"Żniwiarz cienia" Katarzyna Bonda

 

"Na miejscu zbrodni pozostawia ślad – dwa słowa, które mają wzbudzić strach i zapewnić mu nieśmiertelność: Żniwiarz Cienia. Jest bezlitosny, precyzyjny i przekonany o swojej boskiej mocy.

Gdy partnerka jednego z najbardziej wpływowych komisarzy znika bez śladu, Lena Silewicz zostaje wciągnięta w śledztwo, które wywraca do góry nogami cały jej świat.

Trop prowadzi do człowieka, którego zna – i którego szczerze nie znosi. Wszystko jednak układa się w zbyt spójny obraz, jakby ktoś pilnował, by ta historia miała tylko jedno zakończenie…

Wplątana w sieć kłamstw, toksycznych namiętności i brudnych układów, musi zmierzyć się nie tylko z zagadką tajemniczego oprawcy, lecz także z własnymi demonami.

Czy uda jej się wyprzedzić mordercę, który zamienia scenę zbrodni w makabryczne przedstawienie? I czy w cieniu zła można jeszcze odnaleźć prawdę – zanim zapadnie ciemność?"

Mocno zagmatwana powieść, przez co łatwo się w niej pogubić, ale jak dla mnie to atut. Jestem osobiście wielką fanką serii o Lenie i mam nadzieję, że będzie kontynuowana bardzo długo. 

"Kiedy ktoś cię okłamie, ale przyzna się i przeprosi, poda wiarygodną motywację, jesteś w stanie kolejny raz mu zaufać. Jeśli jednak ta sama osoba robi to celowo dłuższy czas, a prawdę ujawnia dopiero przyciśnięta do muru, to zaufanie jest kruche jak kartka pergaminu. Da się na nim pisać, ale wiesz, że musisz bardzo uważać."

"Tego wieczoru odzyskał kontrolę nad swoim życiem. Wszystko, co wcześniej było rozsypane, nagle zaczęło nabierać sensu."

"Czuje, jakby narodził się na nowo. Zyskał całkiem nową tożsamość. Jest panem ciemności, ale jego moce skrywa głęboki cień. Nikt nie jest w stanie mu zagrozić."

Autorka doskonale kontroluje tempo i perspektywę. Każdy wątek ma swoje znaczenie, a każdy element wymusza uwagę. Czyta/słucha się wyśmienicie. Autorka trzyma poziom do samego końca. Warto sięgnąć po książkę. Polecam.

8/10

"Jedno małe kłamstwo" K.A. Tucker

 

"Livie zawsze była tą bardziej zrównoważoną z sióstr Cleary. Poradziła sobie z tragiczną śmiercią rodziców. Jednak pod zewnętrzną powłoką twardej i silnej młodej kobiety, kryje się mała dziewczynka, uczepiona ostatnich słów ojca: „Spraw, bym był dumny”. Obiecała, że się postara…Przez ostatnie siedem lat każda decyzja, słowo i czyn przybliża ją do wytyczonego celu.

Livie trafia do Princeton z życiową misją: uczęszczać na zajęcia, zdać na medycynę i poznać dobrego, porządnego faceta, za którego pewnego dnia wyjdzie za mąż. Nie planuje jednak: galeretkowych shotów, sympatycznej współlokatorki-imprezowiczki, której nie potrafi odmówić i Ashtona – przystojnego kapitana uczelnianej osady wioślarskiej. Jego zdecydowanie NIE planuje. Ashton jest aroganckim dupkiem, który rozpala zwykle uśpiony temperament Livie, ponadto uosabia wszystkie cechy, których dziewczyna pragnie u faceta uniknąć. Co gorsza, jest przyjacielem i współlokatorem Connora, który, jak się akurat składa, idealnie spełnia wymagania Livie. Dlaczego więc dziewczyna cały czas wraca myślami do Ashtona?

