Przylądek strachu (1991)

 

"Niebezpieczny psychopata Max Cady (Robert De Niro) wychodzi na wolność po czternastu latach spędzonych w więzieniu. Ma jeden cel: chce zemścić się na swym adwokacie, Samie Bowdenie (Nick Nolte) i zaczyna terroryzować jego rodzinę. Gdy Sam uświadamia sobie, że nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa swojej pięknej żonie Leigh (Jessica Lange) i kilkunastoletniej córce Danielle (Juliette Lewis), wyzywa Maxa na pojedynek na śmierć i życie, którego tłem będzie budzący grozę Przylądek Strachu."

Świetnie zrealizowany film. Bardzo na poziomie. Intrygujący. Fabuła tak poprowadzona, że utrzymuje zainteresowanie widza od początku do samego końca. Genialna rola Roberta De Niro, klasa sama w sobie.

7/10

"Dzielnica cieni" Katarzyna Puzyńska

 

"Warszawa dziś. Zapada chłodna jesienna noc. Na przystanku spotykają się cztery kobiety: zakonnica, prawniczka, naukowczyni i bezdomna. Pozornie nic ich nie łączy. Mają jednak do przedyskutowania ważną sprawę. Ktoś zgłasza się po przedmiot, którego już dawno powinny się pozbyć. Czy książka, która zabija, będzie znowu siać śmierć?

Tymczasem pewna pisarka znalazła w Polsce nie tylko azyl polityczny, ale również odzyskała radość z obcowania z literaturą. Duża w tym zasługa przemiłej bibliotekarki. Starsza pani zawsze potrafi poratować taką opowieścią, jakiej czytelnik akurat potrzebuje. Wszystko więc powinno być dobrze. Nadia czuje jednak narastający niepokój. Może to mroczna atmosfera zbliżających się dziadów i Wszystkich Świętych, a może naprawdę powinna zacząć się bać? Wydaje jej się, że ostatnio ktoś ją śledzi.

Gdzieś w mieście budzi się Wiktor. Ktoś go brutalnie zaatakował i uwięził. Wie, kto jest winien tej sytuacji. Z dawnej baletnicy niewiele pozostało. Jest tylko szaleństwo…

Warszawa 1968. Zdjęcie inscenizacji Dziadów z afisza wywołuje lawinę przerażających wydarzeń i zmusza tysiące ludzi do opuszczenia kraju. Marzec w stolicy jest wyjątkowo trudny. A w jednym z bloków sprawy komplikują się jeszcze bardziej. Zostaje zamordowana jedenastolatka. Milicja oskarża o to młodych ludzi wracających ze strajku. Mordechaj Blum wie, że jego studenci nie dopuściliby się zbrodni. Oni walczą o zmiany w kraju, a stają się idealnymi kozłami ofiarnymi dla ambitnego porucznika Grabowskiego. Naukowiec postanawia rozpocząć własne śledztwo. Nie wie, że w jego bloku każdy ukrywa jakąś tajemnicę. Każdy – nie tylko dorośli. Cztery przyjaciółki jak najszybciej muszą odzyskać książkę, która zabija. Inaczej może zginąć ktoś jeszcze. W sprawę wydaje się zamieszana pewna bibliotekarka.

"Dzielnica cieni" to mieszanka klasycznej zagadki zamkniętego pokoju, nieoczywistego kryminału noir, krwistego thrillera, ale również podróż w czasie do kolejnego trudnego okresu w dziejach Polski. To druga, po Ulicach ciem, czarodziejska historia o magii książek."

Jak ogólnie lubię twórczość Katarzyny Puzyńskiej, tak ta książka nie do końca mi podeszła. Nie wciągnęła mnie aż tak bardzo fabuła, choć język i styl nadal lubię i nadal uważam, że są świetne.

"No właśnie: ALE. Najstraszniejsze słowo w języku polskim. Jedynie trzy litery, a jak bardzo wyniszczające. Bo przecież pokazują całkowity brak akceptacji. Jesteś wspaniała, ALE... A potem cała litania jej słabości."

"Niech się boi, niech lęk płynie w jej żyłach zamiast krwi! Niech się ciągle odwraca, żeby sprawdzić, czy nie jest śledzona!"

"Zapach biblioteki zazwyczaj ma w sobie coś jeszcze. Jest jak wytrawne wino, które dojrzewa dłużej."

"(...) miała wrażenie, że to miejsce jest jak tort czekoladowy. Smakuje przepysznie, ale nie powinno się przesadzać. Żeby nadal było czymś, na co się czeka."

