"Cudze oddechy" Paweł J. Sochacki

 

"Rok 1963. Stojąca u progu dorosłości Olimpia zaczyna mierzyć się z powojennymi traumami oraz skrywanymi przez bliskich sekretami. Wychowana w biedzie i atmosferze niedomówień przez schorowaną matkę i skrytą ciotkę, stara się odkryć swoją niejasną tożsamość. Gdy w niewyjaśnionych okolicznościach ginie jej szkolna koleżanka, złudne poczucie bezpieczeństwa w poniemieckim mieście znika na zawsze.

Doświadczone życiowo kobiety postanawiają opuścić miasto i zamieszkać w opuszczonym domu w Leśnych Pąkach, z dala od podejrzliwych spojrzeń i krzywdzących szeptów starych kobiet. Po maturze Olimpia podejmuje pracę w PGR-ze, gdzie odkrywa zarówno blaski, jak i cienie socjalistycznego ładu pracy oraz głęboko zakorzenione nierówności społeczne. Za zarobione pieniądze planuje wyjazd do Poznania, by zapewnić matce – posądzanej o opętanie – odpowiednie leczenie. Niespodziewanie staje przed wyborami, które na zawsze odmienią jej zatroskane serce.

Cudze oddechy to dojrzała i błyskotliwa opowieść o dziedziczeniu nastrojów, przedmiotów i ziemi, która skrywa w sobie niejednoznaczną przeszłość. Nostalgia splata się tu z realizmem PRL-owskiej prowincji, odsłaniając jej surowe piękno, budząc grozę i uśpioną namiętność."

Dość sceptycznie podchodziłam do książki, wzięłam ją z bibliotecznej półki z lekką dozą niepewności. Jednak jakie było moje zaskoczenie podczas czytania! Uważam to spotkanie literackie za jak najbardziej udane. Jeżeli ktoś lubi książki z kręgu literatury pięknej z nutą historii - będzie usatysfakcjonowany tą pozycją.

"Widziała też, że dobre jest to, co nie wymaga walki."

"Powojenne realia, pełne biedy, strachu i głodu, nie zachęcały do świętowania końca wojny. Nie wszyscy doceniali wolność w obliczu wielkiego niedostatku żywności."

"Czuła, że żal bywa gorszy od nienawiści. Rozżalone serca i umysły kotłują się w istotach, pozostając przy duszach nawet wtedy, gdy odchodzą do nieba. Nienawiść rozlicza się w piekle, żal zostaje z nimi w niebie."

"Strach czai się pod każ­dym ka­mie­niem, za każ­dym za­krę­tem, za każ­dym drze­wem. Ale sam w sobie nie jest zły, nie można tylko po­zwo­lić, by obez­wład­nił umysł i ciało. Strach uczy roz­wa­gi i po­ko­ry, ale nie może stać się na­szym sta­łym to­wa­rzy­szem."

To opowieść o traumach z przeszłości i nierównościach społecznych. Czasem bolesna, czasem kojąca. Wojna krzywdziła na wiele różnych sposobów i to też autor pokazuje. Zaskakuje i wzbudza szereg emocji. A po zamknięciu ostatniej strony zmusza do refleksji.

8/10

"Słodki obłęd" Jodi Picoult, Jennifer Finney Boylan

 

 "Dwie historie, jedno złamane serce i jedno utracone życie. Nie oderwiesz się od lektury.

Olivia doskonale wie, jak to jest zaczynać od nowa. Jej idealne życie rozsypało się w proch, gdy wraz z dzieckiem odeszła od męża i wróciła do rodzinnego miasta, gdzie przejęła pasiekę po ojcu. Sama wychowała syna, a teraz Asher jest już dorosły i zakochuje się w nowej dziewczynie w szkole.

Lily też wie, jak to jest zostawić wszystko za sobą z nadzieją, że uda się zapomnieć o przeszłości. Dzięki relacji z Asherem po raz pierwszy od dawna czuje się szczęśliwa, ale nie jest pewna, czy może mu całkowicie zaufać.

Wszystko zmienia się, gdy Olivia dostaje telefon, że Lily nie żyje, a Ashera przesłuchuje policja. Kobieta jest przekonana o niewinności syna, ale wraz z postępem śledztwa uświadamia sobie, że Asher nigdy do końca nie był z nią szczery."

