"Sundial" Catriona Ward

 

"Nie możesz uciec przed tym, co masz we krwi…

Wszystko, czego Rob chciała, to normalne życie. Mąż, dwoje dzieci i ładny dom na przedmieściach zdają się świadczyć o tym, że jej się udało. Ale kobieta boi się o swoją najstarszą córkę, Callie, która zbiera drobne kości i szepcze do wyimaginowanych przyjaciół. Rob dostrzega w dziewczynce mrok, który przypomina jej o przeszłości, od której uciekła. I boi się o bezpieczeństwo drugiej córki.

Kobieta postanawia zabrać Callie do domu swojego dzieciństwa, do Sundial, położonego głęboko na pustyni Mojave. Tam będzie musiała dokonać strasznego wyboru.

Sundial w nieoczywisty sposób opowiada o toksycznych relacjach i ucieczce przed przeznaczeniem, która nie zawsze jest możliwa. Niekiedy trzeba dotrzeć w otchłań przeszłości, by uratować przyszłość. Taka podróż jednak mało kiedy obywa się bez ofiar."

Jest to opowieść tajemnicza, mroczna i pokazuje, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Wybory, których w ciągu swojego życia dokonała główna bohaterka były podyktowane trudnymi sytuacjami, jakie spotkały ją w jej życiu. Ale żeby to zrozumieć, trzeba przeczytać całą książkę.

"Gdy coś ci zagraża, możesz zrobić trzy rzeczy: uciekać, walczyć albo spróbować się z tym zaprzyjaźnić."

"Dzieci to lustra odbijające wszystko, co im się przytrafia. Dlatego trzeba otaczać je dobrem."

"Zawsze zaglądaj pod spód, a możliwe, że znajdziesz coś, czego się nie spodziewałaś..."

"To okropne uczucie, kiedy wszystko wokół zdaje się metaforą twojego życia."

Książka jest dla tych, którzy lubią mroczne historie z nieoczywistymi elementami. Historia w głównej mierze skupia się na przeszłości Rob. A przeszłość ta jest naprawdę szokująca, wręcz nierealna. Z końcem książki wszystko wskakuje na swoje miejsce i wiele wątków się zamyka. Naprawdę ciekawa pozycja.

6/10

"Chwilowa anomalia. O chorobach współistniejących naszego świata" Tomek Michniewicz

 

"Znajomy negocjator policyjny powiedział mi kiedyś: „Obserwuj ludzi, gdy wszystko wokół się wali. W chwilach kryzysu dużo można zobaczyć”. Gdy więc wybuchła pandemia, obserwowałem uważnie. I robiłem notatki.

Sytuacja globalnego zagrożenia odsłoniła wiele chorób współistniejących, które trapią naszą cywilizację: ignorancję, komunikacyjny chaos, destrukcyjną siłę fake newsów, nieprzygotowanie rządów i nas samych na kryzys, irracjonalne reakcje stadne, władzę w rękach nieodpowiedzialnych ludzi... Jak to wszystko się dla nas skończy?

Ta książka to zapis rozmów ze specjalistami, którzy ze swoich obserwacji wyciągają wnioski na przyszłość. Psycholog konfliktu szkolący siły specjalne, politolożka, klimatolog, analityk spraw międzynarodowych, profesor ekonomii, socjolożka, preppers i inni eksperci w swoich dziedzinach pokazują, w jak fatalnej sytuacji się znaleźliśmy."

Jak dla mnie świetna i wciągająca książka o problemach oraz wyzwaniach współczesnego świata. W większości wątków pandemia stanowi jedynie wyzwalacz do rozpoczęcia dyskusji i dalszego poszerzania tematu. Co ważne - w książce nie ma żadnych teorii spiskowych.

"Możliwe też, że pandemia koronawirusa spowoduje głębsze przeformatowanie naszych potrzeb - zaczniemy się zastanawiać, co jest nam faktycznie konieczne do życia, a bez czego możemy się obejść, i to może nie najgorzej. Już wcześniej zaczęliśmy kwestionować, czy służy nam bezrefleksyjny konsumpcjonizm i dotychczasowa gospodarka "bulimiczna" - jedz, wymiotuj i znowu jedz, czyli: kupuj, wyrzucaj i znowu kupuj, choćby na kredyt."