Czy obowiązkowa i przykładna dotąd Livie zostanie zmuszona, by zrezygnować z ostatniej obietnicy, jaką złożyła ojcu? A wraz z nią z jedynej drogi życiowej, którą zna?"

Powieść wywołuje we mnie mieszane odczucia - zarówno są tu momenty pełne wzruszeń i ogromnych emocji, jak i kompletnie płytkie, banalne. Dość schematyczny wątek miłosny. 

"Życie składa się z prób i błędów."

"Czasami w życiu podejmujesz decyzję, a potem wątpisz w jej słuszność. Nie żałujesz, bo wiesz, że dokonałeś właściwego wyboru, i że tak prawdopodobnie jest lepiej. Za to spędzasz mnóstwo czasu zastanawiając się, co, u diabła, robisz."

"Życie znajduje zabawne sposoby, by poddać nas testom. Generuje krzywe, które sprawiają, że robisz, myślisz i czujesz rzeczy, różne od tych, jakie miałaś zaplanowane, i które nie pozwalają ci żyć w czarno-białym świecie."

No cóż, nic mnie tutaj nie porwało i na kolana też nie padłam. Zupełnie nie moje klimaty. Nie jest to książka zła, tego powiedzieć/napisać nie mogę. Ale nie jest w moim guście.

6/10

Noc Dziękczynienia (2023)

 

"Plymouth. Podczas Święta Dziękczynienia przypada Black Friday, tłum w szale zakupów szturmuje drzwi lokalnego supermarketu, gdzie dochodzi do walk o przecenione produkty. Ludzie są tratowani, jedni zostają ranni, inni giną, a nakręcony z masakry filmik trafia do sieci. Mija rok, wszyscy nadal pamiętają zajście. Trwają protesty przed marketem w obawie o powtórzenie się wydarzeń podczas kolejnej planowanej wyprzedaży. Kiedy córka właściciela sklepu Jessica (Nell Verlaque) dostrzega, że obserwuje ją tajemnicza, zamaskowana postać, a wkrótce zostaje oznaczona z przyjaciółmi w dziwnym poście, w miasteczku zaczynają kolejno ginąć osoby, które brały udział w koszmarnym incydencie..."

Całość może i bazuje na znanych i lubianych schematach, tyle że nie ma w tym iskry. Początek może i niezły, ale reszta mało odkrywcza i interesująca. Pewnie byłaby wyższa ocena, gdybym obejrzała ten film mając naście lat.

5/10

"Zaufasz mi" Diana Brzezińska

 

"Policja w Szczecinie znów ma pełne ręce roboty. Miastem wstrząsają wiadomości o kolejnych samobójstwach. Życie odbiera sobie młody chłopak wychodzący na prostą, nastolatka, która ma wszystko, ojciec dwójki dzieci... Co pchnęło ich do samobójstwa? I czy na pewno sami odebrali sobie życie?

Ada Czarnecka przechodzi traumę po ostatnim śledztwie. Bierze urlop, zrywa wszelkie kontakty i wyjeżdża, zostawiając wszystko za sobą. Jednocześnie podejmuje trudną decyzję o rozwodzie.

Krystian Wilk nie pozwala jej jednak zniknąć na długo. Ściąga ją z powrotem na komendę do zespołu śledczego do sprawy tajemniczych samobójstw. Jednak to nie jedyny powód. Krystian już wie, co znaczy dla niego rudowłosa psycholog policyjna. I choć Ada ciągle nie potrafi mu zaufać, ich relacja coraz bardziej się zacieśnia..."

Bardzo przyjemnie się czyta tę książkę. Napisana jest ona lekkim piórem, akcja toczy się niby spokojnie, ale nie można się oderwać. Dla osób lubiących, poza wątkiem kryminalnym, szeroko opisane relacje międzyludzkie, będzie to ciekawa lektura. 

"Jesteś jedyną kobietą, która ze mną nie spała, a którą usilnie próbuję zaciągnąć do łóżka. Zaburzasz mi statystyki i psujesz opinię na mieście."