Trzeba przyznać - książka ma potencjał i klimat. Zabrakło mi jednak napięcia, które trzymałoby mnie do samego końca. Rozumiem zamysł Autorki na tę powieść, ale mnie ona nie zachwyciła tak, jak jej rasowe kryminały. Daję jej jednak szansę. I na pewno sięgnę po kolejne powieści.

6/10

"Oblicze śmierci" Cody McFadyen

 

"Agentka specjalna FBI Smoky Barrett na tropie psychopatycznego mordercy, który wymyka się ludzkiemu pojęciu.

Szesnastoletnia Sarah zostaje odnaleziona na miejscu makabrycznego potrójnego morderstwa. Przyciska do skroni broń, twierdząc że jej adopcyjna rodzina padła ofiarą Obcego. Tego samego, który od lat podąża jej tropem, zabijając wszystkich, których dziewczyna pokocha.

Agentka specjalna Smoky Barrett jest szefową jednostki specjalnej - wydziału FBI ścigającego najbrutalniejszych seryjnych morderców, istne bestie w ludzkiej skórze. Jego członkowie zostali wyselekcjonowani spośród najlepszych, stanowią elitę. Niezmordowani i dręczeni obsesjami, niemal jak ci, których ścigają.

Kolejna brutalna zbrodnia naprowadza ich na ślad mrocznej krucjaty mordercy, pełnej śmierci i cierpienia. To zwyrodnialec pełen chorych, artystycznych wizji. Chce uczynić z Sarah ofiarę doskonałą i zarazem swą ostateczną broń.

Smoky Barrett ma jednak inny, bardziej osobisty powód, dla którego chce schwytać Obcego: adoptowaną córkę i nowe życie, które warto chronić za wszelką cenę."

Kolejna świetna książka tego Autora. Udowadnia, że potrafi zbudować takie napięcie, które wzrasta do ostatniej strony. Ciekawy pomysł na fabułę, co się chwali, bo coraz trudniej wymyślić coś, co zaciekawi czytelnika.

"Nieważne, jak potoczy się życie, źli ludzie triumfują tylko wtedy, kiedy im na to pozwolimy."

"-Pachnie seksem. -A jak pachnie seks? -Jak... - Odchylam głowę, uśmiecham się i słowa same przychodzą. -Jak świeży pot i czysty penis. Tommy pociąga łyk piwa. -Świńskie i poetyckie zarazem. - Całuje mnie w kark. - Seksowne."

"Mordercy śpiewają do siebie pieśń, którą słyszą tylko oni sami. Jeżeli chcesz usłyszeć ich melodie musisz się wsłuchać w taki sam sposób jak oni. Melodia jest ważna, ponieważ narzuca rodzaj tańca."

Książka, która wciąga i przeraża, i która na pewno na dłużej pozostanie w mojej pamięci. Niesamowite opisy zbrodni. Myślałam, że czytałam już wiele krwawych historii, ale Cody McFadyen przekonał mnie, że jest inaczej. Ale chyba nie dam rady przeczytać wszystkich części z rzędu, muszę między nimi przerwę.

8/10

Syreny (2025-)

"Devon jest przekonana, że jej siostrę, Simone, oraz jej nową szefową, którą jest tajemnicza i wpływowa Michaela Kell, łączy naprawdę dziwna relacja. Wystawny i luksusowy styl życia Michaeli działa na Simone jak narkotyk, dlatego Devon decyduje się podjąć interwencję, ale najwyraźniej nie zdaje sobie zupełnie sprawy z tego, z jak groźną przeciwniczką przyszło się jej zmierzyć. Serial, którego akcja toczy się w trakcie jednego pamiętnego weekendu w położonej na wyspie rezydencji Kellów, to wnikliwa, seksowna i pełna czarnego humoru opowieść o kobietach, władzy i klasie."

Chyba tym razem nie załapałam czarnego humoru. Mimo genialnej gry Julianne Moore i Kevina Bacona. Nie do końca podszedł mi ten serial i zmęczyłam go bardzo. Mimo że to tylko 5 odcinków. 

5/10

"Pamiętnik lokatorki" Marcel Moss

 

"Julia wierzy, że przeprowadzka do dużego miasta spełni jej marzenia o lepszym życiu. Szybko poznaje mężczyznę, który obiecuje jej szczęśliwą przyszłość. Skuszona jej wizją, angażuje się w związek, ignorując wszelkie ostrzeżenia.

Cztery lata później, po bolesnym rozstaniu, pragnie znów zacząć od nowa. Trafia na ofertę wynajmu pokoju w starej kamienicy – cena jest kusząca, a otoczenie wydaje się idealnym miejscem na nowy start.

