"Podpalaczka" Stephen King

 

"Charlie McGee jest dzieckiem wyjątkowym, obdarzonym nadludzkim darem: zdolnością pirokinezy. Potrafi siłą woli rozniecić ogień.

Rodzice dziewczynki, Vicky i Andy, uczestniczyli kiedyś jako ochotnicy w eksperymencie sponsorowanym przez tajną amerykańską agencję rządową działającą przy CIA, zwaną Sklepikiem. Rzekomo nieszkodliwa substancja o nazwie Próba Sześć, którą pozwolili sobie wstrzyknąć, spowodowała nieodwracalne zmiany w ich ciałach. Po jej przyjęciu oboje zostali wyposażeni w niezwykłe talenty: zdolność do telekinezy i telepatii.

Daleko idące skutki eksperymentu kładą się cieniem na życiu poddanej nieustannej obserwacji rodziny McGee, zmieniając je w koszmar. Po zamordowaniu Vicky przez agentów Sklepiku Andy, w obawie, że córka stanie się królikiem doświadczalnym CIA, decyduje się na ucieczkę.

Pościg za dwójką zbiegów prowadzi John Rainbird, zabójca na usługach Sklepiku, dla którego uśmiercenie dziecka staje się celem samym w sobie.

Zdaniem naukowców Charlie mogłaby wywołać eksplozję atomową…

Czy użyje swojej mocy, by ocalić siebie i ojca?"

Ciekawy pomysł na fabułę. Głównym tematem książki jest zmaganie jednostek się z bezdusznymi służbami specjalnymi USA, które nie cofną się przed niczym, by zapobiec ujawnieniu tajemnicy o nieudanym eksperymencie naukowym.

"Bóg kocha sprawiać, by ludzie łamali przysięgi. To powoduje, że czują się odpowiednio mali, że znają swe miejsce na świecie, i wiedzą, ile mają samokontroli."

"Żyje się krótko, a potem umiera i znaleźliśmy się na ziemi po to, by pomagać sobie nawzajem."

"Czasami, kiedy jest źle, musisz robić rzeczy, których nie zrobiłabyś nigdy, gdyby wszystko szło dobrze."

"Jego myśli były jak maleńkie srebrne rybki pływające we wszechogarniającym basenie tęgiego bólu."

Całość książki ma klasyczny Kingowski styl. Historia wciągająca, nawet jeśli bohaterowie są "uwięzieni". Momentami czyta się szybciej, z zapartym tchem, byle tylko przekręcić kartkę i dowiedzieć się, co będzie dalej. 

7/10

Odnaleźć córkę (2025)

 

"Córka byłej żołnierki zostaje porwana. Wciągnięta w przestępczy półświatek kobieta, ścigana przez policję i wojsko, walczy o uratowanie swojego dziecka."

Strasznie kiczowaty i absurdalnie przerysowany film. Milla już nie wygląda po tych wszystkich operacjach. Ten kult strongwomen już trochę męczy umysłowo.

4/10

Tom Clancy: Jack Ryan - Wojna duchów (2026)

 

"W nowym filmie Jack Ryan niechętnie wraca do świata szpiegostwa, gdy międzynarodowa tajna misja ujawnia śmiertelny spisek, zmuszając go do konfrontacji z nieokiełznaną jednostką operacji specjalnych pod ogromną presją czasu. Działając w czasie rzeczywistym, gdy stawką jest ludzkie życie, a zagrożenie narasta z każdą chwilą, Jack ponownie łączy siły z doświadczonym agentem CIA Mikiem Novemberem (Michael Kelly) oraz byłym szefem CIA Jamesem Greerem (Wendell Pierce). Ich wspólne doświadczenie to jedyna przewaga w starciu z przeciwnikiem, który zna każdy ich ruch. Wspierani przez nieoczywistą nową partnerkę – niezwykle bystrą agentkę MI6 Emmę Marlowe (Sienna Miller) – Jack i jego zespół poruszają się w zdradzieckiej sieci intryg, mierząc się z przeszłością, którą już dawno uznali za zamkniętą. To najbardziej osobista i ryzykowna misja, z jaką kiedykolwiek przyszło im się zmierzyć."

Jak lubię serię książek z Jackiem Ryanem, tak ten film mnie mega zawiódł. Bo naprawdę trudno zepsuć film na podstawie tych książek - a tu się twórcom udało. I przez większość czasu miałam wrażenie, że to dłuższa reklama Dubaju z jakąś fabułą i większym budżetem. Niestety.

4/10

Drama (2026)

 

"Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne."

Bardzo obiecujący film i nie zawiodłam się oglądając go. Pokazuje on to, jak bardzo nasze moralne oceny bywają oparte na emocji, symbolu i wyobrażeniu zła, a nie na rzeczywistych konsekwencjach czynów. Temat, na którym oparta jest ta historia, jest naprawdę bardzo mocny. Dotyka jednej z najbardziej bolesnych traum. Jeden cytat z filmu idealnie go podsumowuje: "Czy miłość oznacza akceptację całego człowieka, również jego najciemniejszych fragmentów przeszłości, czy raczej opiera się na wygodnej selekcji tego, co chcemy o nim wiedzieć?". Poleca się uwadze.

7/10

"Londyńskie zasady" Mick Herron

 

"Nie przestajesz być szpiegiem tylko dlatego, że wypadłeś już z gry.

W siedzibie brytyjskiego wywiadu przy Regent’s Park Claude Whelan – nowe Pierwsze Biurko – boleśnie zaznajamia się z tajnikami swojej roboty.

Whelan ma chronić premiera znajdującego się w ogniu krytyki, co nie przychodzi mu łatwo, bo sam jest atakowany ze wszystkich stron: przez kontrowersyjnego deputowanego, który doprowadził do referendum w sprawie Brexitu, a teraz ma chrapkę na Downing Street 10; przez żonę tego polityka, felietonistkę tabloidu, pogrążającą go w swoich artykułach; a już najbardziej przez Lady Di Taverner, swoją zastępczynię, która czyha na jego najmniejsze potknięcie. Na domiar złego krajem wstrząsa seria pozornie niepowiązanych ze sobą zamachów terrorystycznych.

Tymczasem Slough House – ostatni przystanek dla szpiegów w odstawce – zmaga się z własnymi problemami: nieprzepracowaną żałobą, uzależnieniami, paraliżem decyzyjnym i niepokojącymi podejrzeniami, że nowy kolega jest psychopatą. A już niedługo kulawe konie po raz kolejny odkryją swoją największą moc: sprawianie, by każda zła sytuacja stawała się o wiele, wiele gorsza."

Pierwsze moje spotkanie z Autorem, a to już 5 część serii. Czy mnie zachęciła do przeczytania poprzednich? Być może. Spodobały mi się wykreowane przez autora postacie, którym nie do końca się wszystko udaje, ale koniec końców, po wzlotach i upadkach, udaje im się uratować Londyn.

"To była kwestia równowagi. Albo żyje się w demokracji i akceptuje fakt, że pewne swobody wiążą się z konkretnymi niebezpieczeństwami, albo decyduje na system polegający na opresji na pełną skalę, która znacznie ogranicza okazje do nieoficjalnych rzezi, ale może w sposób istotny zwiększyć szanse na te oficjalne."

"Czyżby jeden z was, żartownisiów, położył pierdzącą poduszkę na moim krześle? Nie? Cóż, w takim razie po prostu się spierdziałem - Lamb rozparł się wygodnie i spojrzał na nich, promieniejąc dumą."

"River nie czuł się dobrze z tym, że ma używać samochodu Ho bez pozwolenia. Czuł się z tym fantastycznie."

Ogromnym plusem jest możliwość czytania sagi bez narzuconej kolejności. Pomimo braku znajomości poprzednich tomów i bohaterów, wystarczyło zaledwie kilkanaście stron, by bez problemu odnaleźć się w ich historii. Intrygi potrafią trzymać w napięciu do ostatniej strony. Autor ma fajny i lekki styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się niezwykle szybko.

7/10

"Labirynt" Remigiusz Mróz

 

"W odciętym od świata pensjonacie dochodzi do zabójstwa, w którym każdy może okazać się sprawcą.

Rok 2006. Młoda prokuratorka, Beata Drejer, rozpoczyna karierę w organach ścigania pod okiem doświadczonego śledczego, Gerarda Edlinga. Uczy się od niego sztuki, w której jest on pionierem – czytania mowy ciała.

Podczas wyjazdu szkoleniowego sztorm odcina od świata ośrodek na Mierzei Wiślanej, w którym się zatrzymują – a w zamkniętym od środka pokoju zostają odkryte zwłoki nastolatka.

Szybko staje się jasne, że sprawcą jest któryś z uczestników. Problem w tym, że wszyscy są związani z organami ścigania i znają sposoby na uniknięcie wykrycia. Żadne z nich nie miałoby jednak powodu, by odebrać życie dziecku.

Kto więc zaatakował ofiarę? Dlaczego? I jakim cudem pozostawił zarówno drzwi, jak i okna zamknięte od wewnątrz?"

Mróz potrafi grać na emocjach - nie można mu tego odmówić. Najbardziej mnie w tej książce ujęła atmosfera - poczucie zagubienia, napięcia i narastającej presji. Czytając miałam wrażenie, jakbym sama znalazła się w tytułowym labiryncie. 

"(…) martwienie się przypomina bujanie się na huśtawce. Niby się poruszasz, ale nie naprzód."

"Cisza nie była spokojna — była ciężka, pełna niedopowiedzeń. Tak jakby ściany wiedziały więcej niż ludzie."

"Spojrzenia innych były jak zagadki bez klucza. Każde coś ukrywało, każde sugerowało, że nie wszystko zostało powiedziane."

"Każda decyzja była jak skręt w korytarzu, w którym nie było znaków. Tylko intuicja i konsekwencje."

Ciekawy pomysł z tytułowym labiryntem. Myślę jednak, że mógł być on poprowadzony nieco lepiej, ciekawiej, bardziej interesująco. Mam wrażenie, że Autor nie wykorzystał całego jego potencjału. Niemniej czytało się bardzo dobrze i szybko. 

6/10

Ministranci (2025)

 

"Grupa nastoletnich ministrantów, sfrustrowana obojętną postawą dorosłych i instytucji Kościoła wobec niesprawiedliwości społecznej, postanawia wdrożyć własny, nietypowy plan odnowy moralnej. Uzbrojeni w młodzieńczy bunt i własną interpretację Pisma Świętego zakładają podsłuch… w konfesjonale, aby lepiej poznać swoich sąsiadów. Zamaskowani niczym Zorro i z ambicjami na miarę Robin Hooda, stają się sędziami w swoim osiedlowym świecie, pomagając potrzebującym i wymierzając kary za grzechy. Jednak ich misja zamienia się w niebezpieczną grę, a chłopcy, stosując własny, idealistyczny kodeks honorowy, zaczynają balansować na cienkiej granicy między dobrem a złem. Prawdziwe życie blokowiska miesza się z misją wprost z komiksów o superbohaterach, ale zamiast peleryn, bohaterowie noszą komże."

Opowieść o dojrzewaniu w kraju, w którym słowa o miłości bliźniego, solidarności czy prawdzie są wciąż głośno wypowiadane, a jednocześnie nieustannie zdradzane w praktyce. Ten film to przede wszystkim próba zabrania głosu w dyskusji o odpowiedzialności instytucji, rodziców i całej wspólnoty za tych, którzy dopiero uczą się rozróżniać, czym naprawdę jest dobro a czym zło. Niesamowicie mnie miejscami rozczulił, rozbawił, zestresował i wzruszył. Świetnie napisany i zagrany film, chapeau bas dla Nadii Lebik za obsadzenie tak wiarygodnej młodzieży!

8/10

"Wszystko zostaje w rodzinie" John Marrs

 

"Dom z marzeń czy dom z koszmarów?

Młode małżeństwo – Mia i Finn – z entuzjazmem remontują stary budynek, zamieniając go w swój wymarzony dom. Gdy kobieta niespodziewanie dowiaduje się, że jest w ciąży, ich przyszłość wydaje się jeszcze jaśniejsza. Jednak radość szybko ustępuje miejsca lękowi, gdy na jednej z listew odkrywają przerażającą wiadomość.

Śledztwo, które początkowo wydaje się jedynie zagadką sprzed lat, prowadzi ich do przerażającej prawdy – ten dom skrywa mroczne sekrety, a jego ściany były świadkami niewyobrażalnych zbrodni.

Gdy Mia rodzi dziecko, lęk nie ustępuje. Wręcz przeciwnie – niepokojące znaki, których nie potrafi zignorować, sprawiają, że powoli oddala się od męża, pogrążając się w obsesji odkrycia pełnej historii ich domu. A gdy prawda zaczyna się wyłaniać z cienia, jedno staje się pewne: niebezpieczeństwo nie odeszło razem z przeszłością."

Może i temat oklepany - odwieczne starcie między synową a teściową, o chodzący ideał w oczach drugiej i lekkie niepowodzenie tej drugiej w oczach pierwszej. I drugoplanowy senior rodu, który popada w ruinę poddając się władzy małżonki. Ale słuchało się wyjątkowo dobrze.

"Zabijanie jest dla mnie równie naturalne jak chodzenie czy mruganie oczami. Jak przekłucie pęcherza albo wzięcie tabletki na ból głowy."

"Mam coraz więk­szą ocho­tę na sło­dy­cze i za­czy­na mi się robić brzu­szek, który Finn na­zy­wa „ciążą spo­żyw­czą”."

W stylu autora nie znajdziecie brutalności, zamiast tego działają sugestie i subtelne niedopowiedzenia, które mocniej trafiają do wyobraźni. Uważam, że żadnego bohatera tej książki nie da się lubić. To bardzo mocne kreacje, przesączone złem i kłamstwami. Jednak w jakimś sensie ma to sens. Przecież chodzi o to, żeby wzbudzić w czytelniku emocje i reakcje. Tak myślę.

7/10

Siostry (2005)

 

"Maggie i Rose to dwie siostry, które poza więzami rodzinnymi nic nie łączy. Maggie (Cameron Diaz) z trudem ukończyła szkołę średnią i jest przekonana, że jej największym atutem jest powodzenie u mężczyzn. Rose (Toni Collette) to absolwentka prestiżowego uniwersytetu, która pracuje w jednej z najlepszych kancelarii w Filadelfii. Gdy między siostrami wybucha otwarty konflikt, obie są przekonane, że już nigdy się nie odezwą się do siebie. Pewnie tak by się stało, gdyby nie odkryły, że mają wspaniałą babcię (Shirley MacLaine). Ekscentryczna starsza pani nauczy je żyć w zgodzie."

Spodziewałam się głupiej romantycznej komedyjki, a zobaczyłam piękny, poruszający obyczajowy film. Opowieść o siostrach będących swoimi całkowitym przeciwieństwami, a jednak znakomicie się uzupełniającymi. Aktorstwo i muzyka na plus.

6/10

"Ślady" Paulina Cedlerska

 

"Na południowych krańcach Podlasia bez śladu przepada czteroosobowa rodzina. Policja podejrzewa, że mogło dojść do zabójstwa suicydalnego. Trop szybko się urywa. Mieszkańcy szepczą o mrocznej przeszłości domu. Trzydzieści lat wcześniej doszło tu do makabrycznych zdarzeń, za którymi według plotek stała demoniczna wiedźma. W starej chacie na skraju lasu do dzisiaj przez grubą warstwę farby przebijają tajemnicze ślady układające się w kształt pazurów. Czy zło, które zdarzyło się w cieniu podlaskiego lasu, rzeczywiście ma swoje źródło w siłach wykraczających poza racjonalne postrzeganie świata? A może to, co najstraszniejsze, jest znacznie bliższe ludziom niż zjawom i kryje się w głębi serca?"

Ta książka to opowieść prowadzona w trzech płaszczyznach czasowych. Akcja rozgrywa się na odludnych terenach Podlasia, a punktem wyjścia fabuły jest zaginięcie czteroosobowej rodziny. Czy zło naprawdę czai się w starych murach… czy raczej w ludzkiej psychice? Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale sprawia, że po plecach przechodzi dreszcz.

"Wychowujemy tych, bez których nie umiemy żyć po to, by oni mogli żyć bez nas."

"Więc o tym nie myśl. Jak się o czymś nie myśli, to tak, jakby tego nie było..."

Ta książka wciąga od pierwszych stron i potrafi wywołać prawdziwe emocje. Podlasie, stara chata i tajemnice, które powoli wciągają czytelnika w mroczną atmosferę. Czego chcieć więcej? Na wielkie brawa zasługuje klimat powieści. Jest mrocznie, dusznie, lepko. Ja tak lubię.

7/10