W powieści życie dwóch rodzin rozpada się na kawałki. Czy kiedykolwiek będzie można je posklejać? Jest to powieść, która zachęca czytelnika do rozważań na temat miłości. Za co kochamy drugą osobę? Czy miłość ma płeć? Trudne pytania i rozważania nad różnymi scenariuszach odpowiedzi są bardzo charakterystyczne dla Picoult. Pokazuje ona czytelnikowi, że każda sytuacja jest inna, a generalizowanie jest szkodliwe.

"Każdy ma prawo czuć to co czuje."

"Nasze dzieci to szczęście, którego nie doceniamy, w myśl głupiego założenia, że będą, dopóki my jesteśmy, chociaż nikt nie daje na to gwarancji."

"Zakochujesz się na śmierć, na amen, tracisz głowę i wpadasz po uszy. To chwila na szczycie rollercoastera, gdy serce podchodzi ci do gardła. Chwila, gdy skaczesz z klifu do oceanu. Świadomość, że tracisz grunt pod nogami, gdy nie trafiasz stopą w szczebel drabiny, kiedy łamie się gałąź, na której siedzisz, kiedy spadasz z łóżka. Czego nie mówią ci o zakochaniu: nie zawsze masz miękkie lądowanie. Lecisz i czasem się połamiesz."

Bardzo podobało mi się, w jaki sposób zostało przedstawione środowisko osób transpłciowych. Autorki w delikatny sposób przybliżają nam problemy, z którymi się one zmagają. Nie są nachalne, są uważne. Świetna, kipiąca różnymi emocjami, powieść, od której nie mogłam się oderwać. Autorki wspaniale przeplatają ze sobą różne, trudne tematy, a wszystko to podane z dodatkiem wątku sensacyjnego.

8/10

"Zombie" Wojciech Chmielarz

 

"Adam Górnik – młody błyskotliwy prokurator. Kochający mąż i troskliwy ojciec. Wzorowy obywatel. Jeden z najmłodszych zabójców w Polsce. Kiedy miał piętnaście lat, zamordował szkolnego kolegę, chuligana i postrach innych uczniów, Filipa „Korsarza” Korsarskiego, uderzając go młotkiem w głowę.

Wiele lat później dostaje wezwanie; jest przekonany, że wreszcie odkryto zwłoki jego ofiary. Teraz będzie mógł poprowadzić śledztwo we własnej sprawie i ostatecznie zatuszować zbrodnię. Jednak na miejscu znajduje ciało zabitej parę dni wcześniej dziewczynki. Szczątki Korsarza zniknęły. Czyżby wrócił zza grobu, żeby się zemścić?

Zaczyna się gra z zabójcą, którego okrucieństwo przekracza ludzką wyobraźnię. Górnik musi rozwiązać zagadkę potwora z przeszłości, odnaleźć go i powstrzymać. Wynajmuje detektywa Dawida Wolskiego, znanego z niekonwencjonalnych metod działania i wątpliwej etyki zawodowej.

Zombie to najmroczniejszy polski kryminał ostatnich lat. Nic nie jest tu czarno-białe, wir przemocy wciąga winnych i niewinnych, z pokolenia na pokolenie, a wśród kłamstw i ułudy trudno odróżnić prawdę od fałszu i wrogów od przyjaciół. Przetrwają tylko najsilniejsi i najbardziej bezwzględni…"

Kolejna mocna książka w wykonaniu Chmielarza. Autor zdecydowanie umie w mroczny i gęsty klimat, zagadki, napięcie i zaskoczenie. Jest świetna fabuła, jest intryga, są genialnie nakreśleni bohaterowie. Czego chcieć więcej? (Oczywiście, że książek autorstwa Wojciecha i czasu na ich czytanie!)

"Podobno najbardziej żałujemy tych rzeczy, których nie zrobiliśmy. Kłamstwo. Najbardziej żałujemy tego, czego się nie da naprawić."

"A jeśli ci na czymś zależy, sam musisz sobie to wywalczyć, a nie oczekiwać, że ktoś ci to da."