"Zwycięzcy nie wypomina się metody, dzięki której osiągnął sukces."

"Terapie są skuteczne tylko wtedy, gdy pacjent chce w nich uczestniczyć, bez jego woli nawet najlepszy psycholog nie pomoże."

Polecam fanom niegrzecznych policjantów oraz mądrych, choć doświadczonych przez los, kobiet. Jeżeli lubicie kryminały połączone z romansem - koniecznie musicie sięgnąć po tą serię! Ja serdecznie polecam!

7/10

Dom dobry (2025)

 

"Kiedy Gośka (Agata Turkot) poznaje w internecie Grześka (Tomasz Schuchardt), jest przekonana, że to w końcu Ten Jedyny. Grzesiek wariuje na jej punkcie, obsypuje kwiatami, oświadcza się w Wenecji. To musi być miłość, prawda? Ale na tym perfekcyjnym obrazku szybko zaczynają pojawiać się rysy. Wkrótce ich wspólny dom staje się dla Gośki najniebezpieczniejszym z miejsc. Smarzowski zagląda do "dobrych domów", gdzie dzieją się rzeczy, o których większość woli milczeć.  "Dom dobry" to film o granicach miłości, którego nie da się zapomnieć."

To naprawdę dobry film. I w ciekawy sposób zrealizowany, czego się nie spodziewałam. W prawdziwy sposób pokazane jak owo "dobro" wychodzi poza dom i pomocy trzeba szukać u obcych ludzi. A gnój i tak Cię znajdzie. Wielu zarzuca Smarzowskiemu banalność i schematyczność filmu - ale czy nie właśnie taka jest przemoc domowa? A ten film poraża prawdą, taka jest moja opinia. Jeśli ktoś oczekiwał spektakularnych scen rodem z kryminałów - no miał prawo się zawieść, bo tego tu nie uświadczy.

I prawdą jest, że zło zawsze dzieje się za zamkniętymi drzwiami. 

8/10

"Chaos" Katarzyna Wolwowicz

 

"Olga znajduje w swoim domu ciało zastrzelonego przyjaciela. Wie, że podejrzenia o zabójstwo padną na jej męża Kornela, dlatego chce zrobić wszystko, aby temu zapobiec. Nawet jeżeli będzie to niezgodne z prawem. Oddycha z ulgą, kiedy się dowiaduje, że z ramienia prokuratury sprawę poprowadzi ich wspólny znajomy Robert Kowalik. Wydaje się jednak, że radość jest przedwczesna, ponieważ pan prokurator ma do ukrycia więcej niż małżeństwo Mureckich.

Judyta jest młodą mężatką, która niedawno poślubiła pułkownika Borysa Żukowskiego, dyrektora więzienia. Jedyne czego pragnie, to spełnić wyśrubowane oczekiwania mężczyzny i dać mu w końcu powód do dumy. Jednak mimo nieustannych prób wciąż zawodzi i musi przyjmować z pokorą karcące reprymendy męża. Podczas weekendu w górach, zorganizowanego dla wysokich rangą mundurowych, Judyta daje z siebie wszystko i jest pewna, że tym razem zyska aprobatę Borysa. Niestety, zamiast uznania otrzymuje od męża karę, którą zapamięta do końca życia. A kiedy kilka dni później matka Judyty na łożu śmierci zdradza jej długo skrywaną tajemnicę, kobieta wie, że musi zacząć działać.

Czy Oldze i Kornelowi uda się rozwikłać zagadkę zabójstwa Dawida i oczyścić dobre imię przyjaciela, tak bardzo nadszarpnięte po jego śmierci? Czy Judycie uda się wyrwać ze spirali przemocy? I w końcu, co łączy ze sobą obie te sprawy? Prawda bywa czasem bardziej zaskakująca, niż możemy sobie wyobrazić…"

Jak każdą część tego cyklu - również „Chaos” czyta się bardzo dobrze. Solidny kawał bardzo dobrego kryminału. Super ciekawa i angażująca fabuła. 

