford wkrótce przekonuje się, że z pozoru szalone teorie jego ojca są prawdziwe. Okazuje się bowiem, że na terenie dawnego kompleksu zespół naukowców pod wodzą doktora Serizawy (Ken Watanabe) prowadzi badania nad tajemniczym potworem. Ten niebawem uwalnia się spod kontroli, siejąc zniszczenie i śmierć. Na spotkanie z nim wyrusza gigantyczny pierwotny drapieżnik, którego ludzie nazywają Godzillą."

Chyba się wciągnęłam w serię filmów o Godzilli. Ta na pewno będzie jedną z moich ulubionych. Na pewno muszę (i chcę!) obejrzeć resztę.

7/10