Historia dźwięku (2025)

 

"Dwóch młodych mężczyzn podczas I wojny światowej postanawia nagrywać życie, głosy i muzykę swoich amerykańskich rodaków."

Skrzyżowanie "Brokeback Mountain" i "Train Dreams". Melodramatycznej głębi brakuje paliwa i niestety przytłacza to, co stanowi serce filmu. Stara się być subtelnie poetycki i głęboko wrażliwy. Dla mnie jest tylko obojętnie smętny.

5/10

"Patopaństwo. O tym, jak elity pustoszą nasz kraj" Jan Śpiewak

 

"Najnowsza książka twórcy haseł „państwo z kartonu” i „patodeweloperka”.

Co jest nie tak z Polską? Jakie są źródła patologii życia publicznego? Takie pytania zadaje sobie wielu z nas, obserwując polską rzeczywistość. Jan Śpiewak zabiera nas w podróż po Patopaństwie. To opowieści o kraju, w którym feudalizm i dziki kapitalizm podają sobie ręce nad głowami obywateli. O januszexie, który przebrał się za europejskie państwo. O szlacheckim folwarku, który nigdy nie umarł, a w III RP wręcz się odrodził.

Dlaczego polskie osiedla mieszkaniowe przypominają chów klatkowy, zamiast być dobrymi miejscami do życia? Dlaczego pijemy więcej alkoholu niż w czasach PRL-u? Dlaczego pracujemy dłużej i w gorszych warunkach niż większość Europy? Czemu media tradycyjne i społecznościowe promują patologie? Dlaczego Polacy spłacają najdroższe kredyty hipoteczne w Unii? Dlaczego miliony Polaków nie mają dostępu do transportu publicznego? Czemu polskie instytucje przypominają folwarki? Dlaczego w polityce od 35 lat są te same twarze? Dziesiątki trudnych pytań, setki niewesołych odpowiedzi.

Autor przypomina, że państwo może zrobić dla obywateli wiele dobrego, jeśli tylko realizuje interesy wspólnoty, a nie najsilniejszych. Razem możemy niemal wszystko, osobno niewiele. Tymczasem – witajcie w Patopaństwie."

Świetna pozycja. Każdy powinien ją przeczytać, by lepiej zrozumieć w jak wrogim systemie żyjemy. A także by łatwiej dostrzec poziom manipulacji, na jaki jesteśmy wystawieni z każdej strony.

"Przedstawiciel polskiej elity traktuje transport publiczny podejrzliwie i sceptycznie. Autobusy i pociągi są dla przegranych, wygrani podróżują samolotem i samochodem."

"Inteligencja stała się wehikułem czasu, który sprawia, że nasz kraj często i w wielu aspektach przypomina czasy szlacheckie wraz z ich podstawowymi patologiami: podziałem społecznym na „chamów” i „panów”, bezkarnością silnych, klientelizmem, kompleksem wyższości połączonym z kompleksem niższości oraz egoizmem i skrajnym indywidualizmem podniesionym do rangi cnoty."

"Na czele polskiego społeczeństwa stoi warstwa o feudalnych korzeniach: inteligencja, której rodowód sięga czasów szlacheckich. Najważniejsze wady tej grupy to: egoizm, kompleks niższości połączony z poczuciem wyższości, kolesiostwo oraz pogarda dla dobra wspólnego i osób słabszych."

Czytało się bardzo dobrze, choć historyczny początek jest dość ociężały, a rozdział o mediach bardzo chaotyczny. Niemniej książka jest godna polecenia. Wiele można się dowiedzieć, nawet gdy uważało się (jak ja), że to wszystko się już wie.

8/10

Zgon przed weselem (2025)

 

"Po śmierci kierownika lokalnej mleczarni życie mieszkańców małego miasta zostaje wywrócone do góry nogami. Gdy miejscowi zaczynają walczyć o to, kto powinien przejąć zakład, dwoje rodziców otrzymuje wiadomość, że ich córka nagle wraca do domu, aby wyjść za mąż. Jej przyjazd i odmienne poglądy dzielą społeczność na dwie grupy - mężczyzn i kobiety."

Nic ciekawego. Bardzo średni, często głupkowaty. Idzie się pośmiać, ale tylko raz na pół godziny. Mimo wszystko rasistowski, seksistowski i pełny oklepanych żartów, które mówiłby tylko twój pijany wujek na weselu.

4/10

"Każdy twój ruch" C.L. Tylor

 

"Gęsty od paranoi i strachu thriller, po którym nie przestaniesz się oglądać za siebie.