Julia stopniowo aklimatyzuje się w nowym miejscu, nawiązując więź ze swoją tajemniczą współlokatorką, Vanessą. Pewnego dnia dziewczyna w zaufaniu wyjawia jej swoją mroczną historię. Kilka dni później zostaje brutalnie zamordowana we własnym łóżku przez nieznanego sprawcę.

Początkowo Julia chce jedynie zapomnieć o tragedii i ruszyć dalej. Wszystko zmienia się, gdy w piwnicy znajduje pamiętnik należący do Vanessy i odczytuje słowa zapisane tuż przed jej śmiercią. Julia zdaje sobie sprawę, że poznając ten szokujący sekret, sprowadziła na siebie niebezpieczeństwo. Teraz musi za wszelką cenę dopaść zabójcę Vanessy, zanim on dopadnie ją."

Tak, Moss nie bierze jeńców i nikogo nie oszczędza. To, jak on rozkręca fabułę, jak tworzy intrygi, to jakiś kosmos. To jest fascynujące, co dzieje się w głowie Autora i jakie on może jeszcze nam książki napisać.

"To, że miesz­ka­my razem, nie ozna­cza, że mu­si­my się od razu przy­jaź­nić. Pod­sta­wo­wa re­gu­ła brzmi: sza­nuj drugą osobę i nie utrud­niaj jej życia."

"Mówią, że życie bez mi­ło­ści nie jest kom­plet­ne. Może to i praw­da, ale przy­naj­mniej czło­wiek nie musi aż tak cier­pieć."

"Kom­plet­nie stra­ci­łem nad sobą kon­tro­lę. To wszyst­ko przez sa­mot­ność. Nie przy­pusz­cza­łem, że okaże się ona tak bo­le­sna. Nawet w tym wieku…"

"Jesteśmy sobie pisani. Niestety krążące wokół nas sępy uważają inaczej. I nie spoczną, dopóki nas nie rozdzielą."

Bardzo dobrze i szybko się czyta. Uwielbiam styl, w jakim Autor pisze i klimat, jaki tworzy w swoich książkach. I mimo że Moss pisze kryminały czy thrillery - nie zostawia czytelnika bez refleksji. Zawsze z jego książek można coś dla siebie "wyciągnąć". 

7/10

"Ofiara w środku zimy" Mons Kallentoft

 

"Jest luty. Najzimniejszy do lat. Pewnej szczególnie mroźnej nocy wśród jałowych, chłostanych wiatrem równin Östergötland zostaje znalezione potwornie okaleczone ciało mężczyzny. Śledztwo prowadzi komisarz Malin Fors z policji w Linköping, samotna matka po przejściach, która pije za dużo tequili i uprawia za dużo ostrego seksu ze swoim kochankiem, dziennikarzem z miejscowej gazety. Śledztwo ma dać odpowiedź na pytanie, kto zabił i dlaczego zrobił to w tak okrutny sposób. Malin rusza tropem mordercy, a polowanie to prowadzi ją do najmroczniejszych zakątków ludzkiego serca..."

Moje pierwsze spotkanie z tym Autorem i to całkiem udane. Skusiła mnie okładka, opis na niej i... imię głównej bohaterki, jak nigdy. 

"Kochają, kochają, aż któregoś dnia miłość kończy się tak samo nagle, jak się zaczęła. Jej niewdzięczne źródło zostaje odcięte przez różne okoliczności, zewnętrzne lub wewnętrzne. Zdarza się też, że miłość trwa aż po kres. Albo jest od początku niemożliwa, a jednak nieunikniona."

"Ale jak znaleźć kogoś, z kim wytrzymasz, skoro często nie wytrzymujesz nawet sama ze sobą?"

"W niektóre noce łózko jest nieskończenie szerokie. Niektóre noce mieszczą całą samotność świata. W niektóre noce łóżko jest miękkie i obiecujące, a oczekiwanie na sen staje się najlepszym czasem minionego dnia. W noce takie jak ta łóżko jest twarde, materac to wróg przeganiający myśli na niewłaściwe miejsca, jakby chciał wyszydzić człowieka, że leży tam sam, bez innego ciała, na którym można się oprzeć."

"Oczy. Polegamy na nich. Odpowiadają za dziewięćdziesiąt procent wszystkich wrażeń składających się na nasz obraz otoczenia. To, czego nie widzimy, nie istnieje. Prawie. Coś ukrytego w szafie znika. Problem rozwiązany, tak po prostu."

Skandynawowie potrafią stworzyć niezwykły klimat w swoich książkach. Typowy kryminał, ale też niezłe tło psychologiczne. Standardowa pani śledcza i jej posypane życie prywatne. Niezły klimat i ciekawy styl. Na pewno sięgnę po dalsze części tej serii.