"Teoria spiskowa łączy jednoczynnikowe wyjaśnienie z ładunkiem emocjonalnym. Ktoś jest winny, ktoś się dorobił, ktoś na tym skorzystał. To jest źródło teorii spiskowej. A za jej rozpowszechnianie odpowiada odwieczny mechanizm plotki - przekazania wieści z ust do ust."

"Sprzeczne sygnały dają nam jakby zgodę na dokonywanie osobistych wyborów na podstawie tego, co nam się wydaje."

Tematyka bardziej niż na czasie. Książka świetna. Dobry oddech od medialnego szumu. Pozwala spojrzeć na 2020 rok z nieco odleglejszej perspektywy. Zadziwiające, w jaki wzór potrafią ułożyć się połączone punkty.

8/10

"Wiem o wszystkim" Aleksandra Śmigielska

 

"Trzy kobiety, trzy sekrety. Jedna mroczna prawda.

Bydgoszcz, początek upalnego lata. Weronika, ofiara toksycznego związku, samotnie wychowuje syna. Ewa obawia się, jak kryminalna przeszłość męża wpłynie na przyszłość ich nastoletniej córki. Janina, teściowa Ewy, by zapewnić sobie oraz swojej rodzinie dostanie życie, posunie się do wszystkiego.

Ich losy nieoczekiwanie splatają się, gdy na podwórku kawiarni Ewy zostają znalezione zwłoki. Wszystko wskazuje na brutalne morderstwo. Jednocześnie anonimowy profil na Instagramie publikuje zdjęcia z miejsca zbrodni. Sugeruje też, że zna tożsamość zabójcy…

Każda z kobiet nosi w sobie mroczną tajemnicę. Każda desperacko pragnie ochronić to, co jest jej najdroższe.

Czy chroni również mordercę?

Wiem o wszystkim to thriller o mrocznej stronie miłości, destrukcyjnych mężczyznach i cenie, jaką musimy zapłacić za sekrety. Bo czasem największym zagrożeniem jest dla nas to, co sami ukrywamy."

Przyznam, że ta książka zwyczajnie mi się dłużyła. Niby fajny pomysł, niby przemyślana intryga, niby zakończenie zadziwiające – jednak wykonanie kuleje. Książka jest przegadana i mało ciekawie napisana. Brakowało mi dreszczyku emocji.

"Tego właśnie w życiu Weroniki brakowało - świadomości, że coś jest, że będzie już zawsze, że nie wywróci się pod wpływem lekkiego podmuchu wiatru."

"Atmosfera była napięta i niezręczna, jakby tuż przed spektaklem reżyser zamienił aktorów rolami, które może nawet już im obrzydły, jednak do nowych nie zdołali jeszcze przywyknąć."

"Może gdyby była inna, wszystko jeszcze by się ułożyło. Ale co dokładnie kryje się pod słowem "inna" i jaka powinna być - nie miała pojęcia. Wiedziała tylko, że nosi w sobie jakieś deficyty, fabryczną wadę. Tę, którą dostrzegali już jej rodzice. Tę, której Weronika nie potrafiła ani ukryć, ani naprawić."

Początkowo fabuła wydaje się bardzo zawiła i wielowątkowa - każda z kobiet coś ukrywa. Szczerze mówiąc uważam, że fabuła była nieco zbyt zawiła. Pozornie mała objętość książki szybko mnie zaskoczyła wielowarstwowością fabularną, jednak ta nie wypadło na plus książce. Miałem ogromne oczekiwania co do tej książki, stąd mój lekki zawód.

5/10

Nocny pościg (2015)

 

"W życiu brooklińskiego gangstera i niezawodnego płatnego zabójcy Jimmy’ego Conlona (Neeson), niegdyś znanego jako Grabarz, bywało już lepiej. 55-letniego gangstera, starego przyjaciela bossa mafii Shawna Maguire’a (Harris), prześladują nie tylko grzechy przeszłości, lecz także zawzięty detektyw, który przez ostatnie 30 lat nieustannie depcze mu po piętach. Wydaje się, że tylko whisky może ukoić jego nerwy. Gdy jednak jego dawno niewidziany syn Mike (Kinnaman) staje się celem, Jimmy musi dokonać wyboru pomiędzy swoją przestępczą rodziną, a synem, którego porzucił wiele lat temu. Mike musi uciekać. Jedynym sposobem, w jaki Jimmy może odpokutować za błędy przeszłości, może okazać się uchronienie syna przed losem, jaki według Jimmy’ego jest pisany jemu samemu - znalezienie się po złej stronie lufy pistoletu. Jimmy nie ma dokąd uciec, a w ciągu jednej nocy musi podjąć decyzję, komu jest winien lojalność."