Pięć ofiar. Pięcioro stalkerów. I jedna śmierć, która okazuje się zaledwie początkiem koszmaru.

Natalie zrobiła wszystko zgodnie z zaleceniami policji: zmieniła trasę do domu, nawyki i pracę. Mimo to zginęła z ręki swojego prześladowcy. Jej brutalna śmierć wstrząsa czwórką osób – Alex, Lucy, Bridget i Riverem – których połączyła jedna rzecz: wszyscy są ofiarami stalkerów. I uwierzyli, że w grupie będą bezpieczniejsi. Mylili się.

Kiedy na pogrzebie Natalie ktoś wręcza im tajemniczą wiązankę, data na bileciku początkowo wygląda na zwykłą pomyłkę drukarską. Szybko jednak dociera do nich przerażająca prawda: to nie błąd, lecz odliczanie. Do kolejnej śmierci zostało dziesięć dni.

Zanim odkryją, kto z nich będzie następny, postanawiają odwrócić role i… zapolować na swoich prześladowców. Tylko że zegar tyka, a na jaw wychodzą kolejne mroczne tajemnice. I każde z nich zaczyna zadawać sobie po cichu pytanie: czy wróg czai się w cieniu, czy może stoi tuż obok?

Nie uciekniesz przed cieniem. Zwłaszcza gdy ten cień zna każdy twój sekret. I każdy twój ruch."

Całkiem niedawno skończyłam słuchać tej powieści. i nadal mam wrażenie, że ktoś stoi tuż za mną. Od pierwszych stron aż do finału towarzyszy nam atmosfera klaustrofobii i nieustannego napięcia. To nie jest strach oparty na krwi i brutalności, ale na czymś znacznie gorszym - poczuciu bycia obserwowanym.

"Każdego dnia staram się zachowywać normalnie, uśmiechać się i udawać, że wszystko jest w porządku. W środku jednak nieustannie analizuję swoje słowa i gesty, bo wiem, że jeden błąd może sprawić, że wszystko runie."

"Wydawało mi się, że mam wszystko pod kontrolą. Że wiem, co robię i dlaczego. Dopiero później dotarło do mnie, jak łatwo usprawiedliwiałem własne decyzje, nazywając je troską, a nie manipulacją."

"Każde z nas nosiło własną wersję tej samej historii. Różniły się szczegółami, emocjami i usprawiedliwieniami, ale prowadziły do jednego miejsca — momentu, w którym nie dało się już dłużej udawać."

To książka idealna na jeden wieczór, bo nie ma opcji, żeby ją odłożyć. Nie da się zająć czymś innym. Nie da się beztrosko pójść spać. Taylor bardzo sprawnie buduje napięcie – fabuła rozwija się etapami, ujawniając kolejne warstwy toksycznych relacji, nieuzdrowionych traum i manipulacji.

7/10

"Bliżej, niż myślisz" Ewa Przydryga

 

"Nika Wermer, właścicielka niewielkiego pensjonatu w Gdyni, wierzy, że była świadkiem morderstwa. Kobieta natychmiast dzwoni po policję. Jednak wezwany na miejsce funkcjonariusz kwestionuje jej zeznania. Wskazany przez nią pokój wygląda na niezamieszkany, zniknęło również nagranie z monitoringu. Widząc brak zainteresowania ze strony policji, Nika sama postanawia dotrzeć do prawdy. Kim była tajemnicza dziewczyna? Kto ją zabił? Czy mordercą jest ktoś, kogo zna?"

Autorka stworzyła niezmiernie interesującą bohaterkę, pełną myśli, uczuć, wahań. Bardzo podoba mi się język autorki - momentami piękny, niczym poezja, bogaty w porównania. 

"Najgorsze nawet bitwy, które przyjdzie nam stoczyć, łatwiej jest znieść wtedy, kiedy ma się przy swoim boku kilka bliskich osób, którym naprawdę na nas zależy."

"Świat martwych i żywych nie powinien się przenikać. Na pewno nie w ten sposób. Nie oznacza to wcale, że pozbywamy się ich z naszych serc i pamięci. Zawsze będą mieli tam swoje miejsce, ale zostawiają nam przestrzeń na to, co ma się wydarzyć."

"Trzeba na moment zanurzyć się w innym świecie, aby lepiej zrozumieć swój własny."

Książkę czyta się rewelacyjnie, do ostatniej strony trzyma w napięciu i ciężko jest ją odłożyć. Polecam bardzo. 