"Nie łu­dził się, że świat kie­dyś cał­kiem się zmie­ni i za­pa­nują w nim do­broć i mi­łość, a na nie­bie za­lśni tę­cza, przez którą będą ska­kały jed­no­rożce."

"Te­raz wie­dzia­ła, że Bo­rys po pro­stu taki już jest. Nie­prze­wi­dy­walny, szyb­ko wpa­da­jący w po­nury na­strój, kon­tro­lu­jący i bru­talny. Ale nie w spo­sób fi­zycz­ny, który po­zo­sta­wiłby ja­ki­kol­wiek ślad na jej ciele. Bo­rys nie bił jej i nie zo­sta­wiał si­nia­ków. Wo­lał ra­nić ją sło­wem, bo z tymi ra­nami nie pój­dzie na ob­duk­cję i ni­czego mu nie udo­wodni. Spra­wiał, że czuła się gor­sza, wy­bra­ko­wana i mniej war­to­ścio­wa."

"Poza tym rze­czy­wi­ście miała nie­wiel­ką nad­wagę i nie dało się tego dłu­żej ukry­wać. Kiedy się po­znali, wa­żyła sześć­dzie­siąt je­den kilo, a te­raz o dzie­sięć wię­cej. Jej też to prze­szka­dzało i kilka razy na­wet o tym wspo­mnia­ła. Nie­stety, ani ćwi­cze­nia, ani diety, które re­gu­lar­nie sto­so­wała, ni­czego nie zmie­niały. Co wię­cej, od­no­siła wra­że­nie, że wciąż puch­nie. Jakby jej ciało re­ago­wało aler­gicz­nie na wszyst­ko, co brała do ust, a wręcz jakby tyła od pa­trze­nia na szklan­kę z wodą."

Wolwowicz jak zwykle potrafi zaciekawić. Podejmuje trudne tematy, zakopywane często pod dywan. Spirala zła rozkręca się coraz dalej i dalej. Wątki kryminalne przeplatają się z obyczajowymi, tworząc idealną proporcję. Książka, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Zostawia czytelnika z pytaniami, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Polecam serdecznie!

8/10

"Zanim powiesz żegnaj" Harlan Coben, Reese Witherspoon

 

"Współpraca gigantów narracji – Reese Witherspoon i Harlana Cobena.

Dwa gorące nazwiska będące synonimami wciągającej fabuły – razem w jednym thrillerze, który nie pozwoli wam zasnąć.

„Zanim powiesz żegnaj” to suspens na miarę Oscara!

Niezłomna kobieta uwięziona w sieci kłamstw, którą sama pomogła stworzyć.

Poszukiwanie prawdy, za której ukrycie globalne elity są gotowe wiele zapłacić.

Ucieczka, która jest jedyną szansą na przeżycie.

Maggie McCabe zawsze żyła na krawędzi. Tylko człowiek z nerwami ze stali może zostać chirurgiem wojskowym, a tylko geniusz – zdobyć w tym zawodzie taką renomę jak ona. Ale wysoki prestiż nie ochronił jej przed tragedią.

Pozbawiona prawa wykonywania zawodu Maggie traci w życiu cel, ale nie pasję. Gdy dotyka dna, z niespodziewanej strony nadchodzi ratunek – były kolega po fachu, obecnie elitarny chirurg plastyczny świadczący usługi najbogatszym ludziom na świecie, prosi ją o przysługę.

W tajemniczej, zamkniętej klinice, ociekającej luksusem i dysponującej najnowszymi technologiami, o których zwykli ludzie jeszcze nie słyszeli, pewien człowiek potrzebuje pomocy. Maggie należy do niewielu lekarzy na świecie, którzy mogą jej udzielić. Zgadza się wkroczyć do świata niewypowiedzianego bogactwa i dotrzymać swojej części umowy. Kiedy jednak jej pacjent nagle znika bez śladu, Maggie wie, że musi uciekać, chyba że sama chce podzielić jego los…"

W tej powieści widać wyraźnie połączenie stylów obojga autorów. Czy z połączenia sił literackich mistrza gatunku i legalnej blondynki może wyjść coś fajnego? Może. I jest to połączenie, które bardzo przypadło mi do gustu. W dodatku książka czytana przez Filipa Kosiora - cud, miód i orzeszki.