Świetny film akcji, mimo faktu, że taka banalna historia powtarza się w wielu filmach. Napięcie budowane jest od samego początku i trwa do końca, bardzo dobre dialogi. Historia całkiem przewidywalna, ale przynajmniej cały czas coś się dzieje. Dobre role Liama Neesona i Eda Harrisa.

7/10

"Dziki, mroczny brzeg" Charlotte McConaghy

 

"Na krańcu świata, pośród ciszy i sztormów, rodzina strzeże przyszłości, która z każdym dniem staje się coraz mniej pewna. Aż morze wyrzuca na brzeg kobietę — i nic już nie pozostaje na swoim miejscu.

Shearwater, niewielka wyspa u wybrzeży Antarktydy, to dziś niemal całkowite pustkowie. Z dawnego centrum badań pozostał jedynie bank nasion i ostatnia rodzina, której powierzono zadanie dopilnowania, by bezcenny zbiór trafił w bezpieczne miejsce. Dominic Salt i jego troje dzieci żyją tu w izolacji, każde z nich zmagając się z tym, co utracili — i z tym, czego wciąż nie potrafią wypuścić z rąk.

Gdy podczas gwałtownej burzy na brzeg trafia nieznajoma, wszystko zaczyna się zmieniać. Rowan — zraniona i niechętna do zwierzeń — powoli zyskuje ich zaufanie. Ale jej obecność rodzi też pytania. Kim naprawdę jest? I co tak naprawdę dzieje się na wyspie?

W miejscu, gdzie każda decyzja może zaważyć na przyszłości świata, bohaterowie będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, czy można zaufać komuś, kto sam czegoś się boi — i czy możliwe są jeszcze nowe początki."

Mądra i głęboka powieść. Najbardziej urzekającą cechą tej powieści jest jej klimat. Autorka w wyjątkowy sposób przenosi nas na surową, nieprzyjazną człowiekowi wyspę na krańcu świata.

"Ale takie jest życie. Musimy kochać całym sobą, wiedząc, że obiekty naszych uczuć umrą."

"To naprawdę cholernie smutne, że trzeba coś utracić, żeby pojąć prawdziwy sens miłości."

"Patrzę na nią w zdumieniu, nie wiem, jak to możliwe, że ktoś mógłby się tak bardzo mylić. Czuję coś wręcz przeciwnego. Czuję się uwięziona w stracie, we wspomnieniach, w zmarnowanym czasie."

Z tej powieści można wiele wynieść i nad wieloma sprawami się zadumać. Nie jest to książka, o której szybko zapomnę. Przestrzeń opisana przez Autorkę jest przepiękna! Pomimo surowości i poczucia zagrożenia, trudno nie dostrzec również jej kruchości. Autorka pisze o świecie w obliczu katastrofy ekologicznej, o ludziach zdolnych niszczyć wszystko, po to, by się wzbogacić. W tej historii można odnaleźć własne lęki dotyczące ginących gatunków. Zdecydowanie warto przeczytać tę powieść.

8/10

Sprawiedliwość owiec (2026)

 

"George Hardy (Hugh Jackman) to pasterz, który kocha swoje owce i hoduje je wyłącznie dla wełny. Każdej nocy czyta im na głos kryminały, udając, że owce je rozumieją, nie podejrzewając, że nie tylko je rozumieją, ale także godzinami dyskutują o tym, kto jest sprawcą zbrodni.

Kiedy George zostaje znaleziony martwy w tajemniczych okolicznościach, owce od razu zdają sobie sprawę, że było to morderstwo i uważają, że wiedzą wszystko o tym, jak je rozwiązać. Z drugiej strony lokalny policjant Tim Derry (Nicholas Braun) nigdy w życiu nie rozwiązał poważnej zbrodni, więc owce dochodzą do wniosku, że będą musiały rozwiązać ją same - nawet jeśli oznacza to opuszczenie swojej łąki po raz pierwszy i zmierzenie się z faktem, że świat ludzi nie jest tak prosty, jak wydaje się w książkach."