"Są w życiu takie chwile, które decydują o tym , jak będzie wyglądać twoja przyszłość. To była jedna z nich. Chciałabym zobaczyć, co by się stało, gdyby jedno z nas miało trochę więcej odwagi. Może nic. A może wszystko."

"Można kogoś zabić i o tym zapomnieć. Tak, jak się zapomina o włączonym żelazku, niezamkniętych drzwiach, nieodebranej paczce na poczcie."

Bardzo dobrze się czytało, wciągnęła od pierwszych stron. Ciekawe opisy Gliwic, Katowic i Śląska, do tego trochę gwary i realnych problemów zdarzających się na tym terenie. No tej książki nie da się odłożyć, zanim się jej nie skończy.

8/10

"Podpalaczka" Stephen King

 

"Charlie McGee jest dzieckiem wyjątkowym, obdarzonym nadludzkim darem: zdolnością pirokinezy. Potrafi siłą woli rozniecić ogień.

Rodzice dziewczynki, Vicky i Andy, uczestniczyli kiedyś jako ochotnicy w eksperymencie sponsorowanym przez tajną amerykańską agencję rządową działającą przy CIA, zwaną Sklepikiem. Rzekomo nieszkodliwa substancja o nazwie Próba Sześć, którą pozwolili sobie wstrzyknąć, spowodowała nieodwracalne zmiany w ich ciałach. Po jej przyjęciu oboje zostali wyposażeni w niezwykłe talenty: zdolność do telekinezy i telepatii.

Daleko idące skutki eksperymentu kładą się cieniem na życiu poddanej nieustannej obserwacji rodziny McGee, zmieniając je w koszmar. Po zamordowaniu Vicky przez agentów Sklepiku Andy, w obawie, że córka stanie się królikiem doświadczalnym CIA, decyduje się na ucieczkę.

Pościg za dwójką zbiegów prowadzi John Rainbird, zabójca na usługach Sklepiku, dla którego uśmiercenie dziecka staje się celem samym w sobie.

Zdaniem naukowców Charlie mogłaby wywołać eksplozję atomową…

Czy użyje swojej mocy, by ocalić siebie i ojca?"

Ciekawy pomysł na fabułę. Głównym tematem książki jest zmaganie jednostek się z bezdusznymi służbami specjalnymi USA, które nie cofną się przed niczym, by zapobiec ujawnieniu tajemnicy o nieudanym eksperymencie naukowym.

"Bóg kocha sprawiać, by ludzie łamali przysięgi. To powoduje, że czują się odpowiednio mali, że znają swe miejsce na świecie, i wiedzą, ile mają samokontroli."

"Żyje się krótko, a potem umiera i znaleźliśmy się na ziemi po to, by pomagać sobie nawzajem."

"Czasami, kiedy jest źle, musisz robić rzeczy, których nie zrobiłabyś nigdy, gdyby wszystko szło dobrze."

"Jego myśli były jak maleńkie srebrne rybki pływające we wszechogarniającym basenie tęgiego bólu."

Całość książki ma klasyczny Kingowski styl. Historia wciągająca, nawet jeśli bohaterowie są "uwięzieni". Momentami czyta się szybciej, z zapartym tchem, byle tylko przekręcić kartkę i dowiedzieć się, co będzie dalej. 

7/10

Odnaleźć córkę (2025)

 

"Córka byłej żołnierki zostaje porwana. Wciągnięta w przestępczy półświatek kobieta, ścigana przez policję i wojsko, walczy o uratowanie swojego dziecka."

Strasznie kiczowaty i absurdalnie przerysowany film. Milla już nie wygląda po tych wszystkich operacjach. Ten kult strongwomen już trochę męczy umysłowo.