7/10

"Ukochane równanie profesora" Yōko Ogawa

 

"Jak przystało na wybitnego matematyka, Profesor ma swoje dziwactwa. Pewnego dnia w progu jego domu pojawia się nowa gosposia z synem, od tej pory nazywanym pieszczotliwie Pierwiastkiem. Wspólne życie pokaże, że znacznie łatwiej napisać skomplikowane równanie niż ułożyć relacje z drugim człowiekiem. Językiem, który pozwoli im zbudować namiastkę rodziny, stają się matematyka i baseball. Ale swoją relację będą musieli odbudowywać co osiemdziesiąt minut…

Ukochane równanie profesora Yōko Ogawy zostało wyróżnione pierwszą w historii nagrodą Hon’ya Taishō, przyznawaną przez japoński kolektyw księgarzy. Ta kameralna opowieść do dziś pozostaje bestsellerem i uznawana jest za jedną z najukochańszych powieści współczesnej Japonii."

Przyznaję, że po lekturze książki, spojrzałam na liczby i matematykę bardziej przychylnie. Przez matematyczne monologi Profesora Autorka w prosty sposób ukazuje wielkość natury i jej tajemnic, potęgę nauki, wobec której człowiek wydaje się mały i pozbawiony znaczenia. 

"Nawet w przypadku najprostszego rachunku cieszymy się nie dlatego, że znamy odpowiedź, ale dlatego, że poprawna odpowiedź łączy nas z innymi ludźmi, którzy też rozumieją zadanie."

"Bóg istnieje - bo w matematyce nie ma sprzeczności. Istnieje też szatan - dlatego, że nie da się udowodnić istnienia Boga."

"W moim wyobrażeniu stwórca kosmosu siedzi gdzieś na końcu nieba i tka koronkę. Nitka jest tak delikatna, że przepuszcza nawet najsłabsze światło, a wzoru koronki nikt nie umie przewidzieć."

Jest to ciepła i nostalgiczna opowieść o profesorze matematyki, który w wyniku wypadku traci pamięć, lecz nie miłość do swojej naukowej pasji. Autorka w bardzo czuły sposób ukazuje rodzącą się przyjaźń między profesorem, jego opiekunką oraz jej synem. Bardzo przyjemna, pocieszająca książka. Polecam.

8/10

"Plansza" A.E. Szumska

 

"Nie ma groźniejszego przeciwnika niż ten, który pała żądzą zemsty

Sara Radaj, mistrzyni świata w szermierce, znika bez śladu. Ostatni raz widziano ją na stacji warszawskiego metra. Kilka dni później w różnych częściach miasta zaczynają pojawiać się ciała kobiet. Ich twarze są zmasakrowane, brzuchy rozcięte, a ktoś zostawia na nich symbol – planszę do walki szermierczej.

To nie przypadek. To wiadomość.

Komisarz Kinga Evans wraz z dwiema przyjaciółkami Sary – Mają i Alicją – zagłębia się w sprawę, która szybko przybiera brutalny obrót. Tropy prowadzą do świata nielegalnych wyścigów, długów, jakich nie da się spłacić, i ludzi, którzy nie zapominają krzywd.

Wszystko wskazuje na to, że Sara uwikłała się w coś, z czego nie da się tak łatwo uciec. Może jeszcze ma na to szansę... o ile wciąż żyje."

Książka ma świetny klimat, który od samego początku wciąga nas w wir wydarzeń, a one mocno zapadają w pamięć. Spodziewajcie się nie spodziewanego, bo każda sekunda i niedopatrzenie będzie zbyt cenne.

"Wpadliśmy na siebie w hotelowym lobby i od razu przypadliśmy sobie do gustu. Jego uśmiech wystarczył, żeby mnie zaczarował, a ja swoim poczuciem humoru i nieskazitelną urodą także rzuciłam na niego urok."

"Dla tych państwa jestem nadzieją, nadzieją, że znajdę ich córkę całą i zdrową. Polegają na mnie i nie mogę ich zawieść, więc czym prędzej składam swoje notatki i pakuję do torby mój notes."

"Nie ma groźniejszego przeciwnika niż ten, który pała żądzą zemsty."

Książka, która trzyma rozwiązanie zagadki do końca powieści. Gdy już wiesz, jakie jest rozwiązanie sprawy, to wszystko wywraca się do góry nogami. Bardzo fajnie się czytało.

7/10

"Wypadek" Freida McFFadden

 

"Koszmar, przed którym ucieka, to nic w porównaniu z tym, dokąd zmierza...

Samotna i ciężarna, Tegan postanawia raz na zawsze zostawić wszystko za sobą. Wyrusza do swojego brata, ale zamiast do bezpiecznego azylu, trafia w sam środek śnieżycy.

Nigdy nie dociera na miejsce.