Początek filmu może i jakoś bardzo nie zachęca, ale zbiegiem czasu wciąga jak bagno. Praktycznie każdy suchar tutaj działa. Cała zagadka kryminalna jest ciekawa i sensowna, bez absurdów. W dodatku każda owca ma swój własny charakter i styl bycia. Rola Hugh'a niby krótka, ale zagrał ją rewelacyjnie. Świetnie się ogląda.

7/10

"Ego" Marcel Moss

 

"Bolesławcem wstrząsa brutalne morderstwo młodej kobiety, której zwłoki odnaleziono w odludnym miejscu. Szczególną uwagę zwraca wyryta na jej ciele litera „R” – taka sama, jaką przed laty pozostawiał na swoich ofiarach Roland Zydar, zwany Raptorem.

Choć od dekady przebywa za kratami, komisarz Błażej Heller i jego partnerka, Malwina Zygart, podejrzewają, że może mieć z tą zbrodnią coś wspólnego. Postanawiają więc się z nim skonfrontować. Nie wiedzą jednak, że Raptor tylko na to czeka.

Wkrótce przestępca wciąga ich w psychologiczną grę, która okazuje się szczególnie niebezpieczna dla Malwiny – jego biologicznej córki. Kobieta, która wstąpiła do policji, by zerwać z trudną przeszłością, znów musi stanąć twarzą w twarz z człowiekiem, od którego przez całe życie próbowała się odciąć.

Tymczasem w mieście zostają odnalezione kolejne zmasakrowane zwłoki. Walcząc z czasem, Błażej i Malwina próbują ustalić, czy Raptor naprawdę działa zza krat, czy może ktoś uwierzył, że jest w stanie mu dorównać. A może nawet go prześcignąć."

Bardzo lubię, gdy Pan Autor wodzi czytelnika za nos. A Marcel Moss jesr w tym mistrzem. Dostajemy tu kolejną odsłonę krwawego Bolesławca. Jak "Alter" nie do końca podpasował mi klimatem, tak "Ego" już zdecydowanie bardziej. 

"Bo widzisz, w życiu nie chodzi o to, żeby samemu dźwigać ciężar. Trzeba go dzielić z innymi, wtedy na każdego przypada mniej."

"Prawda jest taka, że w każdym z nas drzemie potwór. Niektórym jednak udaje się go lepiej kontrolować."

"To nie kwestia optymizmu, a brutalnej prawdy o tym świecie. Bo widzisz: miłość potrafi zaślepić nawet najsilniejszych. Ale prędzej czy później kurtyna opada, a nam ukazuje się cała brzydota drugiej osoby."

To książka duszna, mroczna i czasem brutalna. Spodobało mi się to, że Marcel Moss nie skupił się wyłącznie na samej zagadce kryminalnej. Prawdziwy ciężar tej książki leży w psychice bohaterów. W traumach, lękach, obsesjach i pytaniu, jak bardzo przeszłość potrafi zatruć człowieka. Naprawdę zapada w pamięć.

7/10

"Kula, która chybiła" Richard Osman

 

"Chciwość. To go zgubiło. Ta fatalna wada…

No i jeszcze czwórka wścibskich seniorów!

W Coopers Chase wielkie poruszenie, bo ekipa TV pod wodzą uroczego Mike’a Waghorna, gwiazdora lokalnych wiadomości, nakręci tu za chwilę materiał! Ale telewizyjny wywiad to tak naprawdę podstęp, wymyślony przez członków Czwartkowego Klubu Zbrodni, którzy właśnie zwęszyli nową sprawę: niewyjaśnione dotąd morderstwo młodej dziennikarki i zarazem partnerki Mike’a.