"Nie ma czegoś takiego jak odkrycie bez konsekwencji. Ważne jest to, co człowiek postanowi z tym zrobić."

"Zastanawiasz się, co czyni bohatera? Oczywiście, że altruizm. Ale jest też ego, lekkomyślność i poszukiwanie mocnych wrażeń. Nie boimy się niebezpieczeństwa. Boimy się normalności."

"Co dziwne, choć potrafi przedzierać się przez dzienniki, instrukcje i książki techniczne, to powieści czyta powoli, bez pośpiechu, upewniając się, że każda scena ożywa w jej głowie w pełnej krasie. To jej najbliższa chwila wyłączenia się – oderwania myśli od rzeczywistości fikcją zamiast rozwiązywania problemów."

"- Umarli są martwi – mówi Porkchop. -Nie masz się z tym pogodzić. Masz z tym żyć."

Historia, która wciąga i trzyma w niepewności od pierwszej do ostatniej strony. Jest to świetny thriller sensacyjny z elementami kryminału, w którym wyruszamy w niebezpieczną podróż od Ameryki, przez zimną Rosję, blichtr Dubaju, aż po winnice francuskiego Bordeaux. Dynamika,  tajemnice, odpowiednio utrzymane napięcie i doskonale oddany klimat miejsc akcji - połączenie, które sprawia, że powieść chce się czytać/słuchać od razu do samego końca i nie można się oderwać. Jestem zadowolonym Misiem.

8/10

"Alter" Marcel Moss

 

"Jakub Krause cierpi na nietypową przypadłość – w każdą sobotnią noc, punktualnie o północy, traci przytomność i budzi się jako jeden z najokrutniejszych seryjnych morderców w historii. Przez całą niedzielę poluje na ofiary, a gdy w poniedziałek rano odzyskuje świadomość, nie potrafi sobie przypomnieć niczego z ostatniej doby.

W Bolesławcu zostają znalezione zmasakrowane zwłoki Kai Rzeplińskiej z listem zawierającym słowa Teda Bundy’ego, a sprawę przejmuje komisarz Błażej Heller. Do pomocy dostaje młodszą aspirant Malwinę Zygart, córkę słynnego seryjnego zabójcy, Raptora. Dziesięć lat wcześniej Raptor odebrał Hellerowi żonę, dlatego mężczyzna nie ufa partnerce.

Gdy jednak dochodzi do kolejnych brutalnych morderstw, oboje muszą połączyć siły, by powstrzymać rosnącego w siłę potwora."

Rzadko kiedy podchodzę krytycznie do książek, zazwyczaj na wiele rzeczy przymykam oko, ale ta książka Mossa to jednak wychodzi poza to, co sprawia mi przyjemność z czytania/słuchania. Pomysł na fabułę naprawdę miał duży potencjał, ale został moim zdaniem totalnie zmarnowany.

"Jeśli znowu posunąłem się do najgorszego, to muszę znaleźć ciało i ukryć je tak, by nikt nigdy go nie znalazł. W przeciwnym razie będę miał przejebane."

"Gdy myślę o ostatnich godzinach, w głowie mam czarną dziurę. Zupełnie jakby mój mózg postanowił oszczędzić mi brutalnych szczegółów. Zdążyłem już zauważyć, że pamięć urywa mi się dokładnie przed północą. Schemat powtarza się co tydzień, a ja nie mogę zrobić nic, by jakoś temu zapobiec."

"Mój alter, bo chyba tak zacznę go nazywać, odważnie posuwa się coraz dalej. Czas ukrócić jego mordercze zapędy. Znajdę sposób, by w przyszłą niedzielę nikomu nie spadł włos z głowy."