4/10

Tom Clancy: Jack Ryan - Wojna duchów (2026)

 

"W nowym filmie Jack Ryan niechętnie wraca do świata szpiegostwa, gdy międzynarodowa tajna misja ujawnia śmiertelny spisek, zmuszając go do konfrontacji z nieokiełznaną jednostką operacji specjalnych pod ogromną presją czasu. Działając w czasie rzeczywistym, gdy stawką jest ludzkie życie, a zagrożenie narasta z każdą chwilą, Jack ponownie łączy siły z doświadczonym agentem CIA Mikiem Novemberem (Michael Kelly) oraz byłym szefem CIA Jamesem Greerem (Wendell Pierce). Ich wspólne doświadczenie to jedyna przewaga w starciu z przeciwnikiem, który zna każdy ich ruch. Wspierani przez nieoczywistą nową partnerkę – niezwykle bystrą agentkę MI6 Emmę Marlowe (Sienna Miller) – Jack i jego zespół poruszają się w zdradzieckiej sieci intryg, mierząc się z przeszłością, którą już dawno uznali za zamkniętą. To najbardziej osobista i ryzykowna misja, z jaką kiedykolwiek przyszło im się zmierzyć."

Jak lubię serię książek z Jackiem Ryanem, tak ten film mnie mega zawiódł. Bo naprawdę trudno zepsuć film na podstawie tych książek - a tu się twórcom udało. I przez większość czasu miałam wrażenie, że to dłuższa reklama Dubaju z jakąś fabułą i większym budżetem. Niestety.

4/10

Drama (2026)

 

"Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne."

Bardzo obiecujący film i nie zawiodłam się oglądając go. Pokazuje on to, jak bardzo nasze moralne oceny bywają oparte na emocji, symbolu i wyobrażeniu zła, a nie na rzeczywistych konsekwencjach czynów. Temat, na którym oparta jest ta historia, jest naprawdę bardzo mocny. Dotyka jednej z najbardziej bolesnych traum. Jeden cytat z filmu idealnie go podsumowuje: "Czy miłość oznacza akceptację całego człowieka, również jego najciemniejszych fragmentów przeszłości, czy raczej opiera się na wygodnej selekcji tego, co chcemy o nim wiedzieć?". Poleca się uwadze.

7/10

"Londyńskie zasady" Mick Herron

 

"Nie przestajesz być szpiegiem tylko dlatego, że wypadłeś już z gry.

W siedzibie brytyjskiego wywiadu przy Regent’s Park Claude Whelan – nowe Pierwsze Biurko – boleśnie zaznajamia się z tajnikami swojej roboty.

Whelan ma chronić premiera znajdującego się w ogniu krytyki, co nie przychodzi mu łatwo, bo sam jest atakowany ze wszystkich stron: przez kontrowersyjnego deputowanego, który doprowadził do referendum w sprawie Brexitu, a teraz ma chrapkę na Downing Street 10; przez żonę tego polityka, felietonistkę tabloidu, pogrążającą go w swoich artykułach; a już najbardziej przez Lady Di Taverner, swoją zastępczynię, która czyha na jego najmniejsze potknięcie. Na domiar złego krajem wstrząsa seria pozornie niepowiązanych ze sobą zamachów terrorystycznych.

Tymczasem Slough House – ostatni przystanek dla szpiegów w odstawce – zmaga się z własnymi problemami: nieprzepracowaną żałobą, uzależnieniami, paraliżem decyzyjnym i niepokojącymi podejrzeniami, że nowy kolega jest psychopatą. A już niedługo kulawe konie po raz kolejny odkryją swoją największą moc: sprawianie, by każda zła sytuacja stawała się o wiele, wiele gorsza."

Pierwsze moje spotkanie z Autorem, a to już 5 część serii. Czy mnie zachęciła do przeczytania poprzednich? Być może. Spodobały mi się wykreowane przez autora postacie, którym nie do końca się wszystko udaje, ale koniec końców, po wzlotach i upadkach, udaje im się uratować Londyn.

"To była kwestia równowagi. Albo żyje się w demokracji i akceptuje fakt, że pewne swobody wiążą się z konkretnymi niebezpieczeństwami, albo decyduje na system polegający na opresji na pełną skalę, która znacznie ogranicza okazje do nieoficjalnych rzezi, ale może w sposób istotny zwiększyć szanse na te oficjalne."

"Czyżby jeden z was, żartownisiów, położył pierdzącą poduszkę na moim krześle? Nie? Cóż, w takim razie po prostu się spierdziałem - Lamb rozparł się wygodnie i spojrzał na nich, promieniejąc dumą."

"River nie czuł się dobrze z tym, że ma używać samochodu Ho bez pozwolenia. Czuł się z tym fantastycznie."

