Powiedziałabym, że to taka bajka dla wczesnej młodzieży, która lubi klimaty wampirów i wilkołaków. Jednak powiem szczerze, że całkiem przyjemna ta bajka do oglądania, wartka akcja i nie nudzi. Mi się podobała i oglądałam z nieukrywaną przyjemnością. Na pewno jeszcze kiedyś do tego filmu wrócę.
7/10
"Mroczny thriller, którego akcja dzieje się w niewielkim mieście, w zamkniętej hermetycznie społeczności. Prowincja Polski jako miejsce, gdzie schowana jest pewna metafizyczna prawda o polskim losie. Jaka w rzeczywistości jest pamięć o krzywdzie? Czy karę za zło można karać innym złem? Gdzie jest granica moralnej racji w wymierzaniu sprawiedliwości? Co kryje się pod powierzchnią?"
Swojego czasu mocno zachwycałam się twórczością Żulczyka i pochłonęłam wszystko, co napisał. Później nasze drogi się rozeszły i trudno było mi wrócić. Najpierw na Netflixie pokazał się serial "Ślepnąc od świateł" na podstawie jego książki, a ostatnio "Wzgórze psów". O ile do "Ślepnąc..." zaczęłam i wyłączyłam w połowie 1 odcinka, tak "Wzgórze psów" wchłonęłam na raz. I stąd postanowienie, że i książkę przeczytam. I jak wzięłam ją do ręki... Zaskoczyło od pierwszej strony. Od razu przypomniałam sobie, za co tak wielbiłam Żulczyka. Ten styl, budowanie fabuły oraz bohaterów. Nic tu nie jest oczywiste.
"Jeden ze stale popełnianych przeze mnie błędów polega na tym, że zawsze chcę, aby wszystko było w porządku. Już, teraz, natychmiast. Gdy coś się psuje, chce to zaraz naprawić. Odrzucam myśl, że naprawa to długi, czasochłonny proces. Wykonuję desperackie i gwałtowne ruchy. W efekcie to, co jest uszkodzone, staje się rozpieprzone do końca."
"Też chciałbym, aby przydarzyło mi się w życiu coś innego niż ja sam."
"Gdy w wieku trzydziestu lat wraca się do punktu wyjścia, to znaczy, że zmarnowało się życie. Że jest się trupem. Miałeś, kurwa, tyle czasu."
"Kochamy nieobecność pewnych cech. Kochamy kogoś po prostu dlatego, że jest kimś innym niż ktoś przedtem."
Autor bawi się w tej opowieści wątkami. Nie wiadomo jakiego zakończenia spodziewać się po każdym z nich, wpadają, przeplatają się, wcinają w tekst tak, że do końca nie wiadomo, dlaczego tam są. Jakoś w połowie książki orientujesz się, o co będzie tu chodzić, co jest trzonem całej tej historii. Nie ma tutaj złych i dobrych bohaterów, wszyscy są źli. Ciężko nawet określić kto jest w tym upaprany bardziej.
8/10
Historia z potencjałem na całkiem niezły film akcji. Tutaj ten potencjał nie został wykorzystany, niestety. A szkoda. Bardzo słaba produkcja, chyba szkoda na nią czasu. Jeśli nie musicie - nie oglądajcie.
4/10
Co prawda książki "Śleboda" nie czytałam, za to mini serial już obejrzałam. I stwierdzam, że to kolejna ciekawa polska produkcja. Na pewno dla fanów górskich klimatów. Świetnie się go oglądało, polecam z czystym sumieniem.
7/10
Dawny dom pięcioosobowej rodziny stał się właśnie miejscem zbrodni: czworo ludzi brutalnie zamordowano, a ostatnie dziecko – szesnastoletnia dziewczyna – zaginęła bez wieści. Czyżby udało jej się uciec? A może zniknięcie jest dowodem na to, że sama uczestniczyła morderstwie? Policjantki muszą zmierzyć się z całą serią zagadek. A zaginiona – ofiara lub podejrzana – woła do nich: szukaj mnie…"
Książki Lisy Gardner wciągają i czyta się je z prawdziwą przyjemnością. Książka porusza trudny temat - przemoc wobec dzieci. Dodatkowo przedstawiony został ważny społecznie wątek rodziny zastępczej i tego, jak wygląda “opieka” sprawowana przez takie rodziny i nadzór państwa.
"Po co ludzie mają dzieci? Dlaczego sprowadzają nas na ten świat, skoro nie chcą nam dać ani odrobiny siebie? Nie potrzebujemy wiele. Jedynie miłości, schronienia, dobrego słowa od czasu do czasu. Zdumiałoby was, jak niewiele trzeba, żeby nas uszczęśliwić."
"To gdzie są te idealne rodziny? Czy to twoja rodzina? Twojego przyjaciela, sąsiada? Nie sądzę, żeby dało się taką wskazać. Te, które najprawdopodobniej podziwiamy, to po prostu te, które najlepiej skrywają swoje sekrety. Nie, prawdziwe idealne rodziny mają wady, siniaki i blizny. Muszą zawalić i przyznać się do błędów. Muszą robić wszystko tak, żeby nauczyć się, jak choć część rzeczy robić dobrze."