Czwórka ekscentrycznych emerytów z Coopers Chase rozpoczyna śledztwo, które z upudrowanego świata telewizji doprowadzi ich tym razem do skomplikowanej sieci kłamstw, brudnych interesów i oszustw na grube miliony. A jakby tego było mało, to przecież dawni wrogowie nie śpią. Narkotykowa caryca Fairhaven poprzysięgła Czwartkowemu Klubowi zemstę i zamierza wywiązać się z obietnicy. Na horyzoncie zaś pojawia się nowy gracz: tajemniczy Wiking, który ma dla jednej z członkiń Klubu propozycję nie do odrzucenia…"

Kolejna świetna książka autora, przez którą właściwie się płynie. Bohaterowie jak zwykle fantastyczni, a fabuła na najwyższym poziomie. Książka idealna do przeczytania na gorszy dzień, uśmiech na twarz jest gwarantowany.

"Nie można pozwalać żeby rządziły nami myśli -co by było..."

Popłakałam się ze śmiechu i wzruszyłam. Autor trzyma poziom. I wcale nie przeszkadza mi, że okropni złoczyńcy stają się sympatycznymi misiami. W końcu to tylko powieść, odskocznia od ponurej rzeczywistości.

7/10

"Bez skrupułów" Tom Clancy

 

"CIA przygotowuje tajną operację uwolnienia amerykańskich jeńców z Wietnamu. Tylko jeden człowiek może sprostać zadaniu. Były komandos Navy SEAL, weteran z Wietnamu - John Kelly alias John Clark.

Nikt nie wie jednak, że w tej misji ma on również własne rachunki do wyrównania..."

Jack Ryan jest tutaj tak naprawdę postacią trzecioplanową, dodany jakby nieco na siłę. Ogólnie dużo się tutaj dzieje, akcja przenosi się z Wietnamu do USA i z powrotem. Fabuła bardzo dynamicznie się rozwija.

"Lwy nie mają wyrzutów sumienia."

"Okrucieństwo jest bronią tchórza i ci, którzy się go dopuszczają wiedzą o tym równie dobrze jak ci, którzy muszą je znosić."

"Nie tak łatwo żyć samotnie, zwłaszcza gdy się tak dobrze pamięta dni, kiedy było inaczej."

Pomimo iż daje się odczuć brak Johna Ryana to świat Toma Clancy'ego jest tak wciągający, że nic mi tu nie brakuje. Lubię takie książki. Co z tego, że opowieść jest nieco naiwna i przewidywalna - czytało się świetnie oraz szybko.

7/10

"Ona i dom, który tańczy" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Małgorzata Oliwia Sobczak jakiej nie znacie!

Iwa po latach powraca do rodzinnego domu na Żuławach. Próbuje uporządkować swoje życie i zrozumieć motywy kierujące bliskimi jej kobietami, babką Antoniną i matką Józefiną. W starym domostwie z duszą, pamiętającym jeszcze czasy holenderskich osadników, powoli odkrywa tajemnice swoich najbliższych i składa w logiczną całość wydarzenia z przeszłości. Trzy kobiety, trzy na zawsze połączone historie i niezwykły dom na Żuławach, który ożywa dzięki muzyce."

Całkiem przyzwoita powieść, ale nie taka, po którą chętnie sięgnęłabym raz jeszcze i która jakoś specjalnie zapadnie mi w pamięć. 

"Mówią, że gdy odchodzi miłość, czas leczy rany. Lecz tak naprawdę gdy odchodzi miłość, czas zatrzymuje się w miejscu. Wszystkie zegary stają się zardzewiałe i chrome. Wybijają wciąż tę samą godzinę. Godzinę rozpaczy."

"Dom patrzył na nią smutno. Bał się, że to on przyniósł wszystkim gorycz. Może nie umiał dawać ciepła? Może był zbyt mało otwarty? Może nie był wystarczająco piękny? A może...był po prostu przeklęty? Dom zaczął wspominać. Starał się wychwycić moment, gdy przestał być schronieniem, a stał się pułapką."

"Dziwne, że umysł można koić doznaniem kubka smakowego, który przez chwilę zasłania prawdę."

Mimo że sam zamysł powieści wydaje się intrygujący, sposób jego realizacji wzbudził we mnie mieszane uczucia. Zapewne miało być bajkowo i klimatycznie, dla mnie niestety infantylnie. Przykro mi, bo wcześniejsze książki tej autorki to jedne z lepszych kryminałów, jakie czytałam.

5/10