Ogromnym plusem jest możliwość czytania sagi bez narzuconej kolejności. Pomimo braku znajomości poprzednich tomów i bohaterów, wystarczyło zaledwie kilkanaście stron, by bez problemu odnaleźć się w ich historii. Intrygi potrafią trzymać w napięciu do ostatniej strony. Autor ma fajny i lekki styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się niezwykle szybko.

7/10

"Labirynt" Remigiusz Mróz

 

"W odciętym od świata pensjonacie dochodzi do zabójstwa, w którym każdy może okazać się sprawcą.

Rok 2006. Młoda prokuratorka, Beata Drejer, rozpoczyna karierę w organach ścigania pod okiem doświadczonego śledczego, Gerarda Edlinga. Uczy się od niego sztuki, w której jest on pionierem – czytania mowy ciała.

Podczas wyjazdu szkoleniowego sztorm odcina od świata ośrodek na Mierzei Wiślanej, w którym się zatrzymują – a w zamkniętym od środka pokoju zostają odkryte zwłoki nastolatka.

Szybko staje się jasne, że sprawcą jest któryś z uczestników. Problem w tym, że wszyscy są związani z organami ścigania i znają sposoby na uniknięcie wykrycia. Żadne z nich nie miałoby jednak powodu, by odebrać życie dziecku.

Kto więc zaatakował ofiarę? Dlaczego? I jakim cudem pozostawił zarówno drzwi, jak i okna zamknięte od wewnątrz?"

Mróz potrafi grać na emocjach - nie można mu tego odmówić. Najbardziej mnie w tej książce ujęła atmosfera - poczucie zagubienia, napięcia i narastającej presji. Czytając miałam wrażenie, jakbym sama znalazła się w tytułowym labiryncie. 

"(…) martwienie się przypomina bujanie się na huśtawce. Niby się poruszasz, ale nie naprzód."

"Cisza nie była spokojna — była ciężka, pełna niedopowiedzeń. Tak jakby ściany wiedziały więcej niż ludzie."

"Spojrzenia innych były jak zagadki bez klucza. Każde coś ukrywało, każde sugerowało, że nie wszystko zostało powiedziane."

"Każda decyzja była jak skręt w korytarzu, w którym nie było znaków. Tylko intuicja i konsekwencje."

Ciekawy pomysł z tytułowym labiryntem. Myślę jednak, że mógł być on poprowadzony nieco lepiej, ciekawiej, bardziej interesująco. Mam wrażenie, że Autor nie wykorzystał całego jego potencjału. Niemniej czytało się bardzo dobrze i szybko. 

6/10

Ministranci (2025)

 

"Grupa nastoletnich ministrantów, sfrustrowana obojętną postawą dorosłych i instytucji Kościoła wobec niesprawiedliwości społecznej, postanawia wdrożyć własny, nietypowy plan odnowy moralnej. Uzbrojeni w młodzieńczy bunt i własną interpretację Pisma Świętego zakładają podsłuch… w konfesjonale, aby lepiej poznać swoich sąsiadów. Zamaskowani niczym Zorro i z ambicjami na miarę Robin Hooda, stają się sędziami w swoim osiedlowym świecie, pomagając potrzebującym i wymierzając kary za grzechy. Jednak ich misja zamienia się w niebezpieczną grę, a chłopcy, stosując własny, idealistyczny kodeks honorowy, zaczynają balansować na cienkiej granicy między dobrem a złem. Prawdziwe życie blokowiska miesza się z misją wprost z komiksów o superbohaterach, ale zamiast peleryn, bohaterowie noszą komże."

Opowieść o dojrzewaniu w kraju, w którym słowa o miłości bliźniego, solidarności czy prawdzie są wciąż głośno wypowiadane, a jednocześnie nieustannie zdradzane w praktyce. Ten film to przede wszystkim próba zabrania głosu w dyskusji o odpowiedzialności instytucji, rodziców i całej wspólnoty za tych, którzy dopiero uczą się rozróżniać, czym naprawdę jest dobro a czym zło. Niesamowicie mnie miejscami rozczulił, rozbawił, zestresował i wzruszył. Świetnie napisany i zagrany film, chapeau bas dla Nadii Lebik za obsadzenie tak wiarygodnej młodzieży!

8/10