Matylda przyjeżdża do Piasków na krótki urlop, z którego nigdy nie wraca. Na plaży zostaje odnalezione jej okaleczone ciało. Wszystko wskazuje na to, że doszło do brutalnego morderstwa. Zabójca zgwałcił ofiarę, a później okrutnie ją okaleczył.
Wkrótce w ten sam sposób giną kolejne kobiety, a pod warstwą jesiennej mgły na Mierzei Wiślanej lęgnie się strach. Nie wiadomo, komu można ufać. Mordercą może okazać się każdy z członków sennej społeczności.
Luizie, dla której Piaski dotychczas stanowiły bezpieczną przystań, kolejne zbrodnie burzą misternie zbudowany świat. Traumatyczne wspomnienia wiodą do warmińskiego sierocińca. Pogrążona w panicznej pogoni za przeszłością nie zauważa, że potwór depcze jej po piętach. A może ich drogi już dawno się przecięły…"
To powieść, która wywołuje emocje i nie pozwala o sobie szybko zapomnieć. Doceniam pomysł, psychologiczną głębię i nieoczywiste rozwiązanie. To powieść, która łączy w sobie kryminał i opowieść o tym, jak przeszłość potrafi dyktować teraźniejszości każdy ruch. To historia o bólu, który wraca w najmniej oczekiwanym momencie, i o tym, że czasem znalezienie odpowiedzi jest równie przerażające jak samo pytanie.
"Kolejne dni były pasmem bólu rozciągającego się od palców stóp aż do czoła. Lekarz zdiagnozował grypę, ale Luiza doskonale wiedziała, że źródłem tego dyskomfortu nie była żadna jednostka chorobowa. Ciało sprzeciwiało się temu, co robił mózg."
"Mówi się, że palenie zabija, ale mnie tam parę razy uratowało życie. Moja matka, jak była ze mną w ciąży, to spóźniła się na pociąg, bo dymka puszczała przed dworcem. Później okazało się, że skład się wykoleił. A na studiach żonę poznałem właśnie w palarni."
"Ludzie mówią, że tam jest jakieś zło, które nie chce zostać odkryte. I może lepiej tam niczego nie szukać, żeby losu nie kusić."
Tu nic nie jest oczywiste. Atmosfera zagęszcza się z każdą stroną, a zakończenie pozostawia czytelnika z wieloma emocjami i pytaniami. Świetna, duszna, niepokojąca historia, która zostaje w głowie na dłużej.
8/10