Z samochodem w śniegu i złamaną kostką Tegan utknęła w głuszy. Pomoc przychodzi niespodziewanie, gdy para nieznajomych zabiera ją do swojego domu.

Jednak coś jest nie tak. Tegan myślała, że czeka na koniec burzy. Nie wiedziała, że wpadła w sidła. Teraz musi zrobić wszystko, by uratować siebie i swoje nienarodzone dziecko.

Bo tym razem nie ma dokąd uciec…"

Autorka znowu to zrobiła. Zaskoczyła nas. Uwielbiam jej pióro i wiem, że zawsze jest ciekawie. Ja wręcz nie mogłam się od niej oderwać. A zwroty akcji, których nikt się nie spodziewa - bomba. 

"Wiesz, że trafiłaś na kogoś wyjątkowego, jeśli jest w stanie ocalić cię przed zrujnowaniem sobie życia."

"Czas zatrzymuje się na pełną sekundę. Wszystko zamiera. Moment, w którym przód mojego samochodu uderza w drzewo, zdaje się trwać całą wieczność, a maska zgniata się w zwolnionym tempie. Przez ułamek sekundy dostrzegam każdy pojedynczy płatek śniegu wirujący przed przednią szybą. Poduszka powietrzna nadyma się z gracją jak balon."

"Cokolwiek wydaje ci się, że się wydarzyło, zapomnij o tym i podpisz ten cholerny kontrakt dla własnego dobra. Myślałam, że kto jak kto, ale Jackson mi uwierzy i mnie wesprze. Myślałam, że jest przyzwoitym człowiekiem."

Po raz kolejny autorka zwodzi czytelnika za nos, przedstawiając poszczególnych bohaterów innymi, niż są w rzeczywistości. Ma do tego niesamowity talent. Jej bohaterów nigdy nie potrafię ocenić jednoznacznie. Była to intrygująca przygoda, z napięciem, które rosło z każdą stroną, z zaskakującym (dla mnie) zakończeniem.

7/10

Maszyna do zabijania (2026)

 

"Podczas ostatniej misji szkoleniowej rangerów inżynier bojowy musi poprowadzić swój oddział do walki z wielką maszyną do zabijania nie z tej ziemi."

Odgrzewany kotlet. Nic nowego, nic nadzwyczajnego. Z każdą minutą jest coraz gorzej. Naprawdę szkoda czasu.

4/10

"Ołowiane żołnierzyki" Marek Stelar

 

"Stettin, lato 1931 roku. Kriminalinspektor Eilhard Kurtz prowadzi śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa popełnionego w szpitalu. Denat, prawnik z Hesji nazwiskiem Schwann, ocalał z katastrofy lotniczej, która wydarzyła się dwa dni wcześniej w okolicach Stettina.

Wkrótce w identyczny i okrutny sposób ginie węglarz, mieszkający w lesie nieopodal miejsca, gdzie rozbił się lecący z Berlina samolot. W tym samym czasie znika nagle Annelise, córka Kurtza. Dość szybko staje się jasne, że w sprawę w jakiś sposób zamieszany jest Cornelius Schulze, wpływowa postać, szczeciński notabl i członek bojówki NSDAP. Kiedy znika syn znanego, lokalnego przemysłowca, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej. W ręce inspektora wpadają kolejne klocki układanki, ale ktoś uparcie nie chce, żeby Kurtz coś z nich zbudował. Jedno jest pewne: ów ktoś chce odzyskać rzecz, którą w momencie katastrofy miał przy sobie Schwann i która zniknęła tuż po niej. Kurtz orientuje się, że stawka jest wysoka, a gracze bezwzględni."

Strasznie siermiężnie szła mi lektura książki. Powieść przeciętna do bólu.

"Wy­rzu­ty su­mie­nia po­tra­fią być jak taki odła­mek tkwią­cy w ciele. Boli, ją­trzy i przy każ­dym ruchu przy­po­mi­na o ich po­wo­dzie. Ale przy­naj­mniej da się z tym żyć. Po­dob­no."

"Kiedy jesteśmy dziećmi, bawimy się ołowianymi żołnierzykami. Kiedy dorastamy, to my jesteśmy jak te żołnierzyki. Ołowiane żołnierzyki nigdy nie giną, ale my tak."

"Oka­za­ło się wła­śnie, że można kogoś za­strze­lić, nie uży­wa­jąc broni. Słowa po­tra­fią być rów­nie celne jak kule, kiedy się wie, jak ich użyć."

Historia, polityka, nazizm i kryminał nie idą jedną drogą. Wniosek: autor zbłądził. Niestety.

5/10