7/10

"Krew z krwi" Przemysław Piotrowski

 

"Gdy pewnego ranka policjanci z wydziału zabójstw pukają do jego drzwi, Daniel Adamski nie wydaje się zaskoczony. Zaniepokojony, zestresowany, zdenerwowany – tak. Ale tej wizyty akurat się spodziewał. W końcu to dopiero pierwszy raz, kiedy ktoś zabił człowieka dokładnie tak, jak Adamski opisał to w jednej ze swoich książek.

Daniel Adamski jest nie tylko autorem kryminałów. To przede wszystkim samotny ojciec wychowujący śmiertelnie chorego Leosia. Kiedy los uśmiecha się do nich w najbardziej szkaradny sposób, zsyłając mordercę psychopatę, Adamski postanawia zrobić wszystko, by uratować syna. Tego dnia rozpoczyna się przewrotna gra między policją, pisarzem i jego najbardziej zabójczym fanem…

Przemysław Piotrowski, autor rewelacyjnie przyjętej przez czytelników trylogii o komisarzu Igorze Brudnym, powraca z zupełnie nowym tytułem. "Krew z krwi" to poruszająca książka o ojcowskiej miłości, która nie zna żadnych granic."

Kolejny świetny kryminał Piotrowskiego. Tym razem nie jest aż tak brutalna, jak poprzednie powieści. Niemniej bardzo dobrze się jej słuchało. Lubię styl pisania Autora.

"Poświęcilibyście życie innego człowieka, aby uratować chore dziecko? Swoje dziecko? Swojego ukochanego syna? Też wielokrotnie zadawałem sobie to pytanie."

"Trzy dni wcześniej wróciliśmy z kolejnej chemii. To nie był pierwszy raz, gdy dopadł go atak tak silnego bólu, ale jeszcze nigdy wcześniej nie powiedział tego, co powiedział. W ustach pięciolatka zabrzmiało to koszmarnie. „Ja już nie chcę żyć” – jaki chłopiec w jego wieku posłużyłby się taką konstrukcją?"

Niesamowita książka, głęboka, smutna, ale też dająca nadzieję. Trzyma w napięciu. Życzę każdej mamie, każdemu tacie, by nigdy, nie musieli stanąć przed wyborem, którego dokonał Adamski. Życie dziecka kosztem życia innego człowieka, kosztem życia swojego...

7/10

Aniela (2025-)

 

"Po szokującym publicznym incydencie z mężem, kobieta, żyjąca w świecie blichtru, traci wszystko i spada z lśniącego szczytu drabiny społecznej. Zmuszona jest odbudować swoje życie bez wsparcia złotej karty kredytowej. Podczas gdy pragnienie odzyskania opieki nad córką staje się dla niej siłą napędową w walce o powrót do dawnego życia, adaptacja do nowej, surowej rzeczywistości pozwala Anieli odkryć poczucie sprawiedliwości, którego wcześniej nie znała."

Mimo zachwytów kilku znajomych - bardzo sceptycznie podchodziłam do tego serialu. Oglądałam "na raty", ponieważ straszliwie irytowała mnie w swojej roli Małgorzata Kożuchowska. Ale, trochę na siłę, oglądałam kolejne odcinki. A z perspektywy czasu i obejrzenia całości jestem... na tak. Nie wiem, czy każdy miał podobne odczucia, ale ja skończyłam go oglądać z myślą, że czasem warto uwierzyć w drugiego człowieka i dać mu szansę.

7/10

"Śladami twojej krwi" Katarzyna Wolwowicz

 

"Myślał, że była jego idealną żoną, a okazało się, że w ogóle jej nie znał.

Rupert Ogrodnik, właściciel prężnie działającej firmy z branży IT, budzi się z amnezją w szpitalu i dowiaduje o tym, że ktoś w brutalny sposób zamordował jego żonę Kalinę. Wszystko wskazuje na to, że najprawdopodobniej był świadkiem zabójstwa, jednak niczego nie pamięta. Podczas rozmowy z policją okazuje się, że imię i nazwisko, którym posługiwała się Kalina, gdy się poznali, było fikcyjne a ich małżeństwo zostało sfingowane.

Zrozpaczony mężczyzna pragnie odkryć, kim była jego żona i dlaczego zjawiła się w jego życiu. W rozwikłaniu zagadki pomaga mu Marek, przyjaciel i policjant w stanie spoczynku. Jednak tajemnice, które odkrywa, i fakty, jakie udaje mu się ustalić, jeszcze bardziej mącą Rupertowi w głowie. A kiedy do gry wkracza dorosła i zimna jak lód córka Ruperta, nic nie jest już takie, jak wydawało się na początku.