"Dotychczas nie uważałem się za winnego tych zbrodni. Tłumaczyłem sobie, że nie mogę odpowiadać za to, co robi moje ciało, gdy kontroluje je inny umysł."

Jak dla mnie ten kryminał to totalna abstrakcja, słuchałam i czekałam, kiedy już się to skończy. Nie przypadł mi do gustu, ani trochę. Warto przeczytać/wysłuchać, jak każdą książkę Mossa - mnie jednak nie chwyciła za serce. Nie musiała.

6/10

Tarot: Karta śmierci (2024)

 

"Paczka przyjaciół wynajmuje rezydencję na pustkowiu, by świętować urodziny Elise (Larsen Thompson). Szukając alkoholu, wyłamują zamek i pomimo zakazu otwierają drzwi, schodząc do piwnicy, gdzie odnajdują stare karty do tarota. Wiedząc, że korzystanie z cudzej talii przynosi pecha, Haley (Harriet Slater) kontunuuje, wróżąc wszystkim, jak i sobie. Po powrocie na kampus przebywającą samą w akademiku Elise niepokoją dobiegające ze strychu hałasy, a gdy próbuje je zlokalizować, pojawia się potworna Kapłanka..."

Słaby horror, nawet jak "dla nastolatków". Obejrzałam pod prasowanie - w innym przypadku szkoda czasu, serio.

3/10

"Kolory zła. Błękit" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Wolałby wzbudzać jej miłość, ale strach to też potężne uczucie

Nela Soba, przyszła studentka medycyny, nie wraca do domu po treningu biegowym. Jej ciało zostaje znalezione w Lasach Oliwskich, na prowizorycznym stosie z polan. Umierała przez wiele godzin, nie doczekawszy pomocy. Prokurator Leopold Bilski ma tym razem wyjątkowo trudne zadanie. Nela nie miała wrogów, nikomu się nie naraziła. Jedyny trop stanowi tabliczka znaleziona w miejscu zbrodni: „Zmarła śmiercią męczeńską”. Prokurator ściąga do współpracy psychologa sądowego Marcina Chraboła i palinolożkę Janinę Hinc. Wkrótce wychodzi na jaw, że podobna sprawa miała miejsce już wcześniej – w latach dziewięćdziesiątych – a winowajca nigdy nie został schwytany.

Błękit to emocjonalna opowieść o stracie. O śmierci, która porusza i przeraża. Zmienia świat na zawsze."

Silne postaci i przeszłość, która nie śpi – to znak rozpoznawczy serii Kolory zła. Książkę przeczytałam z przyjemnością, choć momentami miałam wrażenie, że niektóre opisy były zbędne. Książka jest idealna dla tych, którzy szukają nie tylko intrygi, ale i emocjonalnego zaangażowania.

"Nigdy nie jesteśmy bardziej niż w chwili bólu."

"Czasami (…) strata kasuje wszystkie wcześniejsze wybory. A czasami to właśnie ona nas w nich utwierdza. I sprawia, że stajemy się najlepsi, bo nigdy nie zatrzymujemy się w miejscu. Przez całe życie poszukujemy czegoś, co i tak na zawsze pozostaje nieuchwytne."

"Ale nie samo życie jest przecież ważne. Nie fakt, że można zaczerpnąć powietrza, a serce pompuje krew w żyłach. Najważniejsze jest to, jak to życie człowiek wypełnia. Co z nim robi. Co osiąga, co czuje, z czego się cieszy. Że kocha i jest kochany. Że w ogóle na po co żyć!"

"Zło nie zawsze ma twarz demona. Często wygląda jak niewinny, przerażony człowiek."

Na plus jest fakt, że autorka inspirowała się prawdziwą historią, a true crime jest mojemu sercu bliskie. Cała historia spójna, sentymentalny powrót do lat 90-tych, dobrze nakreślone postacie i cudowny Sopot. Warto przeczytać całą serię.

8/10