"Edukacja motyli" Donato Carrisi

 

"Bohaterka ścigana przez demony przeszłości.

Zagadkowa śmierć dziecka.

I mroczna wyprawa w głąb ludzkiej psychiki.

Donato Carrisi – najpopularniejszy włoski autor thrillerów – powraca z nową trzymającą w napięciu zagadką!

Serena, mieszkająca w Mediolanie brokerka nazywana w środowisku finansistów „blond rekinem”, odniosła zawodowy sukces i przez lata wiodła luksusowe życie bez zobowiązań, dopóki nie zaszła w ciążę z przypadkowym partnerem. Okoliczności zmusiły ją do urodzenia niechcianego dziecka, ale Serena nie zamierzała rezygnować z niezależności. Wychowywała córkę, zapewniając jej najlepsze możliwe warunki i unikając zbędnego zaangażowania emocjonalnego. Sześciolatkę wysłała na obóz narciarski do Szwajcarii. Po pożarze w schronisku, w którym zakwaterowano dziewczynki, ślad po jej dziecku zaginął.

Choć wszystko wskazuje na to, że córka Sereny nie żyje, ją samą zaczynają dręczyć niepokojące koszmary, a gdy po roku pojawiają się poszlaki wskazujące, że prawda jest o wiele bardziej skomplikowana, kobieta wraca na miejsce tragicznych wydarzeń i rozpoczyna prywatne śledztwo. Zagłębiając się w lokalne tajemnice odkrywa coraz bardziej przerażające fakty…"

Donato Carrisi znów udowadnia, że w ludzkiej duszy kryją się mroki, których nie chcemy poznać. Autor znakomicie łączy thriller psychologiczny z elementami filozoficznej refleksji oraz mistrzowsko buduje napięcie.

"Książki są jak ludzie - dodał - Czasem nie są tym, na co wyglądają. Czasem kryją tajemnice."

"Tajemnicą dobrych książek jest to, że nigdy nie kończą się wraz z ostatnią stroną. Wciąż brzmią ci w głowie niczym urzekająca muzyka."

"Nikt nie porywa sześcioletniej dziewczynki bez nikczemnego i zdrożnego celu."

"Kiedy znika twoje dziecko, przestajesz ufać światu. Ale najgorsze jest to, że przestajesz ufać sobie."

To historia o sile matczynej miłości, tajemnicach przeszłości i nieustannej walce o prawdę. Dawno nie czytałam tak psychologicznie popapranej historii. Ta książka ma szansę stać się moją ulubioną w dorobku autora.

8/10

"Ostatni dobry człowiek" A.J. Kazinski

 

"To przełomowy thriller, o którym najwięcej się mówi w tym sezonie: pasjonująca intryga przepojona mistycyzmem, nowatorski pomysł poszukiwania dobrych, a nie złych ludzi, mądra refleksja nad pojęciem dobra i jego miejsca we współczesnym świecie, matematyczna logika i rozbudowane, głębokie i zadziwiające postaci. "L`Indépendant"."

Bardzo ciekawa historia, trzeba myśleć podczas czytania, ale szczerze mówiąc kwestię odnalezienia ostatniego dobrego człowieka rozwikłałam dużo za szybko. Potem już nic nie zaskakiwało, ale dotrwałam do końca. 

"Nikt nie wątpi, że na świecie istnieje zło. I źli ludzie. Hitler. Stalin. Dlaczego więc nie mogą istnieć dobrzy? Trzydziestu sześciu sprawiedliwych, którzy usiłują przeważyć szalę. Ile kropel dobroci potrzeba, by utrzymać zło w ryzach? Może trzydzieści sześć wystarczy?"

"Najsprytniejszym posunięciem diabła jest to, że przekonał ludzi, że nie istnieje."

"Potwory też mają matki. Matki, które ich pocieszają i zapewniają, że robią dobrze."

"Tkwić w marzeniu, które nie może się spełnić, to jakby siedzieć w więzieniu."

Nie ma rosnącego napięcia, nie ma zaskakujących zwrotów akcji przez większą jej część. Dopiero pod koniec mamy pewne przyspieszenie i robi się ciekawiej. To wpłynęło na moją ocenę.