Czy dziewczyna dorastająca w patologicznej rodzinie, krzywdzona, poniżana i wykorzystywana, może wyrosnąć na kobietę zdolną do kochania i troszczenia się o bliskich? A czy taka, której w dzieciństwie zapewniono najlepsze warunki do życia, może stać się zdolną do czynienia zła psychopatką? Dlaczego Kalina ukrywała swoją przeszłość i z jakiego powodu związała się z Rupertem? I czy Rupert, kochający ojciec i wnuk opiekujący się chorym na alzheimera dziadkiem, jest tak krystaliczny, jak się wydaje?

Jedno jest pewne. Każdy z nas ma swoje mroczne tajemnice…"

Katarzyna Wolwowicz ma naprawdę dobre pióro, świetny styl i genialnie potrafi tworzyć klimat. Potrafi wzbudzić zainteresowanie i utrzymać je do ostatniej strony. Zaskakuje i intryguje, wodzi czytelnika za nos. Podoba mi się, w jaki sposób Autorka połączyła wszystkie wątki w jedną spójną całość.

"Los bywa bar­dzo prze­wrot­ny. Jed­nego dnia zdaje ci się, że masz wszyst­ko, in­nego po­grą­żasz się w roz­pa­czy."

"Mu­szę zejść na par­ter i peł­nić peł­nić obo­wiąz­ki pana domu. Na­wet je­żeli wczo­raj nieco się spię­li­śmy. Męż­czyź­ni róż­nią się w tej kwe­stii od ko­biet. Wy­rzucą so­bie to, co ich mę­czy, może na­wet da­dzą so­bie po gę­bie, ale po­tem za­czy­nają nowy dzień z czy­stą głową i nie­za­bu­rzoną przy­jaź­nią, pod­czas gdy ko­biety pie­lę­gnują swoją urazę la­tami. I można by na­zwać mnie szo­wi­ni­stą albo okre­ślić inną wy­myśl­niej­szą in­wek­tywą, ale tak wła­śnie są­dzę."

"Z kubkiem gorącej, parującej kawy zapadam się w fotelu przed wyjściem na taras. To moje ulubione miejsce w domu. Mogę godzinami oglądać stąd ogród."

"I chociaż Szklarska Poręba nie wygląda już tak pięknie, jak za moich młodzieńczych lat, to wiem, że jest to moje miejsce na ziemi, z którym zrośnięty jestem sercem i duszą."

Książka pełna mrocznych tajemnic, wywołująca masę emocji. Nic nie jest oczywiste, a jeśli zdaje Ci się, że rozwiązałeś zagadkę, to tylko Ci się zdaje. Jestem pod ogromnym wrażenie, pozytywnym. Książka warta uwagi i czasu poświęconego na przeczytanie. Polecam.

7/10

Langer (2025-)

 

"Langer" to sześcioodcinkowy thriller, w którym zobaczymy Jakuba Gierszała w roli tytułowego Piotra Langera - młodego i rzutkiego biznesmena, który po tragicznie zmarłym ojcu odziedziczył holding finansowy. W czasie wolnym od pracy Piotr oddaje się swojej wieloletniej pasji - jest nieuchwytnym seryjnym mordercą, którego od lat bezskutecznie ścigają prokuratorzy.

Pewnego dnia w jego życiu pojawia się zachwycająca kobieta - Nina, która, aby przyciągnąć uwagę Langera i zbliżyć się do niego, zjawia się na jego gali charytatywnej. Wkrótce potem wdaje się w niebezpieczną grę i związek z Langerem, które nie ułatwiają jej szukania dowodów na to, że jest on psychopatycznym mordercą. Czy tym razem sprawiedliwość zwycięży...?"

Jak uważam, że Jakub Gierszał jest idealnym Langerem (wspaniale odgrywa tę rolę, naprawdę!), tak cała reszta obsady... Ani Boczarska w roli Siarki, ani Adamczyk w roli Paderborna mnie nie przekonali, wręcz przeciwnie. Zupełnie nie te postaci, które można sobie wyobrazić czytając książki o Langerze. I to mi, przyznaję, odebrało przyjemność z oglądania tego serialu. Ja wiem, każdy, kto tworzy filmy i seriale na motywach jakiś powieści, ma prawo do własnych wizji i tego nikomu nie zabraniam. A że są różne od moich? Zdarza się. Mnie się tylko Gierszał w roli Langera zgadzał, co nie znaczy, że komuś serial nie może się spodobać.

5/10