Fabuła, jak zawsze, jest skrupulatnie zaplanowana, Lisa Gardner powoli odkrywa karty, wodzi czytelnika za nos i podrzuca mylne tropy, przez co pomysły na zakończenie zmieniają się jak w kalejdoskopie.
6/10
Jeszcze gorsze do umierania…
Zło mieszka właśnie tutaj…
Desperacja – niegdyś kipiące życiem górnicze miasteczko w Nevadzie. Teraz zostały w nim tylko kojoty, skorpiony i węże… I policjant, Collie Entragian, który jako jedyny przedstawiciel prawa w tej okolicy patroluje przebiegającą przez nią szosę.
Nikt nie obiera sobie tego miejsca za cel podróży, a jeśli ktoś tu trafia, to tylko przypadkowo – tak jak rodzina Carverów czy jadący harleyem zadufany w sobie, sławny pisarz John Edward Marinville.
A może to nie przypadek, tylko przeznaczenie. Może trafiają tu po to, żeby poznać pełne znaczenie słowa DESPERACJA."
Po jej przeczytaniu przekonałam się, że w tej powieści trochę za dużo jest motywów religijnych, jest nudnawa i mało zaskakująca końcówka.
"Bóg jest okrutny. Czasem pozwala nam żyć."
"Bóg mówi, bierz, co chcesz... i płać."
"Nie zobaczysz potwora czającego się pod łóżkiem lub w szafie, jeśli nie zaświecisz światła, takie to proste."
"Desperacja" to, według mnie, horror klasy średniej. Owszem, czasami potrafi wciągnąć, ale jest w niej więcej momentów, gdzie po prostu mnie nudziła. Zakończenie również nie należy do takich jakie lubię najbardziej. Kilkadziesiąt stron przed końcem można się było takiego spodziewać.
5/10
Cóż za piękny i wzruszający film. Poruszył mnie bardzo, poruszył emocje, o których już zapomniałam. Delikatny. Genialnie zagrała Jodie Foster tytułową bohaterkę. Świetnie też zagrali Liam Neeson i Natasha Richardson. Dodaję do ulubionych i na pewno do niego wrócę - szczególnie, gdy będzie mi smutno. Film poprawia nastrój i daje nadzieję. Na wszystko.
7/10
Jest dzieckiem, dziewczyną, kobietą. Córką twórcy, którego nazwisko zna w kraju każdy. O dorastaniu w cieniu przemocowego, uzależnionego od alkoholu ojca i trudnych rodzinnych doświadczeniach mówić nie może.
Jest Niewygodna.
Patrycja Volny w autobiograficznej prozie przełamuje tabu nie tylko jako kobieta wychodząca z roli „córki Jacka Kaczmarskiego”. Jej historia to opowieść o poczuciu braku bezpieczeństwa, którego fundamentem powinna być rodzina. O mechanizmach, które powodują, że ukrywamy prawdę o tym, o czym należy mówić głośno. O relacjach z mężczyznami, które nierzadko przynosiły powtórzenie patriarchalnego wzorca znanego z dzieciństwa. O popełnianiu błędów i ich naprawianiu. O próbie bycia sobą w kontekście artystycznej kariery i budowaniu siebie od nowa.
O byciu wolną."
Bardzo chciałam przeczytać tę książkę. To ją w końcu wysłuchałam. Nie jest to dzieło wybitne, ale ciekawe już tak. Myślę, że wiele młodych kobiet uzależnionych od toksycznych relacji odnajdzie się w tej historii.
Przystępując do czytania należy rozdzielić najważniejszą kwestię. To jest książka o Niej - Patrycji, nie o Nim - Jacku Kaczmarskim. Nie rozumiem więc zarzutów w stylu "za mało jest o ojcu". To jest Jej smutna historia, którą opowiedziała w przejmujący sposób, kończąc ją na tym momencie, jaki uznała za echo swojej przeszłości. I nic nikomu do tego. Czytając książkę miałam wrażenie, że jest autentyczna, poruszająca różne struny emocji. Każdy tę książkę odbierze zgodnie ze swoją wrażliwością, emocjami i przeżyciami. Dla mnie była warta poświęconego czasu.
8/10
Zbiór 12 opowiadań po raz pierwszy wydanych w 1933 roku."
Zbiór raczej średni, większość opowiadań zdecydowanie była troszkę mdła, wolę jednak Christie w bardziej rozbudowanych formach.
"Idziemy przez życie jak pociąg, pędzący w ciemności do nieznanego celu."
"Niezwykła normalność osób nienormalnych to bardzo interesujący temat."
Sprytni zbrodniarze. Niewytłumaczalne zdarzenia. To wszystko owiane tajemnicą pomysłowości zbrodniarzy lub... zjawiskami paranormalnymi. Wolę jednak Królową Kryminału w książkach kryminalnych.
6/10