6/10

Łańcuch zbrodni (2006)

 

"Po śmierci ukochanego męża Maggie (Julie Benz) wraca do miasteczka, w którym się wychowała. Zamierza ufundować tam stypendium imienia zmarłego. Kobieta spotyka się z dawnymi znajomymi i dowiaduje się od nich o tajemniczych morderstwach, których ofiarami są jej szkolni koledzy i koleżanki sprzed lat. Maggie zaczyna podejrzewać, że śmierć jej męża może mieć związek z tymi zabójstwami. Postanawia sama wyjaśnić tę tajemniczą sprawę..."

Lekki "telewizyjniak", choć fabuła trochę zaskakuje na końcu. Mogłoby być więcej napięcia, a tak wyszło nudnawo. Jednak dla uroczej Julie, można się skusić.

5/10

Córka opiekuna wspomnień (2008)

 

"Nora i David są szczęśliwym młodym małżeństwem oczekującym potomka. David jest lekarzem-położnikiem i to on odbiera poród żony. Nora rodzi bliźniaki - chłopca i dziewczynkę. Jej mąż jako doświadczony lekarz od razu rozpoznaje że ich córka ma zespół Downa. Chcąc oszczędzić cierpień żonie, mówi jej że dziewczynka zmarła. Prosi Caroline - pielęgniarkę która asystowała przy porodzie - by wywiozła noworodka do zakładu dla dzieci upośledzonych. Caroline spełnia jego prośbę, ale widząc w jakiej biedzie i zaniedbaniu żyją dzieci w ośrodku - decyduje się zatrzymać dziewczynkę."

Pomimo wielu negatywnych opinii, film mi się podobał. Dość wzruszający. Jak to jedna decyzja, z naszego punktu widzenia słuszna, może zmienić i zniszczyć życie rodziny, bo kłamstwo potrafi prześladować długo.

7/10

"Przeprawa" Marek Stelar

 

"STYK MORZA I LĄDU. STYK POLSKI I NIEMIEC. W TAKIM MIEŚCIE MOŻE ZDARZYĆ SIĘ WSZYSTKO…

Świnoujście. Zima, jakiej nad morzem dawno nie było.

Bałtyk skuty lodem, mroźny północny wiatr i cofka. Aspirant Gośka „Margerita” Podrzycka obejmuje stanowisko szefa posterunku w rodzinnej dzielnicy po prawie dwudziestu latach nieobecności.

Gdy morze wyrzuca na brzeg ciało nagiej kobiety, Podrzycka musi podjąć niebezpieczną grę z własną pamięcią, w której kryją się bolesne wspomnienia wydarzeń z dzieciństwa. Zanużając się w nich, zaczyna rozumieć, że komuś bardzo zależy, by nie dotarła do prawdy.

Przeszłość Podrzyckiej coraz mocniej wdziera się w teraźniejszość – a to, co odkryje, może dramatycznie zmienić przyszłość."

Ta powieść to kryminał nie tylko o śledztwie, ale też o przeszłości, która nie daje spokoju. Czasem najtrudniejsze ślady zostają nie na miejscu zbrodni, a w człowieku. Zagadka, niespodziewane zrządzenia losu, zaskakujące odpowiedzi - to dobry materiał na świetny kryminał.

"Czuła się, jakby układała puzzle, ale nie tak, jak zwykle się to robi, wybierając klocki ze wszystkich rozrzuconych obok. Miała wrażenie, ze nie ma już żadnych, które mogłaby dopasować, a te, które już ułożyła, musiała praktycznie wyszarpywać ze wspomnień i od ludzi."

"Sukces odniosą nieliczni. Może dwoje, może pięcioro z tej gromadki. Reszta tu zostanie. Zostanie albo wyjedzie i wróci, nie wiadomo po co. Jak ona."

"Koty przywiozła ze sobą ze Szczecina. Adoptowała je dwa lata temu; dwa maluchy wniosły w jej życie trochę ciepła, którego nikt nie mógł albo nie chciał jej dać. Teraz spały obok siebie na pościeli."

Choć akcja nie jest może superszybka i unika niepotrzebnej brutalności, to stopniowanie napięcia i powolne odsłanianie kolejnych faktów skutecznie trzymają w niepewności. Historia jest spójna i przedstawiona w zwarty sposób, choć jak dla mnie mało prawdopodobna. 

7/10

Kołysz się, dziecino (2016)

 

"Laura (Regina Hall) i John (Morris Chestnut) Taylorowie są dobrze ułożonym i bogatym małżeństwem. Nie mogą posiadać jednak dzieci, więc wynajmują surogatkę. Jest nią młoda Anna (Jaz Sinclair), która wydaje się być kandydatką idealną. Wraz z postępującą ciążą dziewczyna coraz bardziej zaczyna przywiązywać się do dziecka, a z biegiem czasu jej zachowanie staje się coraz bardziej socjopatyczne."

Średni thriller. Do obejrzenia na raz i do zapomnienia. Takie guilty pleasure dla mało wymagających. Nic specjalnego.

4/10

"Czarna wdowa" S.K. Tremayne

 

"Nowy porywający thriller psychologiczny autora bestsellerowej powieści Bliźnięta z lodu.

Hotel Stanhope mieści się na malowniczej i odludnej wyspie Dawzy otoczonej ujściem rzeki Blackwater. Rzeki, w której kryje się zabójcza pułapka. Podczas hucznej imprezy z okazji otwarcia hotelu dochodzi do tragedii. Beztroska kąpiel kończy się śmiercią pięciorga gości porwanych przez zdradliwy prąd – Czarną Wodę.

Hannah, która pracuje w hotelu, była świadkiem tego wypadku, przez co nabawiła się panicznego strachu przed wodą i nie może opuścić wyspy. Uwięziona na Dawzy próbuje dociec, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy, i odkrywa mroczną tajemnicę. Okazuje się, że sama również nie jest bezpieczna…"

Do pewnego momentu książka jest bardzo interesująca i wciąga. Najsłabszy punkt to niestety zakończenie. Jest mega krótkie, pozostawia wiele niedopowiedzeń o wątki pojawiające się w historii.

"Jesień jest formą powolnej tortury."

"Czas jest tylko złudzeniem. Nigdy nie umieramy, tylko nam się wydaje. Pojawiamy się i znikamy jak ptaki w ciemności, regularnie cofamy się w nicość i wracamy do istnienia jak fala przypływu. Jesteśmy jak woda tej mrocznej rzeki, która nieprzerwanie zmierza w stronę niebytu."

"Potrzebuję snu. Zapomnienia, ucieczki od rzeczywistości. Chciałabym, żeby mój mózg był maszyną. Żebym mogła go wyłączyć jednym przyciskiem."

Książka miała ogromny potencjał, ale niestety wiele nie zagrało. Nie do końca rozumiałam również fobię głównej bohaterki. Ciekawy pomysł na fabułę, ale wykonanie nie pykło.

4/10

Służby specjalne (2015-)

 

"Gdy dochodzi do likwidacji elitarnych Wojskowych Służb Informacyjnych, politycy orientują się, że pozbawiono Polskę oczu i uszu. Zostaje stworzona nowa, tajna jednostka do zadań specjalnych. Trafiają do niej m.in. niepokorna, wyrzucona z ABW podporucznik (Olga Bołądź), kapitan, który wrócił z misji w Afganistanie (Wojciech Zieliński) oraz były pułkownik SB (Janusz Chabior). Pracując nad aferami z pierwszych stron gazet, będą musieli zmierzyć się z demonami przeszłości. Pewnego dnia odkryją, że tak naprawdę nie wiedzą dla kogo pracują."

Serial lepiej zrobiony od filmu. Co do treści, to każdy rozumie po swojemu, ale jest to dobrze zrealizowany, zagrany i zbudowany serial. Nie brakuje głupotek Vegi, ale poza tym to się naprawdę dobrze ogląda.

6/10

"Colette" Valérie Perrin

 

"Zawiłe ludzkie historie, pełna napięcia intryga i tajemnica, która do ostatniej strony wstrzymuje oddech czytelnikom.

Nikt nie umiera dwa razy…

A jednak...

Rok 2010. Agnes nie potrafi pogodzić się z porzuceniem przez męża, który odszedł do młodszej kobiety – tej samej, którą jako reżyserka sama wybrała na jego partnerkę w filmie. Kiedy zmaga się z zawirowaniami we własnym życiu, otrzymuje telefon z żandarmerii w burgundzkim miasteczku Gueugnon z informacją o śmierci jej ciotki, Colette Septembre. Problem w tym, że Colette zmarła już trzy lata wcześniej.

Agnes postanawia udać się do Burgundii i spróbować sama odkryć, kto tak naprawdę został wówczas pochowany na cmentarzu w Gueugnon. Wkrótce odkrywa, że nie znała swojej ciotki tak dobrze, jak sądziła i jak niewiele wiedziała o kobiecie, u której w dzieciństwie i młodości spędzała wakacje.

W prywatnym śledztwie pomagają jej dawni przyjaciele i detektyw z wydziału dochodzeniowego policji, osoby z tak ciekawą historią, że każde z nich mogłoby być bohaterem oddzielnej powieści. Razem odkrywają wiele zaskakujących rzeczy na temat ciotki, na przykład to, że była fanką lokalnej drużyny piłkarskiej, która w 2000 roku nieoczekiwanie dostała się do finału Pucharu Ligi Francuskiej i wygrała ze słynnym Paris Saint-Germain.

Rozwikłanie zagadki i dopasowanie do siebie fragmentów układanki, obejmującej losy wielu ludzi – w tym również Agnes – wiąże się z tajemniczym zniknięciem jej ciotki na kilka dni po tym legendarnym meczu. A wskazówek, gdzie szukać prawdy, udzieli sama Colette Septembre."

Tak długo "chodziła za mną" ta książka, że w końcu przestałam ją ignorować i ją odsłuchać. I, szczerze mówiąc, nie rozumiem jej fenomenu. Nie chodzi o to, że nie doceniam literatury pięknej. Nie doceniam książek, które w jakiś sposób mnie nudzą i nużą. No nie zachwyciła mnie ta książka.

"Nie ma nic gorszego, niż stracić kogoś, kto nie umarł, kto żyje, ale przestał być sobą."

"Okrutnych ludzi często porównuje się do zwierząt. Mówi się: „Postępują jak zwierzęta". Ale nigdy żadne zwierzę nie dorówna ludziom w okrucieństwie."

"Gdy samotność jest twoją najlepszą przyjaciółką, nie jest ani smutna, ani ciężka do zniesienia, jest wynikiem twojej decyzji."

"Słowa, które człowiek zbyt długo powstrzymuje, wymykają się czasem wbrew woli. Trudno kontrolować emocje."

Słucha się lekko, akcja idzie do przodu, ale im dalej, tym częściej łapałam się na myśli: po co to wszystko? Wiele wątków wydaje się zbędnych, naciąganych, momentami wręcz niewiarygodnych. No nie jest to powieść, którą zapamiętam na dłużej.

5/10

Nie słuchaj ich (2020)

 

"Daniel (Rodolfo Sancho), Sara (Belén Fabra) i ich syn Eric (Lucas Blas) wprowadzają się do starego domu na prowincji. Chłopiec od początku nie czuje się dobrze w nowym miejscu, dodatkowo słyszy wokół siebie dziwne głosy. Jednak rodzice nie przywiązują do tego większej wagi. Po tragicznej śmierci Erica, Daniel rozpoznaje w radio głos syna. Mężczyzna postanawia zwrócić się o pomoc do eksperta i autora książek o nadprzyrodzonych zjawiskach, Germána Redondo (Ramón Barea)."

Solidny straszak. Jest sporo mrożących krew w żyłach scen. Scenariusz i fabuła są jednak nieco schematyczne. Film, jakich wiele. Aktorstwo nie najgorsze. Hiszpański horror do obejrzenia i zapomnienia.